Przeciętny człowiek widzi dziecko wędrujące nocą pośrodku opustoszałej bocznej drogi i trzyma się z dala… ale na szczęście dla nas i naszej rozrywki, bohaterów oryginalnego filmu Netflix Linia kredowa nie są przeciętnymi ludźmi. Pozornie prosty gest zbawienia wobec bezbronnej młodej dziewczyny w potrzebie pogłębia rozłamy w parze, która jej pomaga. Ale nic nie jest tak proste, jak się wydaje, gdy ta tajemnicza obecność wkracza do ich domu…
LINIA KREDOWA : STRUMIENIOWAĆ CZY POMINĄĆ?
Istota: Paula (Elena Anaya) i jej mąż Simón (Pablo Molinero) spotykają młodą Clarę (Eva Tennear) stojącą samotnie na środku ulicy i podejmują wysiłek, by ją uratować. Kiedy nikt nie przyjeżdża po nią ze szpitala, przyjmują ją na sugestię personelu. Każdemu dziecku trudno byłoby wpisać równanie dla tej pary, której problemy z płodnością spowodowały prawdziwy rozdźwięk w ich związku, ale Clara jest jak koktajl Mołotowa wrzucony w ich łatwopalne zaloty.
Gdyby nie dość, że nie wyjdzie poza granice narysowane kredą, dziwne zachowanie Klary wydaje się być bezpośrednio odpowiedzialne za dziwaczne zdarzenia, takie jak przyjaciele pary jedzący szklankę ze słoika z dżemem podczas posiłku. Paula instynktownie broni swojej córki de facto przed poczuciem utożsamienia się z jej walką o zrozumienie poprzez nieobliczalne zachowanie. Ten instynkt opiekuńczy każe jej spróbować odkryć pochodzenie Klary, zanim ich ścieżki się skrzyżowały. Jednak kiedy Paula szuka odpowiedzi, dostaje trochę więcej, niż się spodziewała.
Jakie filmy będą Ci przypominać?: Przynajmniej na początek założenie naprawdę wydziela trochę sztuki Sierota nastrój. (Wąska, trzymająca w napięciu ścieżka dźwiękowa filmu dodaje odrobinę pejzaży dźwiękowych Miki Levi z Pod skórą również, ale to bardziej porównanie na poziomie powierzchni.)
Wydajność warta obejrzenia: Elena Anaya, która może być znana fanom kina hiszpańskojęzycznego ze swojej współpracy z Pedro Almodóvarem w filmach takich jak Skóra, w której żyję , daje Linia kredowa trochę prawdziwego psychologicznego znaczenia, gdy kobieta odkrywa swój związek z macierzyństwem w burzliwy sposób w czasie rzeczywistym. Ma w sobie niemal dziką twardość, od której trudno się oderwać.
Pamiętny dialog: Ignacio Tatay i współscenarzysta Isabel Peña nie polegają zbytnio na dialogach w filmie, wywołując przerażającą oszczędność tym, jak wiele postaci przekazują poprzez ciszę i język ciała. Coś w stylu „Dziewczyna nigdy nie opuszcza kredy”, wyjaśniające niewytłumaczalne zachowanie Klary, charakteryzuje lapidarność filmu.
Płeć i skóra: Podczas gdy tematyka filmu dotyczy wykorzystywania seksualnego, żadne z nich nie jest pokazywane na ekranie w szczegółach graficznych.
Nasze ujęcie: To naprawdę imponujące, co Tatay osiąga z tak niewielkim wkładem Linia kredowa , tworząc atmosferę wszechogarniającego strachu poprzez nasycone szarości i skąpe dialogi. Ale skupienie się na wibracjach nad opowiadaniem historii zaczyna przynosić coraz mniejsze zyski, gdy fabuła zaczyna wyjaśniać dziwność, a słabo rozwinięte postacie po prostu nie są szczególnie przekonujące. Film próbuje wykonać odważną gambitę trzeciego aktu polegającą na zasadniczo zamianie bohaterów, co jest rodzajem rzeczy, których nawet znakomici filmowcy nie zawsze mogą dobrze wykonać. Ten film ma swoje momenty, ale ostatecznie nie do końca spełnia wzniosłe zadanie, które Tatay chce osiągnąć.
Nasze wezwanie: POMIŃ TO! Podczas gdy Ignacio Tatay zapowiada obiecujący debiut fabularny z Linia kredowa , film nigdy nie jest spójny tak, jak powinien. Pewnego dnia prawdopodobnie zrobi świetny thriller, ale nigdy nie spełni on wszystkich jego ambicji ani nie dokona przełomu poza jego (co prawda imponująco spreparowaną) atmosferą.
Marshall Shaffer jest niezależnym dziennikarzem filmowym z Nowego Jorku. Oprócz h-townhome jego prace pojawiły się także w Slashfilm, Slant, Little White Lies i wielu innych. Niedługo wszyscy zrozumieją, jak bardzo ma rację Łamacze sprężyn.