Cate Blanchett zabiega o swoją ósmą nominację do Oscara Magazyn (teraz przesyłane strumieniowo w serwisach VOD, takich jak Wideo Amazon Prime ), w którym jej występ jako bezwzględnego i walczącego dyrygenta symfonicznego działa jak erupcyjna siła zdolna do pochłonięcia całych światów. Zatem kolejny dzień w biurze dla pani Blanchett. Ona nigdy nie przestaje inspirować hiperboli, prawda? The inny powód, dla którego film jest godny uwagi: To pierwszy reżyserski wysiłek Todda Fielda od 16 lat, poprzedni był oszałamiający z 2006 roku Małe dzieci , przerwa w jego karierze wypełniła się, niestety, ślepymi zaułkami (w tym próbą adaptacji cudownie makabrycznej powieści Cormaca McCarthy'ego „Blood Meridian”!). Teraz rozmowa tutaj nieuchronnie dotyczy tego, czy Magazyn to jeden z najlepszych występów Blanchett lub jej najlepszy w historii, co naprawdę coś by mówiło.
BIBLIOTEKA : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Jeśli masz zespół niespokojnych nóg, Lydia Tár (Blanchett) go powstrzyma. Jeśli zwykle klikasz długopisem, ona też to zatrzyma. Jeśli jesteś samochodem i masz jedno z tych nieokreślonych małych grzechotek z rogu wnętrza, ona spojrzy na niego z rozpalonym do białości żarem wnętrzności wulkanu. Jeśli pozostawisz analogowy metronom luźno tykający i tykający w szafce do 3 nad ranem, obudzi się i prawie doprowadzi do szaleństwa, próbując znaleźć przyczynę tego zakłócającego hałasu i jak to się zaczęło. Ale to nie jest nasze wprowadzenie do Tár. Nie, widzimy, jak zachowuje się nerwowo, może trochę opętana, gdy czeka na kulisach przed wejściem na scenę, nie po to, by dyrygować, ale by udzielić wywiadu, podczas którego mówi o tym, jak nie tylko trzyma czas, zatrzymuje się i zaczyna, jak jakiś wszechkontrolujący bóg manipulujący egzystencją swoją pałką. I tak nasze pierwsze wrażenie brzmi: hej, patrz na ego ten jeden – ale symboliczne działanie tego metronomu mówi nam, że rzeczywiście na tej płaszczyźnie są większe siły niż Tár i że wkrótce może dla niej bić dzwon.
Widzimy, jak Tár prowadzi zajęcia w Julliard, gdzie werbalnie rozbiera kolorową uczennicę za sugestię, że rasa, klasa i pozycja społeczna artysty mają jakikolwiek wpływ na jego sztukę. Widzimy, jak Tár chłodno grozi małej dziewczynce, która znęca się nad córką. Widzimy Tár podczas lunchu ze swoim dyrygentem mentorem, który pyta: „Jak idzie pisanie?”, A ona odpowiada: „Nigdy nie wiem, jak odpowiedzieć na to pytanie. Sprawia, że brzmi to jak czynność fizyczna, na przykład „Jak tam sranie?” Widzimy, jak Tár ćwiczy, biega – nie, biegnie, zdecydowanie biegnie – przez park, przerywany, a potem goniący krzyk kobiety. Widzimy, jak Tár komponuje przy pianinie w swoim biurze, przerywa jej dzwonek do drzwi, i gra te same dźwięczne dwie nuty, być może po to, by wypędzić je z jej obecności, może po to, by zintegrować je z utworem, kto wie.
streamuj grę stanową Ohio
Tár mieszka w Berlinie, w przerażającym mieszkaniu z wysokimi betonowymi ścianami, ze swoją partnerką Sharon (Nina Hoss), która jest także jej koncertmistrzem symfonicznym, oraz ich młodą córką Petrą (Mila Bogojevic). Pracują nad mocną wersją 5-tej Mahlera, która będzie wykonywana na żywo i nagrywana. Tár chce zwolnić swojego asystenta dyrygenta (Allan Corduner), za to, że jest „robotem” – ostateczna zniewaga Tára – lub być może dlatego, że jako istota ludzka jest zbyt miły. Rozważa zastąpienie go swoją asystentką Francescą (Noemie Merlant, z Portret damy w ogniu ), która również okazuje się kłopotliwa, ponieważ posiada ludzkie emocje i jest zdenerwowana, że była podopieczna Tára popełniła samobójstwo; słysząc ten rozwój wydarzeń, Tár instruuje Francescę, aby usunęła wszelką komunikację z kobietą i mówi: „Musimy o niej zapomnieć”. Do orkiestry potrzebny jest nowy wiolonczelista, a Tár manipuluje przesłuchaniem na korzyść Olgi (Sophie Kauer), nieco głośnej i prymitywnej młodej kobiety, która wydaje się trafiać w gust naszego dyrygenta. Czy pojawia się wzór? Wydaje się, że tak, ale z pewnością na piecu Tára gotuje się napięcie, poczucie, że sprawy zbliżają się do szczytu, budując coś… rozstrzygający . Tik tak tik tak tik tak Tár.
