Pierwszym filmem Sidneya Poitiera był thriller z 1950 roku zatytułowany Bez wyjścia . Nadal warto go oglądać dzisiaj, ze względu na piorunujący występ Poitiera i wiele więcej. W 2017 roku napisałem esej o filmie, który towarzyszył Wydanie Blu-ray wydany w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Masters of Cinema, a film był w tym momencie dość interesujący i rzeczywiście nowy. Wyprodukowany przez 20th Century Fox, był to jeden z tak zwanych filmów wiadomości tego studia, a przesłaniem tego było miękki antyrasizm. Nie tak miękkie, pamiętajcie, że film nie został zakazany w kinach poniżej linii Masona-Dixona — był.
duże usta są złe
Ale film w tamtym czasie w pewnym sensie wprawił w ruch ideę, że Poitier, urodzony w 1927 roku na Bahamach i odkryty przez szefa Foxa, Daryla Zanucka w 1949 roku (Poitier wydawał się nie potrzebować wiele domysłów, aby wybrać kino). na początku swojej kariery teatralnej) został zatrudniony przez Hollywood do przedstawienia wariacji na temat uświęconej czarnej postaci. w Bez wyjścia gra bardzo kompetentnego lekarza, który wpada w konflikt z rasistowskim maniakiem granym przez Richarda Widmarka. W większości napisana postać Poitiera jest praktycznie święta. Ale, we współpracy z reżyserem Josephem L. Mankiewiczem (współautorem scenariusza), Poitier nadaje tej roli niestabilną głębię. Decydujący moment pojawia się pod koniec, kiedy postać Poitiera zszywa pochlipującego Widmarka. Patrząc na Widmarka z wściekłością, która mogłaby podpalić blok miejski, mówi: Nie płacz, biały chłopcze. Będziesz żyć.
To paląca chwila złożonej ludzkości. Jak pisałem wówczas w moim eseju, stanowiło to wyraźny kontrast w stosunku do ówczesnej nowej Trzy billboardy za Ebbing, Missouri , film, który, jak obserwowałem, wykorzystuje[d] osoby kolorowe jako rekwizyty moralno-komentarzowe. Bez względu na materiał — jak na przykład prawie nieubłagany anodyne Zgadnij kto przychodzi na obiad — Poitier, kto… zmarł dzisiaj w wieku 94 , wykorzystał moc swojej fizycznej obecności i sprawności, aby upewnić się, że jest nigdy Blisko.
Można jednak zrozumieć, jak przyjęła się krótkowzroczna konwencjonalna mądrość. W 1963 Lilie polne , w filmie, za który Poitier zdobył swoją pierwszą i jedyną nagrodę Akademii dla najlepszego aktora, zagrał majsterkowicza, który radośnie pomaga stadu zakonnic. W latach 1965 Plama błękitu uczy Prawdziwej Miłości młodą białą kobietę… która jest niewidoma! Zdobyć? Absolutnie celował w zdjęciach, w których znaczenie społeczne szło w parze ze sztuką, jak na przykład z lat 1951 Płacz, Ukochany Kraj i 1961 Rodzynka w słońcu , na podstawie przełomowej sztuki Lorraine Hansberry. (Warto zauważyć, że w tym utworze Poitier określił swoją rolę ekranu i sceny, wcielając się w Waltera Lee Youngera w produkcji na Broadwayu z 1959 roku). Bardziej znane takim widzom były, powiedzmy, dwa filmy, które Poitier nakręcił z niegdysiejszym królem na nosie społecznej świadomości, reżyserem Stanleyem Kramerem. Jednym z nich był 1958 Wyzywający , grając czarnego skazańca zbiegłego w kajdanki — rozumiesz? — do białego rasisty Tony'ego Curtisa. A drugi był Kolacja , w którym ponownie zagrał lekarza, który przypadkiem oświadcza się białej kobiecie, której rodzicami są Spencer Tracy i Katharine Hepburn.
