Biały szum (obecnie w serwisie Netflix) wyróżnia się na kilku frontach: reżyser Noah Baumbach nie tylko odchodzi od swoich charakterystycznych, niewielkich dramatów interpersonalnych ( Historia małżeńska , Franciszka Ha ), ale adaptuje czyjąś historię. A ta historia jest bardzo dobra dla powieściopisarza Dona DeLillo uznana powieść z 1985 roku Biały szum , przez niektórych uważany za – tu pojawia się to słowo – „nienadający się do sfilmowania”, którego adaptacja przeszła przez ręce Barry'ego Sonnenfelda i Michaela Almereydy w ciągu ostatnich kilku dekad przed lądowaniem z Baumbachem. Film jest także pierwszą rolą Grety Gerwig przed kamerą od 2016 roku Kobiety XX wieku i ponownie spotyka reżysera Historia małżeńska gwiazdor Adam Driver. Nazywanie tego doozy filmem może być niedocenianiem siły doozies.
BIAŁY SZUM : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: To wczesne lata 80., co może coś oznaczać, a może nie. Profesor Murray Siskind (Don Cheadle) wygłasza wykład w college'u na temat tego, jak wymyślne wypadki samochodowe w filmach odzwierciedlają „amerykański optymizm”, co może coś oznaczać, a może nie. Potencjalnie bardziej znaczące jest wprowadzenie do Jacka Gladneya (kierowcy), którego prowadzi prof. J.A.K. Gladney, który dokładnie wie, dlaczego, ale zakładamy, że to dlatego, że brzmi bardziej dystyngowanie, biorąc pod uwagę, że jest szefem „programu studiów nad Hitlerem” w College-on-the-Hill. Zabawne jest to, że Jack jest potajemnie zawstydzony, ponieważ jest tak cenionym wykładowcą na kursach takich jak Advanced Naziism, a nawet nie mówi po niemiecku. Bierze lekcje potajemnie, przygotowując się do nadchodzącej wielkiej „konferencji Hitlera”. Moglibyśmy mówić o szczególnej koncentracji wiedzy Jacka, ale nie powinniśmy, ponieważ w tym filmie jest tak wiele innych rzeczy, które szturchają, prowokują, satyrują i wnioskują. Tak wielu.
Jack mieszka w nieokreślonym mieście na Środkowym Zachodzie, co może coś znaczyć, albo – no wiesz. Ma tablice rejestracyjne Ohio na swoim dużym kombi, jeśli to ma znaczenie. Jest żonaty z Babette (Gerwig), której ciasno kręcone włosy to widok, który trzeba zobaczyć. Prowadzi zajęcia fitness dla osób starszych. Każdy z nich był trzykrotnie żonaty, ma dzieci z tych związków i jedno dziecko z ich własnego związku. Początkowo codzienne zamieszanie w ich domu jest takie, że nie jesteśmy w stanie dokładnie określić, ile mają dzieci. Może być para, może być tuzin. W końcu zmiany i nakładające się dialogi ustabilizują się, więc możemy policzyć czworo dzieci, które gromadzą się w kombi, aby uciec przed toksycznym zdarzeniem w powietrzu, które ewoluowało z „pierzastego pióropuszu” w „kłębiącą się chmurę”, gęstą, czarną, dymną substancję zanieczyszczającą, która grozi mieszkańcom miasta po tym, jak pijany kierowca cysterny zderza się z pociągiem ciągnącym własne cysterny z wybuchową mazią. Czworo dzieci – Gladneyowie nikogo by nie zostawili, więc możemy być pewni, że skończy się na czwórce. Gdy prowadzą chaotyczną ewakuację, Jack jest narażony na Toksyczne Zdarzenie Powietrzne, które może ostatecznie go zabić, być może. Może za jakieś 15 lat? To po tym, jak on i Babette odbyli szaloną rozmowę, w której każdy ma nadzieję, że umrze jako pierwszy, ponieważ nie może znieść myśli, że będzie żył bez niego. Oni się kochają. robią.
czy dziś wieczorem jest mecz piłki nożnej w poniedziałek?
Świat wokół Gladneys pęka w szwach od marek konsumenckich. Są wszędzie – na pierwszym planie, w tle, na ziemi. Wymieniłbym niektórych, ale nienawidzę tego robić w jakimkolwiek kontekście, mimo że logo i kolory są zgodne z okresem (powinienem wiedzieć, że wtedy żyłem i spożywałem niektóre z tych produktów) i zostały rozmieszczone z zamiarem satyrycznym, a nie dla ze względu na lokowanie produktu, ale pozostanę wierny swoim zasadom. Supermarket jest ośrodkiem aktywności społeczności, z rozbryzgującymi się zestawami ponuro zapakowanych przekąsek i środków czystości. Szczerze mówiąc, jest całkiem piękny – pękająca tęcza materiałów eksploatacyjnych. MARKI zaśmiecają blaty, blaty i półki w domu Gladney, gdy rozwijają się różne dramaty, w szczególności Airborne Toxic Event, który muszę zauważyć, że jest to tylko fragment zapętlonej fabuły tutaj, i jak Babette potajemnie bierze tajemnicze pigułki, lek zawołał Dylara. Jest scena, w której coś połyka, a Jack ją przesłuchuje, a ona mówi, że to tylko markowe cukierki o smaku wiśniowym, ale chce wiedzieć, dlaczego najpierw tego nie ssała, bo to rodzaj cukierków, których nie połykać w ten sposób, a ona mówi o swoim połykaniu: „To była tylko ślina, z którą nie wiedziałam, co zrobić”. Warto zauważyć, że lokalne kino jest wyświetlane Krulla – a może to nie jest godne uwagi. Zauważyłem to jednak.
Jakie filmy ci to przypomni?: Biały szum łączy suchą komedię kolaborantów Baumbacha z Wesem Andersonem (byli współautorami scenariusza Życie wodne oraz Fantastyczny Pan Lis ) ze scenariuszami zagłady Wojna światów albo, nie wiem, Grenlandia , satyry społeczne Alexandra Payne'a ( Obywatel Rut lub, mniej skutecznie, Zmniejszenie rozmiaru ) i mroczne absurdy Terry'ego Gilliama ( Brazylia , 12 małp ).
Spektakl wart obejrzenia: Po okresie, w którym napisała i wyreżyserowała dwa wspaniałe, cudowne filmy – Pani Ptak oraz Małe kobietki – Gerwig wraca do aktorstwa i przypomina nam, jak bez wysiłku porusza się po słodkim punkcie między dowcipem a powagą.
Pamiętny dialog: Jack i Murray rozmawiają, spacerując po supermarkecie, zapełniając wózki:
Murray: Włosy twojej żony to żywy cud.
o której godzinie i na jakim kanale odbywa się gra szefówJacek: Tak jest.
Murray: Ma ważny włosy.
Płeć i skóra: Nic.
Nasze podejście: Używam wielkiego redukcjonizmu, kiedy mówię Biały szum jest filmem niesfornym. Jest podzielony na trzy rozdziały: Komedia, która przebija kulturę konsumpcyjną i wrzawę środowisk akademickich, absurdalną satyrę na eko-katastrofę i dramat o kryzysie małżeńskim – chociaż elementy wszystkich trzech przenikają się nawzajem, więc nie jest to chaotyczne doświadczenie. O materializmie, konformizmie, rodzinie, wiedzy (lub jej iluzji), depresji i nieuniknionej nieuchronności śmierci, ale nie o Krulla , Ani trochę. Brzmię jak apologeta, twierdząc, że nasza niezdolność do zrozumienia przytłaczającego wszystkiego tutaj jest całkowicie celowa; Baumbach sprawia, że jego bohaterowie są bliscy, odzwierciedlając ich oporne egzystencjalne rozterki poprzez nasze ich doświadczanie. Przykład: bohaterowie używają wielkich słów, aby zrozumieć niezrozumiałe elementy ich rzeczywistości, a ja używam wielkich słów, takich jak „oporne rozterki egzystencjalne”, aby spróbować zrozumieć niezrozumiałe elementy tego filmu.
Są chwile, kiedy Biały szum wydaje się, że to absurd i prowokacja sama w sobie, co może być frustrujące. Ale często jest też zabawny ze śmiechu; Driver i Gerwig, obaj doskonale obsadzeni, pokazują komediowe niuanse tam, gdzie inni mogą pójść szeroko; i przytłacza gęstą, przemyślaną grafiką. Baumbach wykazuje ambicje reżyserskie na dużą skalę, jakich jeszcze u niego nie widzieliśmy: przeskakuje między głupio-niesamowitym wrakiem pociągu/ciężarówki a zabawnie bombastycznym mega-wykładem, w którym Jack i Murray przedstawiają swoje prezentacje dotyczące Hitlera i Elvisa w nieco teatralny sposób. oomph. Kamera ślizga się po pokojach i alejkach pełnych ludzi filozofujących i/lub robiących zakupy. Zachowuje najtrudniejszą technicznie sekwencję na sam koniec, kiedy wszyscy ponownie gromadzą się w tętniącej życiem przestrzeni supermarketu, aby kupić rzeczy, ratując się niezdolnością do zrozumienia rzeczy.
odcinki sezonu wielkiego nieba
Sposób, w jaki Baumbach przechodzi od jednego pomysłu do drugiego, zanim będziemy w stanie w pełni zrozumieć ich implikacje, jest ponownie zamierzony. Film ma na celu wytrącenie nas z równowagi. Jego podstawową walutą jest niepewność – Jack zmaga się ze swoją zbliżającą się śmiertelnością, kiedy tylko nadejdzie, kto wie, a mgliste nieszczęście Babette inspiruje ją do poszukiwania równie mglistego rozwiązania. To, czy są niesamowitymi ludźmi, czy idiotami, jest przedmiotem dyskusji. A potem, w końcowym ferworze ostatniego aktu, mamy dyskusję na temat pragmatyzmu i idealizmu religii, film pokrył wyraźną bezsensowność wszystkiego poza teologią, a to jest duże, więc hej, lepiej wrzućmy to tam. To takie dziwne doświadczenie, ten film; pokazuje zawiłość i pracowitość wizjonerskiej pracy, ale nie ma spójności. Chcesz go owinąć ramionami, ale trudna prawda jest taka, że nie powinno się go przytulić. Bynajmniej.
Nasze wezwanie: Twój przebieg może się różnić w zależności od Biały szum . Działa tyle, ile nie działa. To genialne, ale niemożliwe. To wyzwanie. STREAMUJ, ale tylko wtedy, gdy wiesz, w co się pakujesz.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .