Na wielu poziomach nie spodziewałem się, że będę się odnosił Fleishman ma kłopoty . Na przykład nie jestem niedawno rozwiedzionym lekarzem. Nie mam dwójki dzieci ani żony, która pewnego dnia w tajemniczych okolicznościach zniknęła, zostawiając mnie samotnie wychowującego dzieci. Ponadto, jeśli jesteśmy całkowicie szczerzy, mam dość smutnych programów komediowych o niezręcznych mężczyznach, którzy starają się jak najlepiej. A jednak nie mogłem przestać naciskać odtwarzania miniserialu Taffy Brodesser-Akner opartego na jej powieści o tym samym tytule. Fleishman ma kłopoty to rzadka odsłona prestiżowej telewizji, która jest tak pretensjonalna, jak można się spodziewać, a jednocześnie ma coś ciekawego do powiedzenia.
Ta deklaracja sprawdza się w dużej mierze dzięki tonowi dramatu. Jak już wspomniano, Fleishman ma kłopoty śledzi Toby'ego Fleishmana ( Jessego Eisenberga ), tata po drugiej stronie spornego rozwodu. Kiedy jego związek z byłą żoną jest najbardziej niestabilny, Rachel ( Claire Danes ) znika, zmuszając Toby'ego do przejścia od pożądanej nowej rozwódki z powrotem na rynku do zdezorientowanego samotnego rodzica w ciągu jednej nocy. Większość serii kręci się wokół Toby'ego, który dostosowuje się do tego urazu kręgosłupa szyjnego. Jednak ta historia naprawdę nabiera tempa, gdy Toby ponownie nawiązuje kontakt z Libby (Lizzy Caplan) i Sethem (Adam Brody), dwoma przyjaciółmi z college'u, którzy znali Toby'ego, kiedy mógł być kimkolwiek, zamiast znać go jako godnego pożałowania człowieka, jakim jest dzisiaj.
Chociaż Toby jest naszą tytułową postacią, seria naprawdę znajduje się dzięki Libby i, w mniejszym stopniu, Sethowi. Kiedy we trójkę są razem, Fleishman ma kłopoty jest zarówno najbardziej wrażliwy, jak i nieznośny. Podczas gdy Libby narzeka na to, że szybkie przejazdy do parku rozrywki to oszustwa, a Toby lamentuje nad tym, jak ciężkie jest życie, Seth nieustannie zachęca swoich przyjaciół, by porzucili rodziny i pracę, aby dołączyli do jego rozpustnego życia. Szczerze mówiąc, wszystkie są nie do zniesienia. Ale kiedy są razem, są nie do zniesienia w specyficzny sposób, jak większość studentów, sposób zbudowany na naiwnej nadziei, że kiedy nadejdzie ukończenie szkoły, życie w magiczny sposób stanie się lepsze. Jedynym problemem jest to, że są w prawdziwym świecie od lat i nic się nie zmieniło.
Seria FX błyszczy dzięki badaniu tego ostatecznie toksycznego uzależnienia od nostalgii. Na pewnym poziomie serial wie, że „wielkie prawdy”, które wygłaszają Toby, Libby i Seth, są nonsensem. Rozumie, że Toby nie jest przekonujący jako nowo odkryty playboy. Nie jest też szczególnie przekonującym bohaterem. Jest dość statyczny, często wybiera wycofanie się i narzekanie, zamiast próbować rozwiązać którykolwiek ze swoich problemów. Prawdopodobnie powinien bardziej martwić się o swoją znikającą żonę lub być bardziej świadomy, że jego złośliwe monologi będą miały wpływ na jego dzieci. Jednak przez obiektyw Libby jako narratora tej serii, te pomyłki stają się szumem tła. Jak każdy lojalny kumpel ze studiów, Libby jest zdeterminowana, by zobaczyć Toby'ego w najlepszym wydaniu. Żadne przeciwstawne dowody nie mogą przyćmić jej wspomnień. To jest w przestrzeni między tymi różowymi okularami a rzeczywistością Fleishman ma kłopoty jest najciekawszy.
To także ta dwoistość sprawia, że Eisenberg jest absolutnie idealnym wyborem do tej roli. Z Zombieland do Sieć społeczna, Eisenberg zbudował karierę na portretowaniu odmieńców, którzy w najlepszym razie balansują na granicy sympatii i irytacji, aw najgorszym granicy socjopatii. Toby Fleishman kwestionuje obie te skrajności. W niektórych momentach, na przykład gdy rzuca wszystko, by być ze swoimi dziećmi, postać Eisenberga jest głęboko identyfikowalna. Współczujesz mu i chcesz, żeby przeszedł przez ten trudny rozdział w życiu. Jednak pojedyncza uwaga Toby'ego na temat 92Y to wszystko, czego potrzeba, aby zachwiać tą lojalnością. W ten sposób seria nieustannie zadaje sobie pytanie, czy Toby Fleishman jest dobrą osobą, a nikt nie jest lepszy w kwestionowaniu tego przekonania niż Eisenberg.
Podobnie Caplan jest wyjątkowy. Wspaniale jest widzieć jej powrót do szyderczych punkowych korzeni, zwłaszcza że Libby często czuje się jak dorosła wersja Wredne dziewczyny Janis lub Impreza w dół’ z Caseyem. Kluczowym słowem w tym przedstawieniu jest „dorosły”. Mimo wszystkich przewracanych oczami Libby i półżartów na temat kapitalizmu, Caplan nasyca swoją najnowszą postać poczuciem znużenia. Zamiast uniesionego środkowego palca buntownika, którym była, Libby jest niepewnym cieniem tej kobiety. Istnieje poczucie, że Libby może nie wierzyć własnym głośnym tyradom, ale nie jest też gotowa, by pogrążyć się w świecie zabaw i klubów książki. Nie jest tylko fajną mamą, która utknęła na przedmieściach. Libby jest kobietą uwięzioną między tym, kim była, kim jest i kim mogłaby się stać. Pośród całej tej niepewności Caplan pięknie uchwycił jej ledwie ukryty paraliż.
Mogę śmiało napisać tę pochwałę po ukończeniu wszystkich ośmiu odcinków. To luksus, jaki zapewnia perspektywa, a także przeszkoda, jeśli chodzi o narracyjny eksperymentalny program typu slow-burn, taki jak ten. Kiedy po raz pierwszy nacisnąłem przycisk odtwarzania, nie zrozumiałem żadnego z tych niuansów, a tym bardziej tego, co ta historia chciała powiedzieć. Jeśli jesteś gotów włożyć wysiłek, Fleishman ma kłopoty to satysfakcjonujące, celowo doprowadzające do szału, często słodkie doświadczenie, które wymaga ponownego zbadania własnego związku z nostalgią. Ale aby dostać się do tych głębin, musisz obejrzeć więcej niż kilka odcinków.
Pierwsze dwa odcinki FX Fleishman ma kłopoty premiera w Hulu czwartek, 17 listopada.