Czy duński reżyser Nicolas Winding Refn mógłby znaleźć sposób, by się odwrócić? Kopenhaski kowboj w jego zwykły format filmu pełnometrażowego? Prawdopodobnie, ale to rzadki film jako miniserial wydaje się dobrze pasować do formy. Powrót do rodzinnej Danii po raz pierwszy od Popychacz trylogia odkrywa, że maksymalistyczny reżyser naciska stopę na akcelerator w sześciu odcinkach jego serialu Netflix. Refn rozkłada swoje sensoryczne przeciążenie, dając całej ponurości i zuchwałości dużo przestrzeni do oddychania. Może być powtarzalny, tak, ale nigdy monotonny.
Częstym zarzutem podważanym na pracę Refn jest to, że tak przedkłada styl nad treść, że filmy stają się bardziej podporami niż opowiadaniem historii. (Robił „tylko wibracje”, zanim fraza stała się memem). Kopenhaski kowboj unika pułapki czystej atmosfery, pochylając się nad tworzeniem mitologii. Konwencjonalne kreślenie jest wciąż rzadkie w serii, ale przynajmniej jest tu trochę więcej do trzymania się dzięki temu, co przywołuje Refn. Choć tytułowy zawód może sugerować ekstrapolację archetypów amerykańskiego zachodu na Danię, serial bardziej niż cokolwiek przypomina folklor japońskich opowieści o samurajach.
Tajemnicza Miu (Angela Bundalovic) przybywa do Kopenhagi i szybko staje się kimś w rodzaju wędrownego rōnina, utalentowanego samuraja bez mistrza. (Dzięki swemu bufiastemu niebieskiemu kombinezonowi i stoickiemu tleniu się jest również bardzo podobna do kierowcy Ryana Goslinga z Refn’s Prowadzić .) Każdy odcinek zabiera Miu głębiej i mroczniej w obskurne podbrzusze miasta w pogoni za sprawiedliwością. Niekoniecznie są to samodzielne rozdziały, ponieważ sieć Miu zaczyna się z czasem zbliżać, ale jest to przybliżona częstotliwość, z jaką zyskuje nowego pracodawcę lub zainteresowanie do służby.
Kontakty te zaczynają tworzyć sieć zorganizowanej przestępczości, w którą Miu bezwiednie zostaje uwikłana. Znajduje się w niepożądanej sytuacji, ponieważ jest pożądana przez wielu ludzi i jest w pełni zaufana przez niewielu. Przez cały czas ta milcząca czarodziejka próbuje dowiedzieć się, kim jest i skąd wzięły się jej pozornie nadprzyrodzone umiejętności leczenia i walki. Nie jest jasne, w kim są bohaterowie Kopenhaski kowboj , jeśli w ogóle istnieją. Ale nie ma dwuznaczności co do złoczyńców: arystokratycznych mieszkańców duńskiej posiadłości, którzy mają czelność nawiązywać do swojej „linii krwi”. Na tle kosmopolitycznego miasta z wieloma mieszkańcami z różnych środowisk wyróżnia się entropia i ekscentryczność tych etnicznych Duńczyków.
Syn majątku, Nicklas (Andreas Lykke Jørgensen), jest szczególnie odrażającą postacią w swoim okrucieństwie wobec przemycanych prostytutek. Ale jego najbardziej wściekłym posunięciem jest przebudzenie uśpionej siostry Rakel (Lola Corfixen), mistycznej istoty podobnej do Miu, która może być jedyną osobą zdolną ją pokonać. Chociaż Rakel nie bierze udziału w serialu aż do przedostatniego odcinka, odciska piętno i okazuje się groźnym, folklorystycznym wrogiem, gdy szuka zemsty za swoją rodzinę.
Kopenhaski kowboj to nie tylko Refn grający przeboje do punktu autoparodii. Idzie na zerwanie z otwarcie paranormalnymi elementami czarów Miu, składając fantazję i noir razem bez mieszanki brzmiącej nieharmonijnie. Czuje się jeszcze bardziej komfortowo w abstrakcji, sprowadzając strzelaninę gangów do strzelania z broni, a ludzie trafieni kulami zanikają nawzajem. Spektakl jest również pełen innych pożądanych surrealistycznych akcentów, takich jak obecność pewnych mężczyzn, którzy wykorzystują kobiety dosłownie mów w dźwiękach świńskich kwików.
ufc walka dzisiaj na żywo za darmo karta
Ale pod koniec dnia jest to NWR dla szefów NWR. Nasącza tę historię zemsty w swoich tradycyjnych neonowych światłach i wypełnia ją pulsującą partyturą syntezatora Cliffa Martineza, tak dudniącą na linii basu, że wstrząsa każdym przedmiotem, który nie jest przykręcony. Kopenhaski kowboj Wykorzystuje swoje mocne strony powolnych pchnięć i cierpliwych patelni, mając pełne pięć godzin na przedłużenie, o ile uważa, że jest to konieczne, aby wywołać strach. Dzięki swobodzie zabawy z czasem trwania, Refn przypomina widzom, że niewielu jest lepszych w delikatnym zwiększaniu napięcia tylko po to, by natychmiast je rozbić.
Coś tak prostego, jak wycięcie nożyczek w dłoni postaci, nabiera ogromnej mocy, ponieważ tak celowo zsekwencjonował trzewny wpływ montażu. Jest wiele takich momentów w całej serii, choć mogą wymagać trochę cierpliwości, aby poczekać pośród innych stylistycznych pawi Refn. Kopenhaski kowboj okazuje się tak tłukąc oczy i uszy, zwłaszcza jeśli jest spożywana jako upijanie się, że może całkowicie przytępić zmysły. Może to ekscytować obecnych fanów Refn, ale raczej nie przyciągnie nowych konwertytów.
Kopenhaski kowboj miał swoją światową premierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2022 roku i będzie dostępny do streamowania wyłącznie w serwisie Netflix jeszcze w tym roku.
Marshall Shaffer jest niezależnym dziennikarzem filmowym z Nowego Jorku. Oprócz jego prace pojawiły się także w Slashfilm, Slant, Little White Lies i wielu innych. Niedługo wszyscy zrozumieją, jak bardzo ma rację Łamacze sprężyn.