Trójkąt Smutku (teraz dostępne w serwisach VOD, m.in Wideo Amazon Prime ) jest drugim zdobywcą Złotej Palmy dla szwedzkiego reżysera Rubena Ostlunda. Plac (jego wysiłek z 2014 r., Siła wyższa , zabrał do domu TYLKO Nagrodę Jury w Cannes). Chwalący się wschodzącymi gwiazdami Harrisem Dickinsonem ( Człowiek króla oraz Gdzie śpiewają Crawdads ) i Charlbi Dean (od TV's Czarna Błyskawica ; Ona zmarł nagle na początku tego roku) obok solidnego weterana Woody'ego Harrelsona, najnowsza Ostlund to satyryczna czarna komedia, w której strzela się do obrzydliwie bogatych, i czerpie wielką przyjemność z patrzenia, jak cierpią – zwłaszcza podczas okropnego festiwalu wymiotów, który jest jednym z tegorocznych, które musisz zobaczyć sekwencje.
TRÓJKĄT SMUTU : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: „Trójkąt smutku” odnosi się do zmarszczek między brwiami, które pojawiają się, gdy doświadczasz całkowicie normalnego stanu emocjonalnego. Jest to również coś, co branża modowa musi WYKONAĆ – nie możesz pozwolić, by którykolwiek z twoich modeli wyglądał smutny , wiesz. „Zrzędliwy” i „szczęśliwy” są bardziej odpowiednimi określeniami dla tej branży, w której pracuje nasz bohater Carl (Dickinson). Jego dziewczyna Yaya (Dean) jest influencerką i od samego początku ustalono, że ten zawód zarabia więcej pieniędzy niż występ Carla na wybiegu. Dowiadujemy się o tym, gdy oni kłócą się o to, kto powinien zapłacić rachunek za obiad, i dochodzi do pełnej walki pełnej wszelkiego rodzaju irytujących aktów bierności, agresywności i biernej agresji.
To był akt I. W akcie II para znajduje się na pokładzie jachtu wypełnionego rozdętymi bogaczami, nadgorliwym personelem wyszkolonym, by nigdy nie odmawiać, i ciężko uzbrojonymi ochroniarzami. Helikopter wpada w ten obszar i wrzuca do morza żółtą skrzynkę, którą szybko odzyskuje załoga i szybko schodzi do kuchni – kiedy miliarder na ultra-luksusowym rejsie chce Nutelli, tak to dostają. Carl i Yaya opalają się na pokładzie i kłócą, kiedy zaprzyjaźnia się z członkiem załogi bez koszuli, a Carl skarży się kierownictwu na faceta, a nieco później Carl widzi, jak facet zostaje zwolniony i eskortowany ze statku, i Carl czuje się z tym źle. Tymczasem muchy brzęczą wyraźnie na pierwszym planie ujęć i miksu dźwiękowego z powodu widocznej moralnej zgnilizny i rozkładu wśród pasażerów – a może jest to metafora przyciągania much do kału. To chyba działa w obie strony.
Gdy Carl robi zdjęcie Yayi udającej, że je makaron do posta w mediach społecznościowych, na pokładzie spotykamy inne typy postaci. Jest Dimitry (Zlatko Buric), rosyjski niechluj, który dorobił się fortuny na nawozach i przedstawia się, mówiąc: „Sprzedaję gówno”. Paula (Vicki Berlin) jest kierownikiem personelu, zawsze z przyklejonym uśmiechem. Kapitan (Harrelson) upija się w swojej kabinie i nigdy nie wychodzi. Starsza para opowiada Carlowi i Yaya, jak dokonali zabójstwa przy produkcji granatów ręcznych, ale ich biznes znalazł się w trudnej sytuacji, gdy ONZ zaczęło regulować miny przeciwpiechotne. Statek przechyla się i gwałtownie kołysze podczas sztormu podczas obiadu kapitana, podczas gdy pasażerowie próbują przełknąć ostrygi, ślimaki i coś, co wydaje się być stosem wyjątkowo galaretowatego środka do dezynfekcji rąk, ale prawdopodobnie jest czymś paskudnym wydalanym przez skorupiaki. To nie kończy się dobrze. Mam na myśli tę scenę. Więcej dzieje się w akcie III, gdzie przedstawiciele walki klas na pokładzie statku znajdują się w tragicznym scenariuszu, pozostawiając wielu z nich w rozpaczy i prawdopodobnie zastanawiając się, czy kiedykolwiek będą mieli okazję zlekceważyć winnego stewarda lub obniżyć napiwek kolorowego konsjerża ponownie.
