Premiera Nie martw się kochanie został naznaczony szalonymi spekulacjami. Jest domniemany konflikt między reżyserką Olivią Wilde a gwiazdą Florence Pugh , z dodaną intrygą przez męskiego lidera Harry'ego Stylesa i Shia LaBeouf, aktor, którego zastąpił . Sam film praktycznie wypadł z rozmowy, do tego stopnia, że konwencjonalna mądrość przewidywała, że film będzie tak bałaganiarski na ekranie, jak jego premiera poza ekranem. Teraz, gdy miał swoją premierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji, niech płyta pokaże, że wynik jest znacznie bardziej banalny. To nie jest katastrofalne – po prostu banalne.
Poniedziałek wieczorem piłka nożna bezpłatny strumień
Praca ze scenariusza autorstwa Mądrala skryba Katie Silberman, Wilde bawi się w podmiejskiej psychodramie o wysokim poziomie koncepcji, przypominającej Pleasantville lub Przedstawienie Trumana . Alice Florence Pugh i Jack Harry Styles to dwie połówki zadowolonej seksualnie pary żyjącej w planowanej pustynnej społeczności Victory. Symetria estetyki Palm Springs z połowy wieku odzwierciedla utopijne ideały jej sprytnego, ale podejrzliwego założyciela, Franka Chrisa Pine'a. „Pod kontrolą jest piękno”, mieszkańcy miasta przyjmują za swoje motto, co z pewnością uwidacznia się w zrutynizowanym charakterze płci. Mężowie idą do pracy przy „opracowaniu postępowych materiałów”, podczas gdy żony zostają w domu i zajmują się domem.
Jak zawsze, rzeczy, które wyglądają zbyt dobrze, aby były prawdziwe, zwykle takie są. Wilde zatrudnia grupę kompetentnych rzemieślników, aby pomogli stworzyć świat, który byłby wystarczająco przytulny, by nie dopuścić do pytań. Projektantka kostiumów Arianne Phillips ma atrakcyjną obsadę, która wygląda szykownie, wędrując po wspaniałych wnętrzach Katie Byron i Mary Florence Brown. Tymczasem słoneczne zdjęcia Matthew Libatique nadają filmowi gładkość, która nie może nie wydawać się niesamowita.
Fajnie jest jednak trochę rozkoszować się fasadami Nie martw się kochanie często ma ochotę zajrzeć do Szaleni ludzie - impreza kostiumowa o tematyce związanej z COVIDem z udziałem śmiesznie atrakcyjnych ludzi. Wilde obsadza eklektyczną grupę aktorów, którzy wypełniają świat Victory, mieszając komików, takich jak Kate Berlant i Nick Kroll, z bardziej tradycyjnymi aktorami, takimi jak KiKi Layne i Gemma Chan. Równowaga tonalna wydaje się zaburzona i to nie tylko jako odzwierciedlenie otoczenia.
Wilde również nigdy nie wymyślił, jak wykorzystać moc gwiazdy Harry'ego Stylesa, tylko w swojej drugiej głównej roli filmowej. Potrafi się uśmiechać i tlić się jak najlepsi z gładko działających idolek na poranku, ale gubi się w zestawieniu z mistrzowskimi technicznymi aspektami aktorstwa Pugha. Nierówny akcent, który stał się wirusowy przed premierą jest tylko najbardziej godnym uwagi przejawem tej szorstkości. Często wydaje się, że Styles kręci kołem regionalnych dialektów, aby zdecydować, w jaki sposób dostarczy każdą linijkę. Chociaż zakończenie Nie martw się kochanie próbuje wyjaśnić to jako wybór postaci, wydaje się, że jest to cienka trzcina uzasadnienia. Na szczęście dla Styles jest daleki od najbardziej skandalicznego elementu, który Wilde próbuje przekuć w spryt.
Kiedy fantazja zaczyna się rozpadać, gdy ciekawość Alice zostaje pobudzona przez dziwne wydarzenia, staje się jasne, jak nieprzygotowany jest film do działania na czymkolwiek innym niż na poziomie powierzchni. Wilde potrafi małpować wygląd thrillerów symulacyjnych, ale jej film po prostu nie może się równać z ich potęgą intelektualną. Surrealistyczne przerywniki udręki Alicji zastępuje sprytnym komentarzem na temat konformizmu. Nie martw się kochanie handluje oczywistymi wizualnymi metaforami i znanymi motywami (czy kiedykolwiek widziałeś lustro reprezentujące rozszczepione ja?), ponieważ scenariusz oddala wielkie ujawnienie tego, co faktycznie dzieje się w Victory.
Wiele razy wydaje się, że Wilde nakręciła wizualny lookbook, który skompilowała, bardziej niż rzeczywisty scenariusz. Być może Silberman odkłada jej nieuniknione ujawnienie do trzeciego aktu, ponieważ nie może wytrzymać najmniejszej analizy. Film cofa kurtynę, gdy akcja osiąga tak gorączkowy poziom, że łatwo jest zatuszować wszystkie implikacje zawarte w jego wielkiej zarozumiałości fabularnej. Nie martw się kochanie jest tak skupiony na głoszeniu, że zapomina o praktyczności. To jest powiększone Czarne lustro epizod, którego słownictwo nie wykracza poza „ gaslight, gatekeeper, girlboss ”.
Jednak nawet wtedy, gdy film kręci się na przewidywalnym, oczekiwanym terytorium, Nie martw się kochanie ma prawdziwy zbawczy wdzięk w gwieździe Florence Pugh. Scenariusz prosi jej postać o działanie w nieprawdopodobny lub niespójny sposób, ale Pugh zawsze zakorzenia podejmowanie decyzji przez Alice w nieuchronnie wiarygodnej zaciekłości ducha. Jej żarliwa wściekłość świeci tak jasno, że mogłaby oświetlić cały film. Jest w stanie znaleźć człowieczeństwo nawet w scenariuszu, który ma niewiarygodnie słabe zrozumienie motywacji i machinacji ludzi.
Nie martw się kochanie desperacko szuka trafności, ale tak naprawdę nie jest przygotowany na wiele więcej niż pokazywanie ładnych sukien i ładnych ludzi w psychologicznie niebezpiecznych sytuacjach. To może załatwić sprawę w bardziej pasywnym środowisku oglądania, gdzie rozproszeni widzowie angażują się bardziej w obrazy niż pomysły. Jednak jak na wielką skalę fantasy, którą Wilde wyobraża sobie w tym studyjnym filmie, ta ogromna masa pustego spektaklu jest rozczarowująco nudna. Ten wynik jest jednak lepszy od całkowitej katastrofy.
Marshall Shaffer jest niezależnym dziennikarzem filmowym z Nowego Jorku. Oprócz jego prace pojawiły się także w Slashfilm, Slant, Little White Lies i wielu innych. Niedługo wszyscy zrozumieją, jak bardzo ma rację Łamacze sprężyn.