Jakie filmy ci to przypomni?: Aluzje do palących studiów postaci Paula Thomasa Andersona, takich jak Widmowa nić oraz Tam będzie krwawo ; opętania-muzycznego-performansu Czarny łabędź ; Bicz , choć trochę na odwrót; Nagrodzony Oscarem tour-de-force Blanchett Niebieski jaśmin ; i stalowe chwytaki Michaela Haneke a la Miłość oraz Pamięć podręczna .
Spektakl wart obejrzenia: Praca Blanchett sprawiła, że pomyślałem, że powinniśmy umieścić Lydię Tár i Daniela Plainview razem w zamkniętym pokoju i zobaczyć, który z nich wyjdzie żywy.
Pamiętny dialog: Tár: „Zmierzanie czasu to nie lada sztuka”.
star trek: sezon odkrywania 4
Płeć i skóra: Krótka nagość Blanchett, głównie w cieniu.
Nasze podejście: Może Tár za bardzo broni postępowania dyrygentów? To jest konflikt zewnętrzny; druga to jej wieczna walka z muzyką, w której ONA będzie kontrolowała TO, zanim TO zawładnie JĄ. Field nie oddaje się typowi sekwencji Opętanego artysty, jakich moglibyśmy się spodziewać po takiej prezentacji prestiżowego aktora – w każdym razie nie do końca – ale Blanchett wywołuje niestabilną socjopatię w postaci, ilustrując niepewność jej szczytu świata. . To fascynujące przedstawienie stawiające odwieczne pytanie, czy władza korumpuje, czy też skorumpowani ludzie łatwiej ją zdobywają.
Ale, jak powiedział mędrzec, gdyby to było takie proste. Gdy nasze zwieracze zaciskają się z rosnącym napięciem, które Field pielęgnuje, gdy zbliża się do Tára… wniosek – i to nieoczekiwanie ciekawy i porywający! – pozostaje nam się zastanowić Magazyn punkt widzenia. Jest dogłębnie szczegółowy w swojej intymności, uchwycił zawiłości życia zanurzonego w sztuce muzyki klasycznej. Estetyka i ton wydają się autentyczne dla niewprawnego oka i ucha, chociaż czasami wyniosłe miny Tára i wyjątkowa obsesja wydają się odtwarzane w dziwnym tempie, z niemal podświadomą nutą satyry, stereotypami o wyspiarskim świecie, w którym zwycięzca EGOT- celebrytka kultury rządzi niepodzielnie, ale marynuje się w rażącej hipokryzji, przestrzegając prawie starożytnych zwyczajów i przepisów swojej dyscypliny, jednocześnie rażąco przeciwstawiając się większym, bardziej uniwersalnym standardom moralnym.
Field i Blanchett są generalnie zbyt przebiegli, by nie grać w tę grę zakrzywionymi strzałami, które zakręcają w kierunku mniej oczywistych celów, i po cichu odciągają nas od zwykłych implikacji: poszerzających się luk pokoleniowych, nadużyć i traum, pozornie nieodłącznych splotów seksu i władzy w biznesie artystycznym. Nie, Magazyn insynuacje wykraczają poza społeczno-polityczne jastrychy do czegoś znacznie bardziej kuszącego i mglistego, obserwacyjnego, bystro skonstruowanego przemyślenia na temat tego, co dzieje się, gdy wewnętrzne i zewnętrzne krwawią razem. Tár jest nie tylko mistrzowską dyrygentką – jest mistrzynią dzielenia. A przynajmniej była. Czas przeszły. Wydaje się, że nikt nie może być najlepszy przez długi czas.
Nasze wezwanie: Wspaniale! STRUMIENIUJ TO.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .