Podobał nam się pierwszy sezon Sprzątaczka , który zadebiutował w 2021 roku, bo był nie tylko zabawny, ale także podstępną antologią poruszającą głębokie tematy, opowiedzianą z perspektywy sprzątacza miejsca zbrodni, który był dobry w swojej pracy, ale lubił też chodzić do pubu po rzutki i curry. Po wymaganej ofercie świątecznej Greg Davies powraca na kolejną rundę wchłaniania krwi i innych ścieków, jednocześnie radząc sobie z kilkoma poważnie niezrównoważonymi ludźmi.
CZYSZCZĄCY SEZON 2: STRUMIEŃ CZY POMIŃ?
Strzał otwierający: Paul Wicky Wickstead (Greg Davies) jeździ swoim VW-autobusem, który jest pełen sprzętu czyszczącego. Słucha nawigacji satelitarnej, która prowadzi go w każdą stronę, z wyjątkiem miejsca, w którym musi się zatrzymać w celu wykonania pracy.
Istota: Wicky został wysłany do miasta o zwariowanych drogach, aby oczyścić pomnik w centrum miasta, który wygląda jak gęsia krew. Ale potem dowiaduje się, że może zaparkować tylko milę dalej; centrum miasta zostało udostępnione pieszym dzięki staraniom radnego miejskiego imieniem On (Susannah Fielding).
Kiedy Wicky widzi posąg, jest oszołomiony. To bzdura! – woła. Rzeczywiście wygląda jak duże mosiężne jądro, ale On twierdzi, że to ciecierzyca, którą miasto importowało przez dwa lata pod koniec XIX wieku. Stanął w miejscu poprzedniego pomnika jednego z założycieli miasta, bo rada uznała, że jego obecność jest problematyczna.
Wygląda na to, że to proste zadanie, które powinno zawieźć Wicky’ego z powrotem do lokalnego pubu na czas, aby zagrać w rzutki. Ale wtedy pojawia się starsza pani Lucille (Zoë Wanamaker) z gęsią krwią na tweedowej spódnicy. Mniej więcej przyznaje, że umieściła tam krew w proteście nie tylko przeciwko Jego wysiłkom, aby wypatroszyć miasto z wszelkiej osobowości, ale także przeciwko usunięciu posągu.
Wylewa płyny czyszczące Wicky’ego, co zmusza go do powrotu do oddalonej o milę ciężarówki, gdzie dowiaduje się, że jego ładunek został skonfiskowany, co stanowi naruszenie zasad bezpieczeństwa publicznego. Udaje mu się je znaleźć w magazynie obsługiwanym przez Vince’a (Louis Emerick), jedyną osobę w mieście, która ma jakikolwiek sens. Ale sytuacja staje się jeszcze gorsza, gdy Wicky wraca i widzi, że Lucille przykuła się do mosiężnego głupka.
Zdjęcie: Jonathan Browning/BritBox
Jakie programy Ci to przypomni? Sezon 2 Sprzątaczka w dużej mierze kontynuuje format Sezonu 1, który jest w zasadzie antologią, w której Davies jest w centrum każdej historii. Przyziemność tego, co robi, przypomina nam serię Peacock Uderz mężczyzn , ale wydaje się też, że jest to zabawne podejście do odwiecznego formatu spotykanego w tak różnorodnych programach jak Autostrada do nieba Do Kolumb .
Nasze podejście: Podobnie jak w przypadku sezonu 1, odcinki Sprzątaczka, który Davies oparł na serialu Sprzątaczka na miejscu zbrodni, widzimy, jak Wicky sprząta kilka ładnych bałaganów, ale nie o to chodzi w każdym odcinku. Zwykle wytrącają go z zadania osoby, które mają jakiś głęboko zakorzeniony problem związany z bałaganem, który sprząta. Kiedy ma do czynienia z tymi ludźmi, ujawnia się jego własna niepewność, niezależnie od tego, czy chodzi o defensywę dotyczącą wybranej przez siebie kariery, czy o to, że ponownie przemyśle swoje stanowisko w jakiejś sprawie.
oglądaj rejs po dżungli za darmo
W przypadku tego cholernego pomnika musi rozważyć, czy miasto powinno pogrzebać swoją niejasną przeszłość, czy też pozostawić ją otwartą, aby ludzie mogli dowiedzieć się, skąd pochodzą. Chodzi także o zduszenie osobowości miasta poprzez szalejącą biurokrację, outsourcing usług i agresywną gentryfikację. Oczywiście wszystko to jest rozważane pomiędzy grubymi dowcipami (opowiadanymi przez Wicky'ego na jego własny koszt), walką z mopami i nierozsądną decyzją kobiet, by zapytać Vince'a o posąg, ponieważ jest czarny.
W drugim odcinku Wicky udaje się do małego teatru, aby posprzątać następstwa bójki podczas występu striptizerów zatytułowanych The Donkey Boyz. Spotyka tam Strazzamo (John MacMillan), który rzucił pracę w finansach, aby zostać klaunem, ale artystyczny klaun, który studiował pantomimę we Francji. Nie stać go na espresso, ale ma swoje sztuka , gumą i rzuca wyzwanie Wicky'emu, aby pomyślał o swoich marzeniach, których nigdy nie zrealizował. Wicky prawie się na to zgadza, dopóki nie przyłapie na gorącym uczynku Strazzamo.
To, co Davies wnosi do serialu, zarówno jako gwiazda, jak i jeden z scenarzystów, to głębia, która sprawia, że Wicky jest czymś więcej niż tylko pracującym sztywniakiem, który chce po prostu dokończyć swój dzień pracy, a potem wypić piwo w lokalnym lokalu. Jest bardziej światowy, niż na to pozwala, jest niezwykle dumny ze swojej pracy i tego, jak dobry jest w niej, i nie ma problemu z obstawaniem przy swoim, a także dostrzeganiem punktu widzenia innych. Davies i ekipa scenarzystów nadają mu całą tę głębię poprzez te samodzielne historie, które w ciągu 28 minut dostarczają mnóstwo śmiechu i kompletnych, skłaniających do myślenia historii.
Seks i skóra: Żadnego i nie przeszkadza nam to.
Strzał na pożegnanie: Wicky znajduje rozwiązanie dla pomnika założyciela miasta będącego właścicielem niewolników, którego nikt chyba nie chce, a także bezsensowną ciecierzycę, która go zastąpiła.
Śpiąca Gwiazda: Chcielibyśmy wiedzieć, kto wyrzeźbił tę ogromną ciecierzycę i uścisnąć mu dłoń. Sprawili, że wyglądało to jak gigantyczna ciecierzyca I gigantyczne jądro.
Większość linii pilotażowych: Kiedy On mówi Wicky’emu, że założyciel korzystał z niewolników, ten odpowiada: „Hej, hej, nie mówimy „niewolnik”! Mówimy „towarzysz”?
Nasze wezwanie: STRUMNUJ GO. Sprzątaczka kontynuuje to, co zrobił w pierwszym sezonie, będąc zarówno zabawnym, jak i wzruszającym, a Wicky nieustannie wpada w ciekawe sytuacje, wykonując swoją bardzo nietypową pracę.
Joel Keller ( @joelkeller ) pisze o jedzeniu, rozrywce, rodzicielstwie i technologii, ale nie oszukuje się: jest ćpunem telewizji. Jego teksty ukazywały się w New York Times, Slate, Salon, RollingStone.com , VanityFair.com , Szybka Firma i gdzie indziej.