Poitier nasycił role w tych obrazach charyzmą, która była praktycznie galaktyczna, wyjątkowa. Nierzadko był wzywany do grania tego fajnie z celowo irytującymi białymi wykonawcami. (Patrz 1957 Skraj miasta z Johnem Cassavetesem, czyli lata 1962 Punkt nacisku z Bobbym Darinem.) Ale bardziej niż czarnym aktorem, był czarnoskórą gwiazdą filmową, bez przeprosin. Walka łeb w łeb z Paulem Newmanem w 1961 roku Paryski Blues , niedoceniany i niedoceniany dramat jazzowy, wychodzi na czoło (częściowo dlatego, że postać Newmana jest ogólnie trochę uciążliwa).
Zdjęcie: Kolekcja Everetta
Niektóre z najbardziej wnikliwych opisów postaci i twórczości Poitiera w latach 60. znajdują się w znakomitej książce Marka Harrisa z 2008 roku Zdjęcia podczas rewolucji , po części kronika jak zdjęcia lubią Bonnie i Clyde oraz Absolwent zrobił współczesną pracę jak Zgadnij kto przychodzi na obiad wyglądać anachronicznie. [H] wykazał niezwykły instynkt autoprezentacji, Harris pisze o swoim związku z prasą w połowie lat 60.; bez kogokolwiek do naśladowania, dokładnie wiedział, ile może powiedzieć publicznie, nie narażając swojego statusu w czarnej lub białej Ameryce […] Nie pozwolił sobie – nie mógł sobie pozwolić – na odgrywanie złoczyńców. Hollywood nigdy nie pozwoliłoby mu zagrać postaci z prawdziwą pasją seksualną. A możliwość, że pewnego dnia będzie mógł konkurować z białymi aktorami o role, w których można by wykluczyć rasę, nie była nawet warta dyskusji.
kowboje gra na żywo lis
1967 był rokiem przełomowym dla Poitier. Oprócz Zgadnij kto przychodzi na obiad , w tym roku miał jeszcze dwa ważne zdjęcia. w Do Pana z miłością , grał marzycielskiego nauczyciela gimnazjum (dla nas Jankesów) w Londynie, nękanego przez Michaela Des Barresa i ostatecznie śpiewanego przez Lulu. (W 1955 r. prawie 30-letni wówczas Poitier grał nieznośnego licealisty w zabawnym wtedy i teraz Tablica Dżungla .) I w W upale nocy , grał niezwykle asertywnego stróża prawa, rozwiązując zagadkę wśród rasistowskich kolegów i podejrzanych.
Tutaj, jak zawsze, Poitier wyróżniał się w sposób, który przebiegał pod prąd pobożności liberalnej. w Diabeł znajduje pracę , jego zasadnicza książka o filmie, James Baldwin zauważa scenariusz obrazu: Film zapiera dech w piersiach, żeby nie powiedzieć przyprawiając o zawrót głowy, szybkością, z jaką przechodzi od jednej niedorzecznej propozycji do drugiej. Prosi nas, abyśmy uwierzyli, że dorosły Murzyn, który zna Południe i będąc policjantem, musi coś wiedzieć o swoich kolegach, zarówno z Południa, jak i Północy, zdecydowałby się na przesiadkę na południowym zaciszu o tej godzinie wczesnym rankiem. i usiądź sam w poczekalni […]
Ale kontynuuje: obecność Poitiera nadaje filmowi jedyną prawdziwą męskość, i rzeczywiście tak dobitnie, że emocjonalny klimat filmu przypomina tajemniczo zdławiony i zbity z tropu – a jednocześnie kompulsywny – akt skruchy.
W pewnym sensie jego praca jest Ciepło był końcem wątku. Nigdy nie grał totalnego złego faceta. Ale w swoim aktorstwie pokazał nową asertywność, której nie można nie zauważyć. We dwóch W upale nocy sequele, Nazywają mnie panem Tibbs oraz Organizacja , on zrobili odgrywać rolę Virgila Tibbsa, jakby rasa nie była czynnikiem.
