W listopadzie 1974 roku były minister brytyjskiego gabinetu, John Stonehouse, udawał, że tonie w oceanie u wybrzeży Miami i uciekł do Australii, mając nadzieję, że zacznie od nowa pod nową tożsamością. Wystarczyło kilka miesięcy, żeby został złapany. A „oparte na prawdziwych wydarzeniach” Księgowość kariery Stonehouse'a, jego zniknięcie i aresztowanie są udokumentowane w nowej limitowanej serii BritBox.
KAMIENNY DOM : STRUMIENIOWAĆ CZY OMIJAĆ?
Strzał otwierający: Mężczyzna w jasnoniebieskim garniturze przechodzi przez hotelowe lobby trzymając ręcznik. Następnie mija basen i idzie na plażę.
Istota: Jest listopad 1974 roku. John Stonehouse (Matthew Macfadyen), członek brytyjskiej Izby Gmin i były członek gabinetu w rządzie Partii Pracy, rozgląda się, zdejmuje ubranie i starannie składa je na ręczniku, po czym powoli wchodzi do surfowanie. Następnie przechodzimy do sesji Izby Gmin, gdzie minutą ciszy uczczono śmierć Stonehouse'a.
Następnie przypominamy sobie „Kilka lat wcześniej”, prawdopodobnie późne lata 60. Stonehouse jest dobrze zapowiadającym się posłem do tego stopnia, że premier Harold Wilson (Kevin McNally) mianuje go szefem Ministerstwa Lotnictwa. Stonehouse świętuje to spotkanie podczas kolacji z żoną Barbarą (Keeley Hawes) i trójką dzieci, zapewniając go, że podczas dłuższej nieobecności wykonuje ważną pracę.
nocne pokazy zwierząt w mojej okolicy
Podczas podróży do Czechosłowacji zostaje uwiedziony przez seksowną tłumaczkę do pozamałżeńskiego romansu, o którym następnego dnia dowiaduje się, że czeski wywiad był sposobem na szantażowanie go i uczynienie z niego atuta. Kiedy jego opiekun, Alexander Marek (Igor Grabuzov), opowiada mu o sytuacji, Stonehouse chce tylko wiedzieć, czy dostanie pieniądze za przekazanie Czechom informacji.
W ciągu następnych kilku lat, gdy jego profil w gabinecie Wilsona rośnie - dostaje awans na poczmistrza generalnego, a w końcu przemawia w imieniu Partii Pracy w BBC przed kluczowymi wyborami - nadal przekazuje Markowi informacje i dostaje za to pieniądze . Ulepsza się do podmiejskiej rezydencji, wysyła dzieci do prywatnych szkół i zakłada liczne firmy fasadowe z różnymi kontami bankowymi w celu prania pieniędzy. Dostaje nawet kryptonim: „Twister”.
Jeden wielki problem: jego informacje są bezużyteczne. Przez większość czasu jest to dość nudne. A Marek jest zmęczony aktem Stonehouse'a. Mówi więc Stonehouse'owi, że albo odetnie pieniądze, albo zerwie romans z tłumaczem z mediami, albo jedno i drugie. Zbiega się to z przegraną Partii Pracy w wyborach, co przywraca Stonehouse'owi status posła z ławki rezerwowych.
Jedyną rzeczą, z której wydaje się czerpać przyjemność, jest romans ze swoją sekretarką, Sheilą Buckley (Emer Heatley), która ma trochę wadę wymowy, ale wydaje się przewidywać potrzeby Stonehouse'a lepiej niż ktokolwiek inny, w tym jego żona .
W miarę jak zagłębiamy się w lata 70., problemy finansowe Stonehouse'a zaczynają się piętrzyć, nie otrzymuje posady w gabinecie, gdy Wilson zostaje ponownie premierem, a także zostaje poinformowany przez swojego przyjaciela z Timesa, że zamierzają opublikować śledztwo w pewne niespójności, które znaleźli w jego różnych biznesach. To prowadzi Stonehouse'a do realizacji swojego planu zniknięcia, zaczynając od wyjazdu do Miami, który, jak twierdzi, jest służbowy.
