Niemal znikąd pojawia się niskobudżetowy dramat niezależny Do Lesliego (teraz w serwisach streamingowych VOD, takich jak Wideo Amazon Prime ) i starania o Oscara w ostatniej chwili o swoją gwiazdę, Andrea Riseborough . Tacy jak Kate Winslet, Cate Blanchett i Gwyneth Paltrow ostatnio zaskoczyli rolą Riseborough jako kobiety z Zachodniego Teksasu zmagającej się z alkoholizmem, przyciągając wzrok do filmu z niemal zerowym budżetem na promocję i sezon nagród, oraz do aktorki, której poniżej -radar talent w filmach takich jak Posiadacz , Śmierć Stalina , oraz Mandy zasługuje na jakieś uznanie. Do Lesliego zadebiutował na SXSW 2022 i został oficjalnie wydany na VOD w październiku z niewielkimi fanfarami – ale przyniósł Riseborough nagrodę Independent Spirit Awards, trochę lepiej późno niż wcale, miłość do filmu i występu, które na to zasługują.
DO LESLIE : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Sześć lat temu Leslie (Riseborough) wygrał na loterii 190 000 dolarów. Teraz leży w pozycji embrionalnej w zapchlonym pokoju motelowym. Jest eksmitowana i nie odchodzi po cichu. Błaga innych mieszkańców o pożyczkę, przeklina kierownika. Idzie do baru i upija się. Następnym razem, gdy ją widzimy, kuca w drzwiach ze swoją różową twardą walizką, ssie niedopałek papierosa i przeczekuje ulewę. Sądząc po jej brudnej skórze i ubraniach, jest na ulicy od jakiegoś czasu. Jej oko jest spuchnięte od Bóg wie czego. Wysiada z autobusu, a jej syn James (Owen Teague) odbiera ją, zabiera z powrotem do swojego mieszkania, kupuje jej czyste używane ubrania. Poza zasięgiem słuchu wykonuje telefon – „Babciu, ona mnie nie skrzywdzi” – mówi.
James jest ledwie dorosły, ale ma swoje gówno do kupy. Przyzwoita praca na budowie, mieszkanie ze współlokatorem, życie w mieście, które jest dalekie od luksusu, ale może na razie wystarczająco szczęśliwe. Wkrótce dowiemy się z okoliczności, że prawdopodobnie musiał dorosnąć trochę wcześniej niż większość. Daje Leslie swój pokój i ustanawia jedną podstawową zasadę: żadnego picia. Zgadza się, ale gdy tylko wychodzi do pracy, przeszukuje mieszkanie, znajduje trochę gotówki, idzie do monopolowego i ledwo zapłaciła za alkohol, po czym bierze długi łyk z brązowej butelki, kasjer krzyczy na nią, żeby wyniosła go na zewnątrz. James nie może sobie z tym poradzić. Wraca do autobusu, którym jedzie.
I trafia z powrotem do Braddock, jej skromnego, zakurzonego rodzinnego miasta z przydrożnymi motelami z proszkiem i popielniczką oraz wiejskimi barami typu „wypij to albo pierdol” ostatniej szansy, w których grają Williego i Waylona – nic z tych nowych, niby… country-popowe bzdury – i są oświetlone dziesiątkami neonów z piwem. W jednym z tych barów zdobyła dużą wygraną w loterii, a następnie kupiła każdemu, kto wie, ile rund, ale z pewnością było ich za dużo. Mieszka z Nancy (Alison Janney) i Dutchem (Stephen Root) z tym samym zastrzeżeniem, jakie nałożył na nią James, ale to nigdy nie zadziała, prawda? Leslie szybko wraca do dawnej siebie, shot i piwo, shot i piwo, wstrętna i wrzaskliwa, podrywa kowbojów, którzy są zbyt mili, by kazać jej się zgubić, pracując nad niemal permanentnym chwiejnością. To jej najwygodniejszy stan.
