Pinokio Guillermo del Toro (teraz na Netflix) to czwarta iteracja Pinokio wydany w ciągu ostatnich dwóch lat. Atak marionetek rozpoczął się od a wizualnie odpychający włoski film z Roberto Benignim w roli Geppetto, a następnie tandetną rosyjską kreskówką z Pauly Shore podkłada głos Pinokio (dziwne, ale prawdziwe!) i a bezsensowny remake „live-action” Disneya animowanego klasyka z 1940 roku w reżyserii Roberta Zemeckisa. Dlatego jesteśmy zainspirowani do przyjęcia bezpiecznego założenia: nowa animowana wersja del Toro, zdobywcy wielu Oscarów i jednego z najbardziej kreatywnych wizjonerów filmowych ostatnich kilku dekad (patrz: Labirynt Fauna , Kształt wody ), jest nie tylko najlepszym z ostatnich, ale prawdopodobnie najlepszym Pinokio za 80 lat.
PINOKIO GUILLERMO DEL TORO : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: „Zanim Geppetto stworzył Pinokia”, opowiada Sebastian J. Cricket (Ewan McGregor), „stracił już syna”. Tym chłopcem był Carlo (Gregory Mann). Miał 10 lat. Retrospekcja: Geppetto (David Bradley) każdej nocy śpiewa Carlo do snu, jednocześnie delikatnie grając na jego wyciskaczu. Są nierozłączni. Chłopiec pomaga ojcu w rzeźbieniu w drewnie – ścinaniu drzew i sadzeniu w ich miejsce szyszek sosnowych lub, jako że jest to film del Toro, formowaniu ogromnego krucyfiksu dla ich kościoła, co pozwala filmowcowi dalej rozmyślać o jego słynnym, napiętym związku z katolicyzmem. Na obrzeżach ich uroczego włoskiego miasteczka szaleje wojna. Pewnego dnia Geppetto jest na drabinie, prosząc Pinokia, aby przyniósł mu więcej czerwonej farby do krwi z korony cierniowej na ukrzyżowanym Chrystusie, kiedy słyszą samoloty. Spada bomba. Ale krzyż nadal stoi.
„Minęły lata” — opowiada świerszcz. „Świat poszedł do przodu. Ale Geppetto nie. W tym momencie Sebastian przedstawia się. Jest pisarzem. Przeżywał wspaniałe przygody. A teraz chce się ustatkować i napisać swoje wspomnienia. Znajduje drzewo z przytulnym zagłębieniem i się tam osiedla. Stoi ono obok grobu Carla. W przypływie pijackiego żalu Geppetto przewraca drzewo i wycina z niego Pinokia, a teraz Sebastian mieszka dokładnie tam, gdzie byłoby serce marionetki. Wizyta Duszka Drewna (Tilda Swinton), który na równi z kursem del Toro jest przerażający, ale piękny, ale wciąż przerażający, ożywia Pinokia (również głos użyczył Mann; wczytaj się w to, jak chcesz), aby mógł wykonać kawałek muzyczny, w którym myli nocnik z kapeluszem, więc może potężnie zakłócić mszę, podszywając się pod ukrzyżowanego Chrystusa przed zgromadzeniem – ukrzyżowanego Chrystusa, który stał niedokończony od czasu strasznego wydarzenia wiele lat wcześniej.
Ten Pinokio ma delikatny głos, ale to nie znaczy, że jest kochany. Pomimo tego, że Sebastian sumiennie służył jako sumienie leśnego chłopca, Pinokio był uparty i nieposłuszny. I tak lokalni faszyści, podsekta narodowego faszysty Mussoliniego, angażują się: Podesta (Ron Perlman) nakazuje Geppetto posłać marionetkę do szkoły, a podczas spotkania dowiadujemy się, że Pinokio może spożywać jedzenie (chociaż nie wiadomo, jak to trawi; później zaśpiewa piosenkę o kupie, ale pozostanie niepewne, czy będzie w stanie wytworzyć tę substancję), a kiedy jego stopy spłoną w ogniu, Geppetto po prostu rzeźbi mu nowe . Pinokio nie dociera nawet do szkoły pierwszego dnia – zostaje odciągnięty na pobliski objazdowy karnawał i przedstawienie kukiełkowe prowadzone przez płaczącego hrabiego Volpe (Christoph Waltz), który ma pomocnika pawiana, Spazzaturę (Cate Blanchett!). Oczywiście Pinokio jest wielką gwiazdą i ucieka z cyrkiem, ścigany przez spanikowanego Sebastiana, więc może mieć dziwne przygody, które zabiorą go na sceny w całych Włoszech, obóz szkoleniowy Hitlerjugend w wersji Mussoliniego i wnętrze przerażająca bestia morska. Aha, a także na śmierć iz powrotem kilka razy. Czy ktoś jeszcze ma kilkadziesiąt nurtujących pytań na temat egzystencjalnej natury tego Pinokia?
Jakie filmy ci to przypomni?: GdT P ma więcej wspólnego z dziwnymi, ale cudownymi przedsięwzięciami / względnymi komercyjnymi wyjątkami, takimi jak Koralina oraz praca poklatkowa Wesa Andersona ( Fantastyczny Pan Lis oraz Wyspa psów ) niż cokolwiek, co kiedykolwiek zrobił Disney. Z drugiej strony przywodzi na myśl brutalny, przezabawny obraz Mussoliniego Twarz Führera , kreskówkę Kaczora Donalda, która przedstawiała nazistów jako klaunów i ochlapała kubek Hitlera soczystym pomidorem.
Spektakl wart obejrzenia: Oddanie głosu jest tutaj bez zarzutu – Bradley, McGregor, Waltz, Blanchett (powtórzę to jeszcze raz:!), Swinton jako dziwaczne istoty duchowe o eterycznym głosie. Ale powinniśmy wyróżnić Manna za znalezienie psotnego tonu słodkiego naiwniaka dla Pinokia, niezależnie od tego, czy śpiewa, czy mówi.
Pamiętny dialog: Uwielbiam oba te bity:
Pinokio o swojej pozornej nieśmiertelności: „Mogłem zginąć bardzo często! Jestem najszczęśliwszym chłopcem na świecie!”
Albo ta wymiana:
Mussolini: „Kupa?”
Spluwaczka Mussoliniego: „Tak, kupa, wasza ekscelencjo”.
Gruzja vs Alabama na żywo za darmo
Płeć i skóra: Nic.
Nasze podejście: Osoby zaznajomione z estetycznymi, tonalnymi i tematycznymi skłonnościami del Toro nie będą tym zaskoczone Pinokio – jest dziwaczna, urocza, groteskowa, fascynująca, niepokojąca, słodka i intensywnie poruszająca. Zamiast powtarzać lub adaptować dobrze znaną historię, wydaje się, że twórca filmu włożył dużą część siebie w swoją interpretację powieści Carlo Collodiego. Przygody Pinokia , filtrując postacie przez swój charakterystyczny obiektyw, aby mógł zgłębiać idee dotyczące jawy i śnienia, duchowości i cielesności, świadomości i odczuwania. Również wolność i ucisk, gdy del Toro odrzuca klasyczną winietę osła w rozdziale, w którym Pinokio dołącza do syna Podesty Candlewick (Candlewick!) dekadę temu.
A więc: wewnętrzne ja, ojcowie, polityczni tyrani, duchy lasu, ojciec Chrystusa – wydaje się, że ktoś zawsze pociąga za sznurki.
Mocny materiał na „film familijny”? Być może – wizualnie film może stanowić wyzwanie dla młodych widzów, nie przytłaczając. Główną przeszkodą jest projekt tytułowego bohatera, który jest wersją Pinokia z Unpainted Arizona – surowe drewno, prymitywnie rzeźbione, nagi, bez ucha, krzywy uśmiech jak z dyni, dziura w sercu, w którym mieszka robaczek. Przytulny, nie jest. Jest łobuzerskim chochlikiem; lub, jak nazywa go Podesta, „marionetką dysydenta”. Jego najbardziej niepokojącą przygodą jest życie pozagrobowe, które wita w prawdziwie del Toroiańskim stylu: nie ze strachem, ale z otwartym sercem i ciekawością.
Haczykiem dla dzieci może być więź ojca z synem między Geppetto i Carlo, która zasadza historię w żalu (pomyśl o rozdzierającej serce sekwencji w filmie Pixara W górę , który opowiada smutną historię Ellie i Carla), zanim przejdzie do wspanialszych, bardziej wyrafinowanych pomysłów na znalezienie szczęścia pod wyłaniającym się widmem nietrwałości. Śmiałem się często, bardziej z radości zaskoczenia, chociaż przeważają bardziej konwencjonalne dźgnięcia komediowe: świerszcz rutynowo wtrąca swoje nerwowe, ale optymistyczne poczucie humoru, często tuż przed zgnieceniem; Volpe to mieszkaniec Snidely Whiplash, okrutny, samolubny błazen; Spazzatura, z cętkowanym okiem, parszywym futrem i wytartym ubraniem obdartusa, sprzedałaby całe mnóstwo pluszowych podobizn w sprawiedliwym świecie, ale i tak zdobędzie serca.
Del Toro jest wspomagany przez dwóch kluczowych artystów: scenarzystę Patricka McHale'a, twórcę wyróżniających się seriali animowanych Czas przygody oraz Nad Murem Ogrodu , współautorem scenariusza do filmu, oraz weterynarzem od animacji poklatkowej, Markiem Gustafsonem, który ma na swoim koncie liczne i różnorodne dokonania Fantastyczny Pan Lis oraz Powrót do Oz , współreżyseruje swój pierwszy film fabularny. Ich doświadczenie w medium wspaniale łączy się z charakterystycznym ciepłem del Toro i jego wizją świata zdefiniowanego przez jego cuda i okropności. Działają siły natury i siły ludzi, a Pinokio, drewniany ciałem, ale empiryczna dusza, istnieje między nimi – idea wyrażona podczas rozdzierającej serce rozmowy, czy-te-łzy-bólu-czy-łzy- postscriptum radości. Tylko del Toro Pinokio może być tak prowokujący, przerażający, ujmujący i pocieszający.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Guillermo del Toro jest nowym mistrzem bajek i jego Pinokio jest cudem.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .