Brunch to posiłek, który cieszy się złą sławą z dwóch powodów: jest to odprężający sposób na spędzanie czasu, wypicie odrobiny napojów dla dorosłych i coś dobrego do zjedzenia. Ale szefowie kuchni nienawidzą tego, ponieważ nie ma zbyt wiele miejsca na wykazanie się kreatywnością. W końcu ile można zrobić z jajkami i naleśnikami? Nowy konkurs kulinarny próbuje udowodnić, że brunch może być bardziej kreatywnym wyjściem dla szefów kuchni, niż ludzie myślą.
WIELKI BRUNCH : STRUMIENIOWAĆ CZY OMIJAĆ?
Strzał otwierający: Sceny z udziałem szefów kuchni Wielki Brunch przygotowując dania w ich restauracjach lub gdziekolwiek są ich kuchnie.
Istota: Dan Levy jest gospodarzem i producentem wykonawczym Wielki Brunch , gdzie dziesięciu szefów kuchni z całego kraju gotuje swoje ulubione brunche. Co tydzień zawody będą składały się z kursu startowego, który będzie oceniany przez Levy wraz z sędziami Sohla El-Waylly i Willem Guidarą, a następnie z dania głównego. Ostateczny zwycięzca konkursu wygra imponującą kwotę 300 000 $.
Gdy Levy opisuje grę, mówi o tym, jak wszyscy wybrani szefowie kuchni w jakiś sposób odwdzięczyli się swoim społecznościom, od prowadzenia hali gastronomicznej, w której płaci się tyle, ile się da, po chęć nauczenia ludzi szukających tego, co wiedzą nowego startu i nie tylko.
Temat pierwszego odcinka dotyczy samych szefów kuchni. Przystawka to danie, które przypomina szefom kuchni, co sprawiło, że zainteresowali się gotowaniem w pierwszym elemencie, a danie główne to danie, które odzwierciedla kierunek, w którym każdy z nich widzi siebie. Zwycięzca po dwóch rundach ma szansę jako pierwszy zaprezentować swoje dania w kolejnym odcinku, a jeden szef kuchni zostanie wybrany do domu.
Jakie seriale Ci to przypomni? Wielki Brunch to bardzo zrelaksowany sposób na prezentację Najwyższy szef – konkurs kulinarny w stylu.
Nasze podejście: Powiedzenie tego może być banalne Wielki Brunch przypomina relaksujący brunch z przyjaciółmi, ale czasami banał jest właściwym rozwiązaniem. Zamiast wypełniać się pobocznymi wywiadami, w których szefowie kuchni opowiadają o tym, jak się czuli w danym momencie, szaloną ścieżką dźwiękową i szybkimi ujęciami kamery, Wielki Brunch ma wolniejsze tempo. Nawet mini profile szefów kuchni są artystyczne i zrelaksowane.
Jazzowa ścieżka dźwiękowa towarzyszy zwykłym scenom, w których szefowie kuchni przygotowują swoje potrawy, a przez resztę czasu wypełniają się zabawne rozmowy między Levy, El-Waylly i Guidarą. Na przykład w pierwszym odcinku Levy opowiada zabawną historię o byciu twarzą soku Clamato w Kanadzie we wcześniejszej części swojej kariery, po wyjaśnieniu, dlaczego lubi miksturę z małży i pomidorów w swojej Krwawej Mary. Jest też scena, w której El-Waylly i Guidara rozmawiają o tym, kto będzie „złym facetem” tego reality show, podczas gdy Levy rozmawia z szefami kuchni.
Ponieważ wszystkie odcinki będą miały miejsce w studiu, sytuacja może wydawać się nieco statyczna, ale to nie powstrzymało rozwoju podobnych programów. Umiejętności komediowe Levy'ego przydadzą się, ale El-Waylly i Guidara są dość żywymi trenerami, którzy nie mają nic przeciwko mieszaniu się z Levy i zawodnikami, nawet jeśli szanują ich krytykę.
Płeć i skóra: Ujęcia z pornografią kulinarną, ale to wszystko.
Strzał na pożegnanie: Kolejnym ukłonem w stronę tego, jak uspokajający jest ten program, wyeliminowany szef kuchni wychodzi z kuchni wraz z resztą uczestników, zamiast samodzielnie przejść Walk of Shame.
Śpiąca Gwiazda: El-Waylly nie boi się rzucać bomb w ocenach potraw, które próbuje, i przyznała, że była pełna po spróbowaniu kilku przystawek. Chcieliśmy też od razu spróbować wszystkich dań Danielle Sepsy.
Większość linii pilotażowych: To zabawne, gdy Levy mówi „Próbujemy dzwonka” jako sygnał do końca czasu. Ale w rzeczywistości nie jest wystarczająco głośny, aby wywrzeć wpływ zarówno na ekranie, jak iw studiu.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Doceniliśmy swobodną atmosferę Wielki Brunch , wraz z zawodnikami, którzy mają ambicje i filantropię.
Joela Kellera ( @joelkeller ) pisze o jedzeniu, rozrywce, rodzicielstwie i technologii, ale nie oszukuje siebie: jest ćpunem telewizyjnym. Jego teksty ukazywały się w New York Times, Slate, Salon, Rollstone.com , vanityfair.com , Fast Company i gdzie indziej.