Jakie seriale Ci to przypomni? Kamienny dom czuje się jak skrzyżowanie Bardzo angielski skandal oraz Złodziej, jego żona i kajak .
ile odcinków zostało utraconych
Nasze podejście: Napisany przez Johna Prestona i wyreżyserowany przez Jona S. Bairda, Kamienny dom ma ton, który bardziej przypomina kaprys, a mniej historię byłego ministra i posła, który z hańbą próbował sfingować własną śmierć. Rozumiemy pokusę, by to zrobić, ponieważ pod każdym względem Stonehouse był dość nieudolny; był równie nieudolny jako minister, jako mąż, jako szpieg i jako zbieg.
serial o seryjnych mordercach
A jeśli ktokolwiek może zagrać tę nieudolność i nie sprawić, by wyglądało to na kreskówkę, to jest to Macfadyen. Zdobył nagrodę Emmy za zagranie tego rodzaju nieudolności Dziedziczenie i wnosi wiele cech do roli Johna Stonehouse'a. Arogancja, odrobina zbytniej pewności siebie, a potem silne poczucie, że przerasta jego głowę. Macfadyen ściąga szczególny rodzaj wykrochmalonego spoconego stylu Stonehouse'a w sposób, który wydaje się bez wysiłku.
Nie ma zbyt wielu postaci, które go otaczają, przynajmniej nie w pierwszym z trzech odcinków. Hawes wydaje się zmarnowana jako lojalna, ale podejrzliwa żona Stonehouse, Barbara. Widzimy, jak przegląda teczki, które jej mąż chował w szafce w górnej sypialni, ale jest zdezorientowana, kiedy je otwiera i nic nie widzi; pieniądze, które się w nich znajdowały, zostały już wyprane. Poza wadą wymowy jedyne, co wiemy o Heatley, to to, że jest naprawdę, naprawdę poświęcony swojemu szefowi. Wilson i inni brytyjscy urzędnicy rządowi są w tym momencie tylko sztywnymi archetypami.
Kiedy Stonehouse ucieka do Australii, wzywa Heatley, by do niej dołączyła, a potem zostaje złapana, mamy nadzieję, że jeszcze kilka postaci wyjdzie na pierwszy plan. Z drugiej strony samo obserwowanie, jak Macfadyen próbuje być ukradkiem przez trzy odcinki, może być samo w sobie wystarczająco zabawne.
Płeć i skóra: Kiedy czeski tłumacz uprawia seks ze Stonehouse, jest więcej skóry, niż oczekiwaliśmy po programie BritBox.
Strzał na pożegnanie: Stonehouse, przekazując sfałszowany paszport z nazwiskiem zmarłego wyborcy, rezerwuje nowy lot z Miami.
Śpiąca Gwiazda: Jak powiedzieliśmy, Hawes jest tu w pełni wykorzystany jako Barbara Stonehouse. Ale i tak cieszymy się, że ją widzimy.
jak oglądać mecze piłki nożnej
Większość linii pilotażowych: Kiedy spotyka się z ludźmi, którzy są właścicielami firm, w które chce zainwestować, jedna para wydaje się być szczególnie przenikliwa, a jeden partner mówi drugiemu: „Nie sądzę, żeby był mądrym człowiekiem”. To całkiem na nosie.
Nasze wezwanie: STREAMUJ, głównie dlatego, że Matthew Macfadyen jest całkiem dobry jako nieco nudny, całkowicie niekompetentny John Stonehouse. Reszta Kamienny dom wydaje się, że jest trochę lekki i trywialny, ale mądrze umieszcza Macfadyena z przodu i na środku niemal każdej sceny.
Joela Kellera ( @joelkeller ) pisze o jedzeniu, rozrywce, rodzicielstwie i technologii, ale nie oszukuje siebie: jest ćpunem telewizyjnym. Jego teksty ukazywały się w New York Times, Slate, Salon, Rollstone.com , vanityfair.com , Fast Company i gdzie indziej.