Tylko szaleniec próbowałby zrobić wysokobudżetową biografię o Królu Rock’n’Rolla, więc ma sens, że Baz Luhrmann wyreżyserował Elvis ( teraz w HBO Max ), który jest teraz dostępny do wypożyczenia lub kupienia na VOD na platformach takich jak Amazon Prime Video . Australijski filmowiec, mistrz anachronizmu, to odważny stylista, który jak nikt inny przygląda się monolitycznym tematom: Szekspirowi, F. Scottowi Fitzgeraldowi, całej Australii. Wrzuca hip-hop do ścieżki dźwiękowej filmu Elvisa, umieszcza Toma Hanksa w grubym garniturze i protezach twarzy, rzuca względnego bezimiennego Austina Butlera do roli tytułowej, umieszcza na ekranie słowa ZMIENIŁ SIĘ ŚWIAT jakby to proklamacja od samych bogów. I słusznie byśmy się zastanawiali, czy to wszystko może być po prostu niesamowite, czy całkowicie nie do oglądania.
ELVIS : STRUMIENIOWAĆ CZY POMINĄĆ?
Istota: Jest rok 1997: pułkownik Tom Parker (Hanks) jest na łożu śmierci. Opowiada z niemożliwym akcentem holenderskim przez amerykańskie południe. Czy możesz to sobie wyobrazić? Ten głos? Że to śmieszne i prawdopodobnie obłąkane? Bądź wdzięczny, że na długich odcinkach tego bardzo długiego filmu znika głos. Odtąd będą retrospekcje, retrospekcje i montaże, tak wiele montaży, jak pułkownik Tom opowiada nam historię Elvisa Presleya i jak piosenkarz stał się większy niż Wielki Wybuch.
Elvis Presley, biedny chłopak z zakurzonej Missisipi, ugruntował swoje przeznaczenie w jeden gorący letni dzień: zagląda do chaty, w której czarni śpiewają i tańczą do głębokiego, głębokiego bluesa. Następnie biegnie do namiotu odrodzenia, gdzie tłum alleluja-ewangelii połyka go i sprawia, że odradza się. Wielki dzień! Dla Elvisa i dla dostarczycieli skrótów narracyjnych! Teraz młody człowiek, Elvis po prostu chce śpiewać i brzdąkać jak jego bohaterowie rytmu i bluesa z Beale Street. Nosi różowe skarpetki i odrobinę makijażu na policzkach, gdy prowadzi ciężarówkę dostawczą, aby pomóc swojej mamie Gladys (Helen Thomson) zapłacić rachunki. Dzieje się tak, pomimo „That’s All Right” granego w radiu, ponieważ wszyscy wiemy, że posiadanie lokalnego hitu nie robi kariery, ale wiemy też, że nie chodzi o to, jak daleko i szeroko zostanie zagrany, ale kto go usłyszy. A kto to słyszy, to pułkownik Tom, karnawałowy szczekacz, który cieszy się, że biały chłopiec śpiewa czarną muzykę, bo to oznacza, że potencjalna publiczność jest nieograniczona.
Więc pułkownik Tom zgarnia Elvisa. Bierze go pod swoje skrzydła. Umieszcza go na scenie, aby mógł zdmuchnąć headlinera Hanka Snowa. A kiedy chłopak z fryzurą zaczyna tańczyć, cóż, wtedy panie na widowni zaczynają wstawać. I krzyczeć. Stoją i krzyczą, jakby nie mieli kontroli. Bynajmniej. Krzyki wydobywają się z ich gardeł, jakby byli opętani. Jakby były laleczkowane przez szalejące w nich hormony. Ich chłopaki nie są rozbawieni. Wszystko dzieje się zgodnie z planem pułkownika Toma – sceny stają się coraz większe, pieniądze spływają, a gadżety „Hound Dog” zaczynają się poruszać, a Elvis jest w telewizji od pasa w górę tylko dlatego, że jego biodra są pozytywnie nastawione Szatański . A kiedy sprawy stają się trudne, pułkownik Tom nalega, aby Elvis nie był Elvisem, ale był wszystkim dla wszystkich ludzi. Nie pies gończy. Pies na kolanach. To właśnie nazywasz ironią. Aby znaleźć oparcie, Elvis udaje się na Beale Street i spędza czas z B.B. Kingiem (Kelvin Harrison Jr.), patrzy, jak Little Richard (Alton Mason) go rozrywa, wsiąka w duszę ewangelii siostry Rosetty Tharpe (Yola Quartey).
Historia toczy się dalej. Ponieważ saga Elvisa Luhrmanna nie będzie ograniczona do łatwego do opanowania odcinka czasu. O nie. Muszę zbadać całe swoje życie w 159 minut. Filmy, wojsko, małżeństwo, awarie. (Montaże!) Narkotyki, narkotyki, narkotyki. MLK, JFK i RFK. Beatlesi. Vegas. Nie broń, ani kanapki z masłem orzechowym, galaretką i bekonem na łodzi podwodnej – to znaczy ew. Przedstawienia. Och, występy: ten w programie świątecznym. Ten, który wywołuje zamieszki. Te w Vegas, gdzie po prostu się poci, poci, poci. Jest tu bogaty podtekst na temat potu, tego, co robi, jak wygląda, jak się czuje, jak napędza. Elvis dużo się poci. Pod koniec pułkownik Tom jest tu czarnym charakterem, wyzyskiwaczem, człowiekiem, który przeżył długie życie. Ale kto go teraz pamięta?
w której sezonie jest Riverdale?
Jakie filmy będą Ci przypominać?: Elvis jest jak Czeska rapsodia , z wyjątkiem tego, że jest kompetentnie napisany, wyreżyserowany i zredagowany. To nie jest tak dobre jak pobudzenie Człowiek rakieta lub klasycznie skonstruowane Spacer po linii . To dotyk lepszy niż Szacunek . To bardzo przypomina Promień w swoich konwencjonalnych biopicyzmach i prawie tak niesłychanie jak Drzwi .
Wydajność warta obejrzenia: Hanks może od razu spieprzyć z tym cornballem, który robi, i boli mnie, gdy to mówię. Obwinię za to Luhrmanna. Ale można też pochwalić reżysera za obsadzenie Butlera, który wnosi głębię i człowieczeństwo do niemożliwej roli i sprawia, że wierzymy, że Elvis nie był człowiekiem materialnych pragnień, ale człowiekiem, którego wielka i tląca się pasja do muzyki uczyniła z niego ikonę. Na pewno chcielibyśmy wierzyć, że jedna z najsłynniejszych osób, które chodziły po Ziemi, była właśnie taka, prawda?
Pamiętny dialog: Elvis na miednicy: „Jeśli nie mogę się ruszać, nie umiem śpiewać”.
Płeć i skóra: Brak, co prowadzi mnie do wniosku, że Elvis nigdy nie uprawiał seksu.
Nasze ujęcie: Elvis jest orzechowy, przesadny, dziki, rozmazany, długi, niedorzeczny, denerwujący, na całej drodze, szalony, ekscytujący, zabawny, chudy w niektórych miejscach, wzdęty w innych, ale idealny w inny inne miejsca – a te perfekcyjne fragmenty to spektakle, które tryskają życiem i energią, udowadniając, że Luhrmann jest najlepszym reżyserem teledysków, który nigdy nie wyreżyserował teledysku. Luhrmann nadal jest najbardziej Luhrmannem, jakim może być, a wszelkie z góry przyjęte wyobrażenia, że będzie on większy niż Elvis w filmie o Elvisie, po prostu nie są prawdziwe. To bardziej patowe spojrzenie. Żaden nie wydaje się być typem, który kłania się z szacunkiem dla drugiego. Elvis i Luhrmann spotykają się w środku, 50-50 i to działa. To, że film jest bardziej oglądany niż śmieszny, wydaje się małym cudem.
Oczywiście jest to w dużej mierze legendarny biograf, który w większości przemilcza brzydkie ekscesy Elvisa i podkreśla, że składał pełen szacunku hołd czarnej muzyce, co wielu przekonuje, że przywłaszczył sobie; film przedstawia go jako kogoś, kto miał rytm i blues krążący w jego żyłach i wylewający się z porów, kto kochał to zbyt mocno, by po prostu wykorzystać to dla sławy, pieniędzy i statusu ikony. Nie, to wszystko było pułkownik Tom, rasista żywiący się pieniędzmi, kochał Elvisa nie jako osobę, ale jako kogoś, kto napełnił kieszenie złotem.
Po zapierającej dech w piersiach pierwszej połowie Elvis wreszcie uspokaja nerwy i znajduje rowek – w każdym razie taki rowek, jaki może znaleźć hiperkinetyczny film Luhrmanna. Jest trochę nieubłagany i nachalny, szerokość włosa od nieprzyjemności, z wyjątkiem sytuacji, gdy pułkownik Hanks Tom przecieka przez ekran, czyli gdy jest głęboko w Bagnie Obnoxio. Pod wieloma ozdobnikami – w pewnym momencie ekran dzieli się na osiem części i prawie miałem atak – szkielet filmu jest wysoce konwencjonalny, zbudowany ze wszystkich standardowych biopizmów muzycznych z życia na rollercoasterze. Butler powstrzymuje film przed wkroczeniem, chcąc nie chcąc, do stratosfery, sprzedając melodramat z taką powagą, żebyśmy w niego uwierzyli. Przypomina nam, że Elvis był człowiekiem, a nie bogiem, i dlatego film powinien uznać Butlera za dar niebios.
Czy będziesz transmitować, czy pominąć biografię Baza Luhrmanna, która jest większa niż życie? #Elvis na VOD? #SIOSI
Nasze wezwanie: Podsumowując, Elvis nie jest zła, nawet całkiem dobra, ale nie bardzo dobra i nigdy nie jest świetna. Ale nadal warto STREAM IT, pamiętaj tylko, aby najpierw zapiąć pasy bezpieczeństwa.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .
lista odcinków Narcos
Strumień Elvis