Budzi się w chwastach obok motelu. Sweeney (Marc Maron) najpierw ją wypędza. Pomaga zarządzać miejscem; inteligentny i kompetentny, ale smażony na LSD Royal (Andre Royo z Drut sława) jest jej właścicielem. Royal zna Leslie. Wszyscy miejscowi znają Leslie – była w telewizji, kiedy wygrała na loterii, ale wydaje się, że jej załamanie po pijaku wywołało jeszcze większe zamieszanie. Palono mosty. Kiedy ponownie pojawia się w motelu, Sweeney robi coś niezwykłego: daje jej pracę, udostępnia swój pokój, zaprasza na kolację z nim i Royalem. Sweeney jest stosunkowo nowy w Braddocku i wydaje się, że właśnie dlatego nie oferuje jej osądu ani pogardy, ale odrobinę życzliwości.
Jakie filmy ci to przypomni?: Opuszczenie Las Vegas , nieuchronnie (choć Leslie nie jest aż taką tragedią). Handluje podobnymi tematami uzależnień jak Powrót Bena , Lot , Droga powrotna , Szalone serce , Rachel wychodzi za mąż , itp. Ma również podobne wibracje dramatu postaci z lat 70. / wschodzącej aktorki / przeoczonego klejnotu, jak dramat prowadzony przez Jessie Buckley z 2017 roku Dzika róża (który jest w HBO Max, więc idź go obejrzeć!).
Spektakl wart obejrzenia: Riseborough jest oczywiście powodem, dla którego warto obejrzeć ten film, który jest znany w swoim melodramacie, ale zawiera porywającą główną rolę. Opiera się na swojej bogatej, wielowarstwowej charakterystyce, ustanawiając wystarczającą chemię z Maronem, który rozpala empatycznego ducha filmu, grając miłego, poważnego człowieka, który rozumie, jak daleko może zajść odrobina łaski.
Pamiętny dialog: Sweeney mówi coś, co Leslie naprawdę musi usłyszeć: „Nie myślę o tobie gorzej za to, że masz problemy”.
Płeć i skóra: Nic.
Nasze podejście: Leslie to nie tylko kolejny anty-glamowy obraz uzależnienia stworzony przez wabiącego Oscara A-listera; status filmu jako prawie zagubionego klejnotu automatycznie temu zaprzecza. Aż nazbyt przekonujący występ Riseborough nigdy nie przestaje nas przekonywać, że Leslie jest niebezpiecznie blisko… coś . Może coś tragicznego, a może coś triumfalnego. Jest na krawędzi i wierzymy w to.
Przełom w taki czy inny sposób jest nieunikniony w filmach takich jak ten – takich jak ten z typowymi łukami regeneracyjnymi i godnymi ubolewania, ale przekonującymi scenami bezwstydnego pijaństwa. Ale Riseborough kusząco pozostawia kwestię samoświadomości Leslie w powietrzu; czy zachowuje się po prostu dlatego, że uchodzi jej to na sucho, czy też naprawdę wymyka się spod kontroli? (Każdy, kto ogólnie rozumie złożoność życia, wie, że nie ma na to satysfakcjonującej odpowiedzi.) Scenariusz Ryana Binaco sprzedaje kilka frazesów, ale także sprytnie pozwala jej spokojnie uderzyć w dno, zamiast zwykłego pokazu makabrycznej pogardy.
Niektóre z szerszych, bardziej przewidywalnych elementów filmu niepotrzebnie łagodzą to, co mogło być bardziej wymagającym, fascynującym tematycznie studium postaci. Ale praca Riseborough to klasyczny przypadek przedstawienia, które przyćmiewa materiał ostrym, ale przemyślanym realizmem. Jej występ jest wzmocniony przez szorstkie szczegóły dotyczące czasu i miejsca, ustalone przez debiutującego reżysera fabularnego, Michaela Morrisa. Karnawał śmietników, szakalopy i gnijąca infrastruktura Braddock w Teksasie, gdzie poobijany automat telefoniczny symbolizuje przestarzałe i nieoświecone podejście do uzależnień, jest dość autentyczny. Może potrzeba outsidera, takiego jak Sweeney, aby przywrócić scenerię dla zagubionej duszy, takiej jak Leslie.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Występ Riseborough w Do Lesliego jest absolutnie nieoszlifowanym diamentem.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .