Dzieci Podziemia, wyreżyserowany przez Gabrielę Cowperthwaite i Teda Gesinga to pięcioczęściowy dokument, który analizuje wysiłki Faye Yager i jej podziemnej sieci kontaktów w celu ochrony dzieci, które są ofiarami wykorzystywania seksualnego. Yager założyła swoją organizację, Children of the Underground, w 1987 roku, opierając się na jej własnych doświadczeniach, widząc, jak jej były mąż sprawuje opiekę nad córką, mimo że córka Yagera wielokrotnie powtarzała jej, że jej ojciec ją wykorzystywał.
DZIECI PODZIEMNE : TRANSMISJI CZY POMINIĘĆ?
Strzał otwierający: Archiwalny materiał informacyjny przedstawiający matkę i córkę, które pakują rzeczy z domu i zostają wywiezione przez Faye Yager. „To, co zrobił, jest przestępstwem”, mówi Yager, „a jeśli nie zamierzają jej chronić, kto jest?”
Istota: Ponieważ sprawy o nadużycia często trafiały do sądu rodzinnego, który miał niewielką zdolność do orzekania w takich sprawach. W większości tych przypadków, jak słyszymy od byłego sędziego sądu rodzinnego i adwokata, który reprezentował wielu klientów Yagera, rodzic stosujący przemoc – zwykle ojciec – był faworyzowany nad rodzicem, który próbował wyciągnąć dziecko z tej sytuacji. Tu właśnie pojawiłby się Yager.
Jak działał Yager, pokazano na przykładzie April i jej córki Mandy; w 1988 roku, po wielu próbach uniemożliwienia agresywnemu ojcu Mandy jakiegokolwiek kontaktu, April podjęła drastyczny krok, by skontaktować się z Yagerem. Wysłała April i Mandy do różnych miast, gdy jechali ze stanu Waszyngton do bazy Yagera w Atlancie. Zostaną z członkami podziemnej sieci Yagera, a kiedy w końcu dotrą do Atlanty, sama upewni się, że zostaną zabrani w bezpieczne miejsce.
Problem polega na tym, że organy ścigania postrzegały Yagera jako strażnika, zasadniczo porywającego dzieci, nawet jeśli ma to na celu wyciągnięcie ich z nadużyć. Yager był w pełni świadomy, że to, co robiła, może doprowadzić ją do więzienia, ale był gotów zaryzykować.
Co pokazuje, o czym ci przypomni? Prezentacja Dzieci Podziemia jest dość prosta, wykorzystuje wywiady i mnóstwo materiałów archiwalnych z doniesień prasowych na temat Yager i jej różnych występów w talk show z lat 80. i 90. (nie udzielała wywiadów dla filmów dokumentalnych). Temat nie jest tak powszechny, jak mogłoby się wydawać; najbardziej znanym przykładem, jaki mogliśmy znaleźć, są TLC Przerwać ciszę .
Nasze ujęcie: Jeden z najbardziej fascynujących aspektów Dzieci Podziemia jest to, jak trudno jest w naszym systemie prawnym odciągnąć dziecko wykorzystywane seksualnie od rodzica, który je wykorzystuje. Większość pierwszego odcinka serialu poświęcono wyjaśnianiu, dlaczego Yager musiała uciekać się do ekstremalnych środków, których użyła, nawet w obliczu wtrącenia do więzienia. Jak słyszymy ją w klipie na początku odcinka, czuje, że skoro wymiar sprawiedliwości zawiódł te dzieci, ktoś musi im pomóc.
W drugim odcinku omówimy, w jaki sposób Yager zbudował swoją podziemną sieć i będzie to fascynujący zegarek; jak widzimy w przypadku April i Mandy, sieć ta była rozległa i skonstruowana z myślą o anonimowości. Yager wspomina w archiwalnym klipie, że fakt, że członkowie podziemia nie znają się nawzajem, jest kluczem do uchronienia sieci przed upadkiem. Tak więc Yager ułożył sieć z myślą o wielu nieprzewidzianych sytuacjach, co jest czymś, w czym chcielibyśmy się zagłębić w Cowperthwaite i Gesing.
Wiemy, że reżyserzy próbują pokazać, jak to, co zrobił Yager, było nielegalne, bez względu na jej intencje, ale rozmawiając z różnymi białymi funkcjonariuszami organów ścigania, którzy ją ścigali, wskazują, jak patriarchalny jest ten system. Nie wiemy, czy było to zamierzone, czy nie. Ale widok tych nieuśmiechniętych, praworządnych typów mówiących o Yagerze, jakby była przestępcą, tylko wzmacnia to, z czym ona i ludzie, którym pomogła, musieli się zmierzyć.
To, co również uważaliśmy za fascynujące Dzieci Podziemia jest to, że przypomniał nam, jak rozpowszechniony był dzienny talk show w stylu Phila Donahue/wczesnej Oprah w latach 80. i 90. Yager i April są pokazywani w wielu programach, od Sally Jessy Raphael (więcej o niej za chwilę) przez Joan Rivers po Montela Williamsa. W czasach przed internetem te talk-show były bardzo skutecznym sposobem na rozpowszechnianie wiadomości, zwłaszcza jeśli chciałeś dotrzeć do głównie żeńskiej publiczności. Jeśli ktoś, kto ogląda, albo nie był w tamtych czasach, albo zapomniał, jak wpływowe były te programy, ta seria powinna dać mu ciekawą perspektywę na ten okres.
madison boją się chodzących trupów
Płeć i skóra: Nic.
Pożegnalny strzał: W archiwalnym klipie z 60 minut , Harry Reasoner pyta Yagera, czy czuje się jak przestępca. – Nie – odpowiada z chichotem. „Czuję się jak święta. W ogóle nie czuję się przestępcą”.
Śpiąca gwiazda: Raphael udziela wywiadu dla filmów dokumentalnych, a w wieku 87 lat jest tak samo bystra i zadziorna jak zawsze. Zdecydowanie pamięta, jak April pojawiła się w swoim programie ponad 30 lat temu i powiedziała jej, że jest dla niej federalny nakaz aresztowania. Tak jak wtedy, Raphael był nieugięty, że April potrzebuje ochrony, pomimo ścigania jej przez organy ścigania.
Większość linii pilotowych: W ukłonie w stronę GenXers, sceny z Różne uderzenia Odcinek, w którym postać Gordona Jumpa próbuje molestować Arnolda i Dudleya. Chodzi o to, aby pokazać, że większość przedstawień w mediach dotyczących wykorzystywania seksualnego dzieci w latach 80. dotyczyła nieznajomych. Choć ten odcinek był rozpoznawalny, wydaje się, że istnieją lepsze sposoby na pokazanie tego, jak to zjawisko zostało przedstawione w popkulturze.
Nasze wezwanie: PRZESYŁAJCIE TO. Dzieci Podziemia jest interesującym badaniem tego, jak trudne były i są przypadki wykorzystywania seksualnego dzieci, a także dlaczego jedna kobieta, która wzięła prawo w swoje ręce.
Joel Keller ( @Joelkeller ) pisze o jedzeniu, rozrywce, rodzicielstwie i technologii, ale się nie oszukuje: jest ćpunem telewizyjnym. Jego teksty ukazały się w New York Times, Slate, Salon, RollingStone.com , vanityfair.com , Fast Company i gdzie indziej.