Spadki Netflixa Musical Matylda Roalda Dahla ponieważ wiedzą, co tu mają: wspaniałą adaptację przebojowego musicalu z West Endu i Broadwayu, opartego na uwielbianej powieści Dahla z 1988 roku. To nie pierwsza filmowa wersja tej historii; Danny'ego DeVito wyreżyserował 1996 Matylda które zebrały pozytywne recenzje, ale niewiele więcej. Jest tu więc mnóstwo miejsca na ożywienie, a reżyser Matthew Warchus – który wyreżyserował musical na West Endzie – znajduje cudowną główną rolę w Alisha Weir, pracując u boku wschodzącej gwiazdy Lashany Lynch ( Kobieta Król , Nie czas umierać ) i dzielna weteranka Emma Thompson. Jeśli chodzi o prezenty świąteczne, to jest dobry.
MUZYKAL MATILDA ROALDA DAHLA : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: ŻÓŁTY. Wszystko jest TAK ŻÓŁTE na oddziale położniczym, kiedy matki, ojcowie i dzieci śpiewają o tym, że noworodki to małe cudowne cuda. A potem jest Pan i Pani Wormwood (Stephen Graham i Andrea Riseborough). Chciał chłopca. Zaprzeczała nawet, że jest w ciąży. Wywożą małą Matyldę z wyrazem obrzydzenia, jakby właśnie skazano ich na dożywocie. I mają – to Matylda. Ile czasu tu mija? Dziesięć lat, dać czy wziąć trochę? Wydaje się, że dobrze. Matilda (Weir) spędza czas na czytaniu, a kiedy nie czyta, prawdopodobnie czyta. „W twojej głowie to jak wakacje”, mówi i potrzebuje wakacji, ponieważ jej rodzice są odrażającymi, samolubnymi, groteskowymi niewdzięcznikami, którzy wydają się udekorować siebie i swój dom resztkami materiałów z apartamentu dla nowożeńców w Mar-a-Lago około 1987. Okropni ludzie.
Matylda mieszka w dwóch miejscach: na strychu rodziców lub w przenośnej bibliotece pani Phelps (Sindhu Vee). Urzędnicy wagarowiczów wkrótce umieścili ją w szkole, gdzie jej nauczycielką jest panna Honey (Lynch), która jest tak słodka jak jej imię, a jej dyrektorką jest panna Agatha Trunchbull (Thompson), złośliwa stara faszystowska betoniarka, kobieta, która prawdopodobnie musi zacząć od siebie wstać każdego ranka, zaciskając uchwyt i kręcąc korbą. Trunchbull prowadzi szkołę jak syberyjski gułag. To miejsce sprawia, że dół w piwnicy Buffalo Billa wygląda jak kurort na greckiej wyspie. Trunchbull nazywa dzieci „robakami” i karmi je glupami w garnku, a kiedy źle się zachowują, lądują w wyłożonym kolcami pudełku, pieszczotliwie nazywanym „dławieniem”. Kiedy panna Honey odważa się wejść do gabinetu dyrektorki, Trunchbull pluje: „Nie stój tam jak mokra chusteczka!” Kiedy marszczy usta, żeby zagwizdać, jakby wypuszczała psy, widać coś więcej niż ślad wąsów. Czy wspominałem, że jest złoczyńcą tej historii?
W jakiś sposób wszechświat sprawił, że Matylda jest tak inteligentna, że eksploduje skalę przedwczesnego rozwoju. Potrafi rozwiązywać złożone wzory rachunku różniczkowego i czyta Dostojewskiego. Odwiedza panią Phelps i dzieli się rozdziałami wymyślonej przez siebie historii o opuszczonej parze artystów cyrkowych, która nie może mieć dzieci i dlatego decyduje się wziąć udział w szalonym wyczynie kaskaderskim – więc wydaje się, że ma również wielki talent do pisania fikcji. Przeznaczeniem Matyldy jest oczywiście upewnienie się, że karmiczna zemsta Trunchbulla będzie bardziej soczysta niż zalany masłem ogon homara. Nie będzie to jednak ani szybkie, ani łatwe. Musi poradzić sobie z prostacką głupotą rodziców i obserwować, jak jej biedni koledzy z klasy cierpią z powodu łuskowatej ręki Trunchbulla. Panna Honey zachęca ją najlepiej, jak potrafi, biorąc pod uwagę reżim totalitarny. Sytuacja zaczyna się odwracać, gdy dzieci śpiewają i tańczą chwytającą za serce piosenkę „When I Grow Up” – i kiedy Matylda wykazuje odrobinę zdolności telekinetycznych. Czas się ruszyć, Carrie!
Jakie filmy ci to przypomni?: Nie mówię Matylda jest dokładnie na równi z klasyką, ale dodaje mi trochę energii Mary Poppins nastrój.
filmy i programy Netflix
Spektakl wart obejrzenia: Zgnilizna Thompsona to ósmy cud świata; Powaga Keira i Lyncha może połączyć się w dziewiątą.
Pamiętny dialog: Nie żyłeś, dopóki nie usłyszałeś, jak Emma Thompson wygłasza wers: „Nie jesteśmy tutaj, aby zachęcać ani pielęgnować. Jesteśmy tu, by ich zmiażdżyć, aż przestanie się wiercić”.
Płeć i skóra: Nic.
Nasze podejście: Exaggerationland to idealne miejsce na wystawienie musicalu. Przygotowuje scenę dla zabawnej hiperboli i nadmiernych emocji, które przekazuje piosenka i taniec w stylu Broadwayu. I biorąc pod uwagę Matylda jest opowiedziana z perspektywy dziecka obdarzonego dużą wyobraźnią – gdzie nasiona hiperboli i przesadnych emocji znajdują tak płodny zakup – ten projekt jest cudownie ciasny w koncepcji. Zbyt często dla mnie musicale są jak wstrętny pijak, który nie chce się zamknąć. Ten musical jest jak przebywanie w towarzystwie utalentowanej i inteligentnej młodej osoby, która nie boi się wyrażać obu cech.
Są chwile, kiedy Matylda Musical trochę wije się i dryfuje, może trochę za długo. Ale jest do zaakceptowania, gdy postacie takie jak Matilda, Miss Honey i Trunchbull są tak wyraźnie narysowane. Ci pierwsi to sympatyczni, ciepli, inteligentni ludzie, którzy zasługują na coś lepszego niż mają; gdy ich przyjaźń rozkwita, nasze serca są zachwycone. Ta ostatnia jest ohydną egzotyczną bestią, którą chciałbyś schwytać i zbadać – o mój panie, czy ona potrzebuje terapii – ale ostatecznie jest zbyt wielką siłą korumpującą dla tego świata.
Tak więc występy są kluczowe i są ogólnie wspaniałe, od chytrych charakteryzacji Riseborough i Grahama po zgromadzenie dziecięcych aktorów, którzy wprowadzają produkcję z hałaśliwą energią. Numery muzyczne są dynamicznie kierowane i choreografowane, aby uzyskać efekt wizualny. Rdzeniem historii Dahla jest mieszanka żartobliwości i empatii, która tutaj jest w pełni nienaruszona. Śmiech jest duży i to samo dotyczy jego serca.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Matylda Musical jest rozkoszą.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .