Teraz włączone Hulu , Nie jesteś moją matką można opisać jako „irlandzki horror ludowy”, co w pewnym sensie mówi nam, że może być bardziej przerażający niż zwykły bezwyznaniowy horror ludowy. (Musi być całe zachmurzone niebo i bladi ludzie.) To pełnometrażowy debiut Kate Dolan, która pisze i reżyseruje tę ponurą opowieść o babci, matce i córce, które są w uścisku… czegoś. To jedna z tych opowieści grozy o tym, czy to jest choroba psychiczna, czy to jest nadprzyrodzona, które mają wejść pod skórę – co robi całkiem nieźle. Dlatego.
NIE JESTEŚ MOJĄ MATKĄ : STRUMIENIOWAĆ CZY POMINĄĆ?
Istota: Dziecko siedzi w wózku. Sam. Na ulicy. W nocy. Pierwsze ujęcie tego cholernego filmu i już jesteśmy spięci. Gorzej: babcia niemowlaka przyprowadza dziecko, zabiera je do lasu i rozpala wokół niego krąg ognia. Biedne dziecko! Potem karta tytułowa i jest dzień dzisiejszy. Dziecko jest teraz nastolatką – uff – budzi się późno do szkoły. Char (Hazel Doupe) potrzebuje podwiezienia. Babcia (Ingrid Craigie) wciąż jest w pobliżu i najwyraźniej nie została uwięziona przez Służbę Ochrony Dziecka, ale nie może prowadzić, ponieważ jej noga jest dzisiaj podnoszona. Pozostaje mama Char, Angela (Carolyn Bracken), którą trzeba obudzić z łóżka. Wydaje się, że jest poza tym. „W jednym z jej przygnębionych nastrojów” to ocena. W drodze do szkoły dochodzi do incydentu – Angela odskakuje i nie widzi czarnego konia na środku drogi, a w ostatniej chwili skręca z krawężnika na trawę. Blisko.
Char ma bliznę na policzku. Blizna po oparzeniu? Mówi, że to znamię. Jest dobrym dzieckiem. Dobry uczeń. Trochę wycofany. Samotny w porze lunchu. Niektóre inne dziewczyny ją nękają, ale jej nauczycielka sztuki jest współczująca. W mieście krążą plotki o Babci, Angeli i Charu. Angela znika na chwilę, co nie pomaga psst psst psst w uszach ludzi. „Nie chcę, żebyś z nią rozmawiał”, mówi ojciec koleżanki z klasy Char, Suzanne (Jordanne Jones), co jest dobre – Suzanne jest jednym z łobuzów. Brat Angeli, Aaron (Paul Reid) robi, co może, przynosząc domowe artykuły spożywcze i recepty Angeli. Babcia daje Charowi mały pakiet zawiązanych gałązek wypełnionych zielonymi liśćmi na „szczęście”. Nasza dotychczasowa ocena? Char jest niewinna, Angela ma kliniczną depresję, Aaron stara się trzymać wszystko razem, a babcia może być czarownicą czy coś?
Ponieważ te rzeczy zawsze idą, sprawy nasilają się. Angela ma dzikie zmiany nastroju. Podczas jednego ze swoich upswingów robi obiad, a babcia celowo puka go na podłogę, ale sprawia, że brzmi to jak wypadek. (Może są w lepszej sytuacji; to był jakiś rodzaj ciemnozielonego szlamu w garnku.) Dobrze, że Aaron przyniósł do domu trochę chipsów, co? A kiedy jedzą frytki, Babcia i Angela patrzą przy stole, a oczy pełne są niewidzialnych laserów i śmiercionośnych noży. Tymczasem zbliża się Halloween, Suzanne może wcale nie jest taka zła, ale inne dziewczyny wciąż są okropne, a Char wybiera się na wycieczkę klasową, podczas której przewodnik wycieczki wygłasza wykład na temat Samhain (wymawia się „sow-inn”, dzięki ty) to jest tak entuzjastyczne, że można by się spodziewać, że wszyscy goci stracą swoje banany. Jednak w domu sytuacja wciąż się eskaluje, eskaluje i mamy wrażenie, że te rzeczy nie ulegną poprawie dla Chara, dopóki nie staną się znacznie gorsze.
Jakie filmy będą Ci przypominać?: Ten film może nie istnieć bez przerażających neofemme-folk Czarownica oraz Dziedziczny , i ma klimatyczny urok lo-fi ostatnich dobrze zrobionych pnączy, takich jak Czuwanie oraz Amulet .
Wydajność warta obejrzenia: Doupe jest doskonałą kotwicą do filmu, który może dryfować bez jej poważnego i empatycznego występu.
Pamiętny dialog: Zdekontekstualizowane: „BURRRRRRRRNNNNNNNN IIIIIITTTTTTTTTTTT”.
Płeć i skóra: Nic.
Nasze ujęcie: Dolan robi tu wiele przy ograniczonych zasobach: rozbudza pogrzebową atmosferę, dostaje doskonałe występy od obsady, budzi lęk, dąży do metaforyki w swojej historii. Daje nam poczucie rozpadu w domu Char i niemal czuć zapach zastałego moszczu starych mebli i gnijącej psychologicznej protoplazmy – rzeczy pozostawionych zbyt długo bez opieki. To przenika do postaci Char, która jest potulna i niepewna, jak pasuje do świata. Różni się od innych dziewczyn i jest za to wyróżniona.
Te elementy stanowią solidną podstawę dla historii, ale są chwile, kiedy Nie jesteś moją matką czuje się gwarantowana i być może zbyt zadowolona, aby być bardziej typową opowieścią grozy niż dramatem. Dolan odważnie przedstawia zbyt powszechną – a dla niektórych aż nazbyt związaną – walkę z chorobami psychicznymi, pokazując, jak psuje tę matriarchalną linię. Ale ten pomysł jest ostatecznie podważany przez niewyraźne wyjaśnienie przyczyn i sposobów pochodzenia pierwotnego konfliktu. Zawiera konkluzję „jak-masz-wyjaśnić-TO-władzom”, która oferuje rozwiązanie tak uporządkowane, że podstawowa metafora kruszy się.
Ale Nie jesteś moją matką trzyma się dobrze pomimo swoich wad. Dolan wykazuje się wyczuciem kompozycji i sprytnym chwytem tonu filmu, który przestaje być ponury i zapewnia kilka momentów jeżących włosy, które wywołają uśmiech na twarzach horrorów – wiesz, kim jesteś, wy dranie, bo jestem jednym z was.
Nasze wezwanie: PRZESYŁAJCIE TO. Nie jesteś moją matką ma styl i ambicję i jest godnym, nieco czarującym zegarkiem na zawsze zatłoczonym polu horroru.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .