Czy wewnętrzne dziecko każdego ujawnia się, gdy słyszy charakterystyczną piosenkę Dona McLeana? Oto co Dzień, w którym umarła muzyka: American Pie (Najważniejsze +) pozycje. Dokument w reżyserii Marka Moormana zawiera wywiady z McLeanem, referencje od Gartha Brooksa i innych, a także spojrzenie na pisanie i spuściznę „American Pie” – wszystkie osiem i pół minuty – które w 2001 roku zostało nazwane jednym najlepszych piosenek stulecia przez Recording Industry of America i National Endowment of the Arts.
DZIEŃ, W KTÓRYM UMIERAŁA MUZYKA: AMERICAN PIE : STRUMIENIOWAĆ CZY POMINĄĆ?
Istota: „Wydaje się, że istniało od zawsze”. „Jest wpleciony w kulturę amerykańską”. To tylko niektóre z gorących ujęć uchwyconych w Dzień, w którym umarła muzyka: American Pie , gdzie folk-rockowe dzieło Dona McLeana z 1971 r. jest celebrowane jako eliptyczne studium życia i legendy w USA samego A. McLeana, teraz w wieku 70 lat, kieruje biograficznym fragmentem narracji, przypominając swoje wczesne lata w klasie średniej w New Rochelle , Nowy Jork, gdzie jego ojciec marzył o wysłaniu go do West Point, ale był zafascynowany rozkwitającym rock'n'rollem. „Heartbreak Hotel”, mówi, był „magiczny. Zajęło ci to mózg. Elvis Presley, oczywiście, figuruje w ostrych wersach „American Pie”, podobnie jak fatalna katastrofa lotnicza 3 lutego 1959 roku, w której zginęli Buddy Holly, Ritchie Valens i Big Bopper. amerykanski placek podróżuje do Clear Lake w stanie Iowa i na pola uprawne, na których to się wydarzyło; jest skromny znacznik, na którym ludzie zostawiają setki par okularów, upamiętniając Buddy'ego podczas pielgrzymki. Przeprowadza również wywiad z Connie Valens, siostrą Ritchiego, która mieszka w Clear Lake i do dziś czci pamięć swojego brata. Pojawia się tu również Garth Brooks, oferując własne świadectwo dla „American Pie”. Wykonywał ją w formie singalong jako muzyk rozpoczynający karierę w country i mówi: „to jedna z niewielu piosenek, za którymi możesz stanąć i powiedzieć:„ Na tym polega siła muzyki”.
Jak McLean wyjaśnia swoje zanurzenie w folkowej scenie lat 60. i występy z Pete'em Seegerem, jedną z jego największych inspiracji w pisaniu piosenek, amerykanski placek śledzi zgiełk epoki i jak McLean i inni piosenkarze zostali zainspirowani do napisania „wielkich piosenek”, które badały postrzępione krawędzie amerykańskiej kultury. Przeprowadza również wywiady ze współczesną muzyką Americana Jade Bird, która nagrywa cover „American Pie” w studiu w Nashville. Bird komplementuje „ponadczasową melodię” piosenki i opowiada, że jest to de facto pijana pijana piosenka, gdy bary zamykają się w jej rodzinnej Wielkiej Brytanii.
Najbardziej odkrywczy jest tutaj ostatni rozdział dokumentu, w którym McLean i producent Ed Freeman opisują sesje nagraniowe do albumu z 1971 roku amerykanski placek . Oczywiście tytułowe dzieło McLeana trafiło na pierwsze miejsce na listach przebojów i przeszło do legendy. Ale nic z tego nie było jasne podczas odtworzonych tutaj sesji, które naznaczone były konfliktem. McLean dzieli się spiralnymi stronami ze swoją oryginalną strukturą i tekstem piosenki, w tym niektórymi, które nie zostały użyte w ostatecznej wersji, a Freeman opisuje, jak to pianista Paul Griffin ostatecznie uratował sytuację, dostarczając żel dla McLeana i innych muzyków. osiąść i wrzucić wyższy bieg.
kto gra w poniedziałek wieczorem?
Jakie filmy będą Ci przypominać? amerykanski placek kierował również reżyser Mark Moormann Tom Dowd i język muzyki , nominowany do nagrody Grammy dokument o życiu i karierze Dowda, pionierskiego producenta i inżyniera nagrań. A w Netflixie panna amerykanka Taylor Swift bada własną pracę jako autorka tekstów. W 2021 roku Swift wysłała kwiaty Donowi McLeanowi, gdy jej dziesięciominutowa piosenka „All Too Well (Taylor’s Version)” pozbawiła „American Pie” pozycji najdłuższego hitu na liście Billboard Hot 100.
Wydajność warta obejrzenia: Ed Freeman, amerykanski placek producent, przyznaje, że początkowo nie myślał zbyt wiele o pisaniu piosenek McLeana i że naciskał, aby muzycy studyjni, a nie McLean, grali partie gitarowe na płycie. Ale oferuje także tęskne spojrzenie na to, jak piosenka odzwierciedla ruch na rzecz praw obywatelskich i inicjatywy pokojowe tamtych czasów. „Dla mnie „American Pie” to pochwała snu, który się nie spełnił”.
Pamiętny dialog: McLean przez lata pracował nad tekstem „American Pie”. „Teraz zastanawiam się: „Dokąd mam z tym pójść?”, bo chcę napisać piosenkę o nowej Ameryce, która jest rock'n'rollem, czyli zaangażowaniem ludzi w politykę i związkiem między wszystkimi że, a nie wiesz, „mój kraj”, „Tis z Ciebie” lub „Ta ziemia jest twoją ziemią”.
Płeć i skóra: Nic.
Nasze ujęcie: Don McLean, który nadal występuje regularnie, pojawia się w Dzień, w którym umarła muzyka: American Pie w jowialnym trybie gawędziarza. Ktoś chce nakręcić dokument o jego najsłynniejszej piosence z okazji jej 50-lecia? Przy gumie, podnieś krzesło. Jest pełen anegdot o trasie z Pete'em Seegerem i graniu na Newport Folk Festival w 1969 roku, na którym wybrał mózgi Everly Brothers na temat ich przyjaźni z Buddy Holly. I jest bardziej niż szczęśliwy mogąc zachwycać się trwałą spuścizną „American Pie” i znaczeniem jej tekstów. Między nim a Garthem Brooksem staje się to piosenką Mount Rushmore, w której każda głowa należy do McLeana. Cue Garth opowiada o tym, jak każde wewnętrzne dziecko wychodzi, gdy to usłyszy, i zamiatające ujęcia z lotu ptaka klasycznego pokazu samochodów w stanie Iowa na tle amerykańskiej flagi powiewającej na wietrze. McLean, Brooks – do akcji wkracza nawet Peter Gallagher, który w jednym z najbardziej przypadkowych fragmentów dokumentu nagrywa audiobookową wersję książki dla dzieci opartą na życiu McLeana i „American Pie”. To w tym momencie Dzień, w którym umarła muzyka czuje się najbardziej jak coś, co Christopher Guest i Eugene Levy mogli wpisać w fabułę Potężny wiatr .
Nasze wezwanie: POMIŃ TO. Podczas gdy szefowie McLeana mogą podekscytować się niektórymi wewnętrznymi informacjami dotyczącymi oryginalnych sesji nagraniowych utworu, Dzień, w którym umarła muzyka: American Pie ostatecznie czyni zbyt wiele ogólnych założeń dotyczących jego osadzenia na amerykańskim firmamencie.
Johnny Loftus jest niezależnym pisarzem i redaktorem mieszkającym na wolności w Chicagoland. Jego prace pojawiły się w The Village Voice, All Music Guide, Pitchfork Media i Nicki Swift. Śledź go na Twitterze: @glennganges