Wysyłka francuska – teraz na Hulu – to nowy fantazyjny lot fantazji Wesa Andersona, dzieło, które na równi z kursem filmowca prawie wymaga od każdego, kto o nim dyskutuje, używania słowa „fantazyjny” jako rzeczownika. Ponadto słowa „zabawny”, „kapryśny”, „melancholijny” i „suchyyyyyy”. I „dwóch”. Nie wolno zapominać o „twee”. Filmy Andersona to wiele rzeczy, ale przede wszystkim są „twee”. Mając to na uboczu, możemy zająć się oceną filmu, który został opóźniony o półtora roku z powodu pandemii Covid i został wyposażony w wystarczającą moc gwiazd, aby ogrzać układ słoneczny: To powiedziałbym, że występuje w nim Tilda Swinton i reszta nie ma znaczenia, ale występują w nim także Frances McDormand i Bill Murray, więc takie stwierdzenie byłoby zbyt niepoprawne. Kiedy historia nie jest osadzona w Liberty w Kansas, prawdziwym mieście, dzieje się w Ennui-sur-Blasé we Francji, fałszywym mieście, a mimo to nigdy, przenigdy nie jest nudna.
FRANCUSKA WYSYŁKA : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Aby w pewnym sensie zdradzić jedną z wielu, wielu puent w filmie, The French Dispatch to magazyn, „w dużej mierze nieprzeczytany niedzielny dodatek do Liberty, Kansas Evening Sun”. A jednak ma pozornie ogromny budżet, być może dlatego, że ten film jest śmieszny i w ogóle nie odzwierciedla rzeczywistości w najmniejszym stopniu, z wyjątkiem sytuacji, gdy to robi, przynajmniej emocjonalnie, lub dlatego, że akcja toczy się w 1975 roku, kiedy dziennikarstwo miało rzeczywistą wartość. The Dispatch to biuro satelitarne, które przekazuje wszystkie najważniejsze historie z Ennui we Francji dla każdego w sercu Ameryki. Redaktor Arthur Howitzer, Jr. (Murray) zmarł, a Dispatch pójdzie razem z nim. Szkoda. Zatrudniał dobrych pisarzy – „to byli jego ludzie” – i wkrótce poznamy trzech z nich, ponieważ dzielą się być może najlepszymi i najbardziej przejmującymi historiami ze swojej kariery.
Pierwszy to J.K.L. Berensen, grana przez Swinton, jakby miała co najmniej 40 procent górnej szczęki. (Po prostu brzmi, jakby miała więcej zębów niż rozumu.) Wykładając przed publicznością, opowiada historię Mosesa Rosenthalera (Benicio Del Toro), mistrza artysty, który jest również psychotykiem i samobójcą popełniającym zabójstwo. Jest w więzieniu od 10 lat i ma jeszcze 40 do odbycia. Spotykamy go, gdy studiuje nagą postać Simone (Lea Seydoux), strażnika więziennego, z którym ma romans. Jego obraz w niczym nie przypomina nagiej Simone. To jest abstrakcyjne. To także arcydzieło, jeśli wierzyć współwięźniowi Julianowi Cadazio (Adrien Brody), marszandowi, który chce kupić obraz. Mojżesz mówi, że to będzie kosztować 50, nie, 75 papierosy, ale zamiast tego Julian daje mu 250 000 franków. Julian wychodzi, zamienia Mosesa w wielką nadzieję świata sztuki i czeka, aż udręczony malarz użyje Simone jako swojej muzy i spróbuje przezwyciężyć swój niesamowity wewnętrzny ból, aby stworzyć swoje kolejne wielkie dzieło. TRZY LATA PÓŹNIEJ, czytamy w podtytule, a słowa ledwie zniknęły z ekranu, gdy Julian woła: „To już trzy lata później!” i wszyscy się śmiejemy, bo być może bawią nas takie rzeczy i/lub irytacja Juliana i oczekiwanie, jakie niesie ze sobą odsłonięcie nowego obrazu Mojżesza.
Part deux to fragment z działu Dispatch zatytułowanego „Polityka/Poezja”, co może wyjaśniać, dlaczego prawie nikt nie czyta tego magazynu. Pisarka Lucinda Krementz (McDormand) nie jest dziennikarska, relacjonując rewolucję studencką w Ennui – coś o chłopcach chcących uzyskać dostęp do akademika dla dziewcząt. Lucinda ląduje w łóżku z żylastym i pełnym pasji liderem ruchu, Zeffirellim (Timothee Chalamet). On pisze manifest, a ona redaguje go i dodaje dodatek. Zrób matematykę, a romans jest przerażający, ale to jest Francja, pamiętaj. W każdym razie jest kilka wyrzuconych linijek o niemożliwości dziennikarskiej neutralności jako wymówek, a po chwili popycha chłopca w kierunku innej buntowniczki Juliette (Lyna Khoudri). Los rewolucji i Zeffirellego zadecyduje, czy artykuł Lucindy będzie twardą wiadomością, czy historią interesującą ludzi, ale nie ujawnię, która.
Wreszcie Roebuck Wright (Jeffrey Wright) nie tylko pisze o kuchni, ale pamięta każde słowo, które kiedykolwiek napisał iw jakiej kolejności, co robi w wywiadzie telewizyjnym, wygłaszając orędzie o poruczniku Nescaffierze (Steve Park), szefie kuchni, który przygotowuje niemożliwie wykwintne posiłki dla policji Ennui. Można by pomyśleć, że historia będzie zawierała żałosne sangwiche i czerstwe pączki, ale nie, chodzi bardziej o to, jak syn komisarza (Mathieu Amalric) został porwany przez oszusta w baletowych kapciach (Edward Norton), próbę odzyskania go, a także prawdopodobnie jak Roebuck został uwięziony za bycie gejem, gdzie zajmował tę samą celę, w której obecnie przebywa mały dziwny mężczyzna grany przez Willema Dafoe. Są ku temu powody, a także wynik spisku porwania i rozkoszne zdjęcia wystawnych posiłków, gdy policja opracowuje plan uratowania chłopca.
Jakie filmy ci to przypomni?: Stwierdzenie, że filmy Andersona nie mają oczywistych punktów odniesienia, wydaje się przesadą, ale jest to w dużej mierze prawda. On jest oryginałem. Więc zamiast wymieniać wszystkie jego filmy, oto bardzo subiektywny ranking najlepszych do najgorszych, który może ulec zmianie w miarę upływu lat i ewolucji perspektyw, z Wysyłka francuska z niewyraźnym nacięciem w środku, ponieważ nie minęło wystarczająco dużo czasu, aby dokładnie ocenić jego wytrzymałość, i z żalem za niską ocenę Fantastyczny Pan Lis , który być może powinien być pod nr. 1:
- Rushmore
- Hotel Grand Budapeszt
- Królewskich Tenenbaumów
- Fantastyczny Pan Lis
- Królestwo wschodzącego księżyca
- Wysyłka francuska
- Butelkowa rakieta
- Podwodne życie ze Stevem Zissou
- Wyspa psów
- Darjeeling spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Spektakl wart obejrzenia: Znani członkowie obsady, których wcześniej nie wymieniono: Bob Balaban, Henry Winkler, Liev Schreiber, Saoirse Ronan, Christoph Waltz, Elisabeth Moss. Jednak nikt nie rozśmieszał mnie tak, jak Lois Smith, grająca Upshur „Maw” Clampette, miłośnika sztuki z ciężkim przeciąganiem bydlaka, wdrożonego w pogoni za farsą klasy atomowej.
Pamiętny dialog: Śmiertelna pokusa, oczywiście:
Zeffirelli: Dlaczego płaczesz?
Lucinda Krementz: Gaz łzawiący. Poza tym chyba jestem smutny.
Płeć i skóra: IMDb mówi, że treść „seks i nagość” jest „poważna”, ale jezu, to tylko zdjęcie lub cztery mężczyzn i kobiet bez ubrań.
Nasze podejście: Na co dokładnie to wszystko się składa? Film Wesa Andersona, ot co. Film Wesa Andersona o… samym sobie? Nieco. Coś innego? Rzadki i przemyślany rodzaj długiego dziennikarstwa, który z pewnością jest lepszy ze względu na luki w obiektywizmie jego twórców i skłonność do tego, by ich historie odzwierciedlały ich emocje i osobiste uczucia. Czy istnieje większa relacja z bombardowania Drezna podczas II wojny światowej niż relacja Kurta Vonneguta? Rzeźnia numer pięć ? Prawdopodobnie nie. Możesz oglądać Wysyłka francuska w poszukiwaniu „nadrzędnych tematów”, ale myślę, że patrzysz w górę, kiedy powinieneś patrzeć w dół, pod deski podłogi scenariusza, gdzie rezydują serca dobrych pisarzy, w pudłach, pulsujące charakterystycznym pulsem, głośno i nie kończący się. Ponieważ dobrzy pisarze nie mogą trzymać się prostych faktów, obserwacji i opisów ani oddzielić się od uczucia empatii.
Byłbym zaniedbywany w swoich dziennikarskich obowiązkach, gdybym nie zwrócił uwagi, że film z atrakcyjnymi, zabawnymi i złożonymi portretami pisarzy to bardzo dobry sposób na uzyskanie pozytywnych recenzji. (Powiedziałbym, że to pochlebstwo, ale dobrzy scenarzyści brzydzą się myślą, że są dobrymi pisarzami). Ale Anderson cieszy się pozytywnymi recenzjami od ponad dwóch dekad, nawet w przypadku filmów, które dotyczą ludzi innych niż pisarze. To długa droga do powiedzenia, że Anderson gra do swojej bazy Wysyłka francuska i jest z tego całkowicie zadowolony, doskonaląc najdrobniejsze szczegóły swojej błyskotliwej techniki. A oto wszystkie rzeczy, które składają się na film Wesa Andersona:
- Narracje o lalkach gniazdujących
- Skromne i mocno modulowane występy absurdalnie dużego, znanego zespołu (wielu, którzy wcześniej grali w filmach Wesa Andersona)
- Symetria, symetria, symetria
- Przewijane ujęcia śledzące
- Płaskość 2D
- Dużo tekstu na ekranie
- Narracja głosowa
- Precyzyjne rozmieszczenie przedmiotów i/lub osób w ujęciu
- Charakterystyczne palety kolorów
- Smutny/samotny/ponury nurt zamaskowany ironią/satyrą/parodią
- Wyostrzone obrazy rzeczywistości
- Wyjątkowo szczegółowe zestawy, czasem przedstawiające przekroje łodzi, samolotów czy budynków
- Skręt
Andersonizmów jest więcej. To tylko te duże, wszystkie uwzględnione w Załatwić , w obfitych pikach, maniery Andersona być może bardziej wyraźne w swojej ekscentryczności i złożoności niż kiedykolwiek wcześniej. Więc uważaj się za ostrzeżonego, jeśli masz dość takich rzeczy, ale dlaczego miałbyś być? Anderson wypuszcza nowy film co dwa lub trzy lata i bez wątpienia jest to jedyny film, który wygląda, brzmi i czuje się tak w ciągu tych dwóch lub trzech lat. Nigdy nie udaje mu się znaleźć komedii i patosu w swoich dziwacznych postaciach, które żyją w małych, bogato zaprojektowanych pudełkach, w świecie bardziej fantastycznym wizualnie niż nasz, ale dość często podobnym w swojej przejmującej emocjonalnej walucie. Wniosek: Wes Anderson jest coraz lepszy w kręceniu filmów Wesa Andersona.
Nasze wezwanie: A my kochamy filmy Wesa Andersona, prawda? Prawidłowy. STRUMIENIUJ TO.
Będziesz transmitować czy pominąć Wesa Andersona #TheFrenchDispatch na VOD? #SIOSI
— h-townhome (@) 15 grudnia 2021 r
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .
Gdzie streamować Wysyłka francuska