Outlander sezon 6 wydanie
A w 1969 mało widziany Zagubiony człowiek - przyjęty z Dziwny mężczyzna , z grupą podobną do Czarnej Pantery zastępującą I.R.A. — Poitier faktycznie grał wojującego czarnego radykała. Za debiut reżyserski, lata 1972 Buck i Kaznodzieja , w którym wystąpił razem z Harrym Belafonte, Poitier nakręcił nie tylko Black Western, ale także Black Western komedię, i to dość hałaśliwą. Podążył za tym wysiłkiem z trzema kolaboracjami z Billem Cosbym, z których każda była tak, hałaśliwą komedią, w której Poitier grał hetero, mniej więcej, dla swojego głośnego i, hm, szalonego partnera.
Zdjęcie: Kolekcja Everetta
Były to filmy, które wyraźnie skierowane były do czarnej publiczności, a Poitier wydawał się zachwycony, że odcina się od tej grupy demograficznej. (Nie będziemy tu mówić o ostatnim reżyserskim przedsięwzięciu Poitiera, filmie Cosby w roli głównej Duch tata , który wyróżnia się głównie tym, że jest nieco mniej WTF niż Cosby Leonard Część 6 .)
Poitier wystartował z aktorstwa pod koniec lat 70., kontynuując reżyserię – znowu, komedie. Nadzorował drugi zespół Richard Pryor/Gene Wilder, mieszać szalone w 1980 — to prawda, my źle — i ponownie pracowaliśmy z Wilderem i Gildą Radner w latach 1982 Hanky Panky . Liczba komedii, w których brał udział Poitier przed… Buck i Kaznodzieja ? Jeden, zero.
Po powrocie na ekrany w 1988 roku w dwóch filmach: Mały Nikita (co postawiło go przeciwko młodemu River Phoenix) i Strzelaj, by zabić , status ikony Poitiera był więcej niż ustalony, a jego tempo było spokojne — pojawił się w kilkunastu zdjęciach w latach 1988-2001. Podczas gdy w latach 1950-1978 miał ponad 40. (Jedno ze zdjęć po 1988 r. było kontynuacja programu telewizyjnego Do Pana z miłością , w reżyserii Petera Bogdanovicha, który zmarł wczoraj . Kolejnym był film o kultowym napadzie nonpareil Trampki .) Napisał książki — w tym jedną powieść science-fiction, wydaną w 2013 roku, pt Góry Kaina . Jego duchowa autobiografia, Miara mężczyzny , została opublikowana w 2007 roku i słusznie celebrowana przez Oprah Winfrey.
Miałem kiedyś przywilej być świadkiem Sidneya Poitiera w momencie zdecydowanie nie będącym gwiazdą filmu. To było w 2006 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes. Poitier był tam, aby otrzymać nagrodę Komendanta Sztuki i Literatury od rządu francuskiego. Relacjonowałem festiwal dla magazynu Premiere i zatrzymałem się w raczej luksusowym Hotelu Martinez. (Chłopcze, gospodarka magazynów w tamtych czasach — mój pobyt tam kosztował koniec dziesięć kawałków) Wstawałem codziennie o szóstej rano, żeby przed siódmą dostać się na śniadanie w formie bufetu, napić się kawy, zjeść żarcie i kilka papierosów i udać się na 8:30. Idę więc do windy i mijam częściowo otwarte drzwi, z pokojówką i wózkiem do obsługi pokoju w holu, a do pokoju pan Sidney Poitier w smokingu i bokserkach nieśmiało wnosi wózek i wręczenie pokojówce napiwku. Chociaż nie był wysokim mężczyzną (gwiazdy filmowe, choć nie są jednolicie niskie, nie są też wysokie, jak to się dzieje), był całkowicie magisterium. Nie przywitałam się. To nie był odpowiedni czas.
Krytyk weteran, Glenn Kenny, recenzuje nowe wydania na RogerEbert.com, New York Times i, jak przystało na kogoś w jego zaawansowanym wieku, w magazynie AARP. Bloguje, bardzo sporadycznie, na Niektórzy przyszli biegać i tweety, głównie żartobliwe, at @glenn__kenny. . Jest autorem uznanej książki 2020 Made Men: historia Goodfellas , opublikowane przez Hanover Square Press.