Czytałem i kochałem, F. Paula Wilsona Twierdza kiedy przeżyłem swój pierwszy poważny horror, kiedy miałem 11 lat. Zostałem zainspirowany, by podnieść Stephena Kinga Nocna zmiana kolekcja w tym roku, kiedy zobaczyłem, że czyta ją najładniejsza dziewczyna w szóstej klasie – ta z Dzieci kukurydzy okładka do filmu . Uzależniony, czytam Kinga Taniec śmierci później w tym samym roku i przystąpił do pracy nad sugerowanymi przez siebie listami do czytania i oglądania, jednocześnie przeszukując półkę z horrorami w lokalnej bibliotece. W ten sposób przekonałem się do Clive'a Barkera — czyjego Księgi Krwi były na najlepszej drodze do stania się zjawiskiem kulturowym w tym czasie — i Twierdza z jego nazistowskimi eksperymentami nadprzyrodzonymi, jego założeniem pełzania po lochach, jego wielkim, ale dyskryminującym złem uwolnionym w historycznej, fikcyjnej scenerii, podrapał swędzenie, o którym nie wiedziałem, że mam i nie zostanę ponownie zadrapany w ten sposób, dopóki nie odkryłem Mike'a Mignoli Piekielny chłopak na studiach.
Kiedy Michael Mann się zaadaptował Twierdza dwa lata później, w 1983 roku, zakradłem się do kina z przyjacielem i nie byłem bardziej rozczarowany filmem, odkąd „Świąteczny dodatek Star Wars” po raz pierwszy nauczył mnie, co to znaczy być rozczarowanym filmem. w 1983 r. Miami Vice jeszcze nie miał premiery, a ja byłem jeszcze za młody, żeby się nim interesować Złodziej , więc Twierdza było moim pierwszym doświadczeniem z Mannem. Nie wiedziałem nic o kłopotach, jakie miał ze studiem w związku z ostateczną wersją, scenariuszem, żmudnymi powtórkami; fakt, że jego reżyser efektów specjalnych, Wally Veevers, zmarł dwa tygodnie po zakończeniu postprodukcji, nie dzieląc się żadnymi swoimi planami dotyczącymi serialu, pozostawiając Mannowi ponad 260 ujęć do samodzielnego ukończenia (bez czasu i pieniędzy). Nie wiedziałem też, że Mann przygotował 210-minutową wersję filmu, którą studio skróciło do 96 minut ze względu na ograniczoną i krótkotrwałą wersję teatralną. Wiedziałem tylko, że nie sądziłem, że ten Michael Mann ma przed sobą wielką przyszłość. Jednak Twierdza utknął ze mną. Pewne obrazy w nim — jak nazista wkładający głupią głowę przez dziurę w ścianie starożytnej rumuńskiej kamiennej twierdzy, w której rozgrywa się akcja filmu, gdy kamera cofa się w niewiarygodnie dużą, ziejącą pustą przestrzeń, aż lampa nazistów zgaśnie. malutki punkcik światła w oddali — były nieusuwalne. Miałem o tym koszmary. Zanim obejrzałem go ponownie kilka miesięcy później na VHS, stałem się fanem i oglądałem go często w ciągu następnych kilku lat.
Ponowna wizyta Twierdza teraz — film jest częścią wspaniałej kolekcji horrorów z lat 80. kanału Criterion Channel — nie można nie dostrzec wczesnych cech charakterystycznych wizualnej estetyki i problemów tematycznych Michaela Manna: to film „drużynowy”, opowieść Howarda Hawksa o żołnierzach pod przymusem i przed niekontrolowanymi siłami zewnętrznymi. Robert Aldrich mógł nakręcić taki film pokolenie wcześniej, a ze wszystkich rzeczy, które przypomina, prawdopodobnie największy dług zawdzięcza Christianowi Nyby'emu Rzecz (1951). Tym razem odległa placówka to starożytna kamienna fortyfikacja, w której nikt nie zostaje na noc; nie z powodu nawiedzeń czy tajemniczych zgonów, ale z powodu snów. Nie jest jasne, jaka jest natura tych snów, ale to tylko jedna z nierozwiązanych tajemnic w filmie pociętym tak wyraźnie i tak poważnie, że czasami przeskakuje o sekundy (minuty?) W trakcie pojedynczej wymiany dialogów. Myślę, że jeden z tych snów widzimy w połowie, kiedy córka Eva (Alberta Watson) starego profesora martwych języków Cuzy (Ian McKellan) zostaje odesłana z Twierdzy po tym, jak została zgwałcona przez nazistowskich żołnierzy, i dzieli pokój z tajemniczy nieznajomy Glaeken (Scott Glenn). Rozmawiają przez chwilę, a potem Mann strzela znad jej prawego ramienia do lustra, w którym odbija się jej obraz, ale jest nieruchomy i pod niemożliwym kątem. Niemal natychmiast (zła edycja?) dzielą ekscytujące, tantryczne, seksualne spotkanie, które odrzuca wszelkie traumy, których może doświadczać, odrzuca wszelkie emocjonalne lub seksualne połączenie, które doprowadziłoby do tego momentu… spójrz, to nie sprawia, że jakikolwiek sens, z wyjątkiem snu, który natychmiast przechodzi w sekwencję z powrotem w Twierdzy, gdzie jej ojciec, ponownie odmłodzony przez czerwonookiego golema, wyjaśnia swojemu potwornemu dobroczyńcy, że jego dom został najechany przez żarłocznego obcego armia. Potwór mówi Cuzie, że może zmienić bieg wojny dla aliantów, jeśli Cuza zgodzi się zabrać artefakt wiążący go z Twierdzą z Twierdzy. Inni gracze to „dobry” żołnierz niemieckiej armii Woerman (Jürgen Prochnow) i zły nazistowski dowódca Kaempffer (Gabriel Byrne), walczący o serca i umysły ludzi, którzy zostali zabici w Twierdzy i wieśniaków, których oskarżają o bycie partyzantami, jakoś eksplodując złych facetów, nie dając się złapać i pozostawiając po sobie tylko zwłoki.
czy mogę oglądać Yellowstone na pawie?
Tak, to niedorzeczne i niespójne, film, który stracił ponad połowę siebie (łącznie z zakończeniem), a jednak Twierdza — być może dlatego, że wszystko, co nie jest przemocą ani seksem, zostało z niego bez skrupułów usunięte — niemal sprawdza się zarówno jako surrealizm, jak i pastisz horroru. Weźmy na przykład postęp Woermana poprzez zdjęcie. Został wprowadzony w hipnotycznej sekwencji otwierającej do świetnej ścieżki dźwiękowej Popol Vuh Tangerine Dream, śpiąc w ciężarówce przewożącej go, skazanego, na jego nowe stanowisko. Następnie widzimy Woermana, który protestuje przeciwko zabraniu i egzekucji wieśniaków przez Kaempffera w odwecie za zabitych żołnierzy jego Woermana – a potem bez żadnej tkanki łącznej ma ostatnią scenę, w której fatalistycznie ogłasza ich wszystkich martwymi za uderzenie w tego przeklętego miejsce. Woerman nie jest, z braku lepszego określenia, prawdziwy. Woerman jest konstruktem moralnej opozycji, podobnie jak Kaempffer jest po prostu karykaturą faszyzmu. Kiedy golem (a tak naprawdę nie jest to golem) ma zamiar zabić Kaempffera, zostaje zapytany, skąd pochodzi, na co odpowiada: „Pochodzi? Przyszedłem od ciebie. Biorąc to za słowo, golem jest manifestacją zła człowieka: jego chciwości i brutalności. To prawda, golem zostaje po raz pierwszy wypuszczony do Twierdzy, gdy chciwi żołnierze podważają srebrne krzyże osadzone w ścianach, włamując się do wewnętrznego sanktuarium, w którym przetrzymywany jest potwór. Jest Twierdza , a zatem gigantyczną rozbudowaną metaforą o tym, jak najgorsze ludzkie impulsy uwalniają wszystkie smutki świata na świat? Cuza, „dobry” profesor, zostaje uwiedziony swoją młodością i obietnicą, że jego córka będzie bezpieczna, a nazistom zostanie oddana sprawiedliwość, aby pomóc golemowi uciec z więzienia, ale wiemy, że golem jest zły, podobnie jak film bajkę o tym, jak nawet dobrzy ludzie mogą zostać skuszeni do czynienia zła przez nadzieję, że dobro wyniknie z ich czynów? W końcu golem prosi Cuzę, by zabił jego córkę, wyrywając Cuzę z jego słusznej fugi i inspirując go do przesłuchania bestii w taki sam sposób, w jaki biblijny Abraham nie kwestionuje swojego Boga, gdy jest proszony o wykonanie identycznego, bezsensownego, okrutnego i niewybaczalnego działać. Twierdza po prostu coraz bardziej się pląta.
Twierdza jest oczywistym bałaganem, ale to, co pozostało z Mannowskiej wizji człowieka u schyłku, w najgorszym momencie, a potem w najlepszym, jest fascynujące. To więcej niż fascynujące, jest nawiedzające. Oglądając go w 2022 roku, dużo myślę o brzydocie, którą próbowaliśmy zakopać, tylko po to, by ponownie ją odkryć z powodu naszego nieugaszonego pragnienia srebra i jeszcze więcej srebra. Zabezpieczenia naszego idealizmu, które uważaliśmy za nieprzeniknione, rozpadły się; ludzie, którym ufaliśmy, że będą chronić naszą przyszłość, są kupowani i sprzedawani jak tanie i zdewaluowane towary, którymi są. Wieczna wojna, aby nas rozproszyć; nacjonalizm, aby nas rozgniewać i przestraszyć. Twierdza mówi wszystko, nie jako fabuła, którą można śledzić, ale jako seria zmysłowych obrazów: głowa mężczyzny eksplodująca jak przegrzana ceramika, gdy gwałci kobietę; inny przepołowiony i podpalony, gdy plądruje to, co dla niego jest grobowcem; dobry człowiek uwiedziony mocą czynienia dobra; źli ludzie uwiedzeni obietnicą bogactwa kosztem całej wioski niewinnych. Jest eteryczny bohater, który pojawia się jak król Artur, jak Jezus, kiedy sprawy są najstraszniejsze; istnieją tajemnice, które wciąż mogą nas uratować, nawet jeśli wydaje się, że wszystko stracone. A ponad tym wszystkim, wszystkimi tymi wspaniale skonstruowanymi znakami i sugestiami, znajduje się ścieżka dźwiękowa Tangerine Dream, otulająca wszystko kocem złożonym z gorączkowych snów, nadprzyrodzonych wizji i religijnej histerii. Twierdza bardzo przypomina mi Davida Finchera Obcy3 ; powszechnie wyśmiewane wczesne filmy uznanych obecnie reżyserów; manipulowane, odrzucane, a teraz stopniowo ponownie rozważane jako być może fragmenty, ale fragmenty genialnej i transformacyjnej pracy.
Walter Chaw jest starszym krytykiem filmowym ds filmfreakcentral.net . Jego książka o filmach Waltera Hilla, ze wstępem Jamesa Ellroya, to już dostępne w przedsprzedaży . Jego monografia do filmu CUDOWNA MILA z 1988 roku jest już dostępny.
transmisja na żywo hbo ppv