Jakie filmy ci to przypomni?: Trójkąt Smutku często czuje Wyspa Gilligana Michaela Hanekego spotyka się Titanic Yorgosa Lanthomosa . Fani Bravo Pod pokładem franczyza (i jej liczne spin-offy) również uznają okoliczności za znajome, jeśli są niezwykle wzniosłe.
Spektakl wart obejrzenia: Harrelson – który nie idzie tak przesadnie, jak moglibyśmy się spodziewać, nieco rozczarowująco – i Buric są równie zabawni i śmieszni podczas sceny, w której pijani dyskutują o zasadach socjalizmu i kapitalizmu.
odcinek dr oz dzisiaj
Pamiętny dialog: „Nie jestem godnym socjalistą. Jestem gównem ssshhhhhhhocialishhhht ”. - Kapitan
Płeć i skóra: Nic poza sceną, w której Carl i Yaya angażują się w małą grę wstępną.
Nasze podejście: Płyny ustrojowe wydzielają się, a Ostlund nie rozróżnia – podroby wyrzucają się mniej więcej równo z obu końców przewodu pokarmowego. I właśnie wtedy, gdy myślisz, że filmowiec zrobił gówno i zwymiotował wielkiego niwelatora, pokazuje nam, jak klasa sług kończy pilnie szorując podłogę w następstwie buntu żołądkowo-jelitowego bogatego. Ach, więc. Być może ta potężna, niezapomniana nikczemna sekwencja jest prostym ćwiczeniem w schadenfreude, równie zabawnym, co obrzydliwym.
W takim razie uważaj się za ostrzeżonego. Trójkąt Smutku bierze duże, szydercze ciosy w zamożną klasę, więc każdy, kto ma nikczemną (i zrozumiałą!) żądzę patrzenia, jak miliarderzy cierpią pod satyrycznymi saniami Ostlunda, ma wiele powodów do śmiechu. Dziwna, niekonwencjonalna struktura scenariusza – pierwszy akt to przekonujące studium dynamiki władzy mężczyzn i kobiet, drugi oddaje się znajomym warstwom walki klasowej na górze i na dole, a trzeci wymyśla Władca much scenariusz – sugeruje, że w grę wchodzi większy pomysł, chociaż to, czym może być, pozostaje albo zaciemnione, albo nigdy do końca opracowane. Film jest zasadniczo Ostlundem grającym z proletariackimi/burżuazyjnymi stereotypami, lekko ośmieszającym influencerów i przemysł modowy, emanującym feminizmem i szaleństwem społecznych fasad oraz powtarzającym oczywiste twierdzenia o tym, że ludzkość nie znalazła utopijnego środka między dzieleniem się tym, co zarabiasz, a zarabianiem czym się dzielisz. Przynajmniej idzie o krok dalej niż zwykle z koncepcją „jedz bogatych”, pokazując nam, co jedzą bogaci, kiedy wchodzi, a potem wraca.
t mobilna aktorka reklamowa
Nasze wezwanie: Bogaci są łatwym celem, ale zawsze godnym Trójkąt Smutku wzbudza wystarczającą prawość klasy rządzącej, by zasłużyć na zegarek. STREAMUJ, ale ta rekomendacja zależy od siły twojego żołądka.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .