Dreaming Walls: Wewnątrz hotelu Chelsea ( teraz na Hulu ) kontempluje przeszłość, teraźniejszość i przyszłość nowojorskiego punktu orientacyjnego, który niegdyś był domem dla takich luminarzy, wielu z nich można utożsamić z jednym słowem: Hendrix, Madonna, Joplin, Marilyn, Warhol, Dali. Kluczowym słowem jest „kontemplacja”, ponieważ reżyserzy May Duverdier i Amelie van Elmbt rezygnują z wielu standardowych elementów filmów dokumentalnych na rzecz obserwacji latających na ścianie i impresjonizmu. Więc pytanie brzmi, czy film przyciągnie przypadkowych widzów, czy też musisz mieć przy sobie jakąś wiedzę i/lub sympatię do budynku, aby w pełni go docenić?
ŚCIANY MARZEŃ: WEWNĄTRZ HOTELU CHELSEA : STRUMIENIOWAĆ CZY POMINĄĆ?
Istota: Film rozpoczyna się szczerymi archiwalnymi nagraniami Patti Smith na dachu Chelsea, a jeśli myślisz, że ten dokument pokaże nam stare filmy wszystkich sławnych ludzi, którzy tu mieszkali, jesteś daleko od bazy. Na ścianach wyświetlane są obrazy sławnych mieszkańców, aby sugerować eteryczną obecność, zanim zobaczymy brutalnie konkretne obrazy Chelsea taką, jaka jest teraz: długoterminowy projekt renowacji. Plany są naklejane na okna; ściany są obnażone do słupków; drabiny, rusztowania i mężczyźni w twardych hełmach zaśmiecają korytarze. Nieliczni mieszkańcy, którzy zostali, by wytrzymać wieloletnią budowę, nie mogą powstrzymać się od powolnego poruszania się, gdy poruszają się po zagrożeniach – są to głównie osoby starsze, a kamera naśladuje ich celowe czołganie się przez drzwi i korytarze.
Naszym „głównym bohaterem” jest tutaj Merle Lister, jedna z garstki mieszkańców, których spotykamy, aczkolwiek bez napisów, by powiedzieć nam ich imiona. Początkowo wydaje się być ekscentryczna, być może w ferworze trudności poznawczych, gdy puszcza balkonik i dziwnie, ale z gracją porusza rękami w powietrzu. Ale wkrótce dowiadujemy się, że była jedną z artystek-rezydentów Chelsea, tancerką i choreografką, która kiedyś wystawiła sugestywny występ na jednej ze słynnych schodów hotelu, aby uczcić 100. rocznicę budynku – fakt, który musiałem znaleźć w Google, bo jeśli jest jedna rzecz ten dokument uparcie unika kontekstowych informacji, które lepiej pomogłyby nam zrozumieć, dlaczego przecina się między archiwalnymi nagraniami wspomnianego uroczystego tańca a jego rekonstrukcją prawie 40 lat później, z oryginalnym tancerzem i choreografem.
W szczególnie fascynującej scenie Lister rozmawia z przyjaznym pracownikiem budowlanym o „duchach” w budynku. Przyznaje, że je wyczuł, po czym tańczy z nią mambo. To rzadka interakcja, ponieważ mieszkańcy często wydają się sami być duchami, w większości niezauważonymi przez mężczyzn w hełmach. Jeśli zaakceptujesz to jako realną metaforę, docenisz ironię, gdy malarze, pisarze i rzeźbiarze, którzy nadal tam mieszkają, próbują pracować, medytować i odtwarzać muzykę, gdy zgiełk szlifowania, wiercenia, piłowania i uderzania przebija ściany . Dzieje się tak od lat (Wikipedia: od 2011). Wielu mieszkańców zostało wypędzonych, opłacono im wyjazdy. Gdy hotel zostanie ponownie otwarty, czynsz zostanie podniesiony – astronomicznie, można przypuszczać; w końcu to Manhattan – a potem co się stanie z tymi zgarbionymi i siwiejącymi ludźmi? Do historii w tych murach? Czy duchy zostaną zgaszone? Wygląda na to, że gentryfikacja jest łaskawa dla nikogo poza właścicielami nieruchomości.
Jakie filmy będą Ci przypominać?: Warhola Dziewczyny Chelsea; Sid i Nancy tam nakręcony, odkąd Nancy Spungen została zamordowana w Chelsea; Profesjonalista strzelił tam; a były mieszkaniec Ethan Hawke oddał hołd cyganerii, reżyserując film fabularny Mury Chelsea .
Wydajność warta obejrzenia: Lister jest idealnym bohaterem – z braku lepszego słowa – tego filmu. Jest kanałem narracyjnym dla swoich dwóch głównych idei: korzeni Chelsea jako przystani dla artystów i przygnębiającego pragmatyzmu, który jest im dziś narzucany.
Pamiętny dialog: Mieszkaniec Steve Willis: „Przez długi czas czułem się, jakbym był świadkiem gwałtu na tym budynku w zwolnionym tempie”.
Płeć i skóra: Przypadkowa nagość w archiwalnych materiałach filmowych i zdjęciach artystów rysujących i rzeźbiących z nagimi modelami.
Nasze ujęcie: Śniące ściany jest zerowa ekspozycja i cała intuicja, co nadaje filmowi hipnotyzującego charakteru; Duverdier i van Elmbt wyraźnie chcą, abyśmy poczuli ciepłe, żywe, melancholijne wibracje Chelsea w chwili, gdy stoi na krawędzi nieodwracalnej zmiany. I w tym sensie film generalnie działa, zachowując eteryczny, sugestywny ton i formułując rodzaj podświadomego emocjonalnego argumentu przeciwko fali postępu, przeciwko przekonaniu, że renowacja ma przewagę nad konserwacją. Choć raz mury są zburzone lub zasypane, a mieszkańcy ruszyli dalej, kto będzie pamiętał, co tu było?
Jednak dla tych z nas, którzy mają kruche ramy historyczne, na których mogliby zawiesić tę narrację, ten dokument może być frustrujący. Widać to namacalnie w sekwencji, w której mieszka Steve Willis, który mówi, że „przywiózł Mariah Carey” do hotelu (Google: nakręcił tam teledysk). Jego mieszkanie, w którym kiedyś mieszkała Janis Joplin, skurczyło się do remontowanej pracowni; wchodzi do pobliskiego zburzonego pomieszczenia, aby pokazać, gdzie kiedyś była jego sypialnia, kuchnia i łazienka, i trzyma mydelniczkę Joplin, żartuje pół żartem, prawdopodobnie nie używał.
Reżyserzy z pewnością wywołują poczucie straty i rozkładu z Śniące ściany , i wybrał silną centralną postać w Lister, która zapewnia silny związek między przeszłością i teraźniejszością Chelsea. Ale ich nacisk na przyjęcie tego, co zasadniczo jest punktem widzenia ducha, rozpuszczającego się między wspomnieniami (za pomocą fragmentów archiwalnych materiałów filmowych) a obecnymi obrazami nowoczesnego „ulepszenia” Chelsea, jest bardziej niejasny niż wnikliwy. Wiesz, nie czytamy w myślach.
Nasze wezwanie: POMIŃ TO. Śniące ściany ma swój udział w wzruszających momentach, ale w filmie dokumentalnym o budynku rzadko wydaje się zakorzeniony w ziemi.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .