Sr. (teraz na Netflix) pozwala nam zajrzeć do domu Roberta Downeya Jr. – i trochę tego, co jest w jego sercu. I to byłaby jego miłość do ojca, Roberta Downeya Seniora, znanego filmowca, który słynął z wywrócenia do góry nogami nowojorskiej undergroundowej sceny filmowej lat 60. i 70. Ten dokument to ostatni projekt Sr., który powstał we współpracy z Jr. i jest reżyserowany przez Film amerykański Chrisa Smitha i nierozerwalnie i nieodgadniony autobiograficzny dla obu mężczyzn Downey. To, co zaczyna się jako Jr., aby dowiedzieć się, „kim jest teraz mój ojciec”, kończy się przejmującym przedstawieniem mężczyzny na końcowych etapach życia – zmarł w 2021 roku – i w procesie refleksji.
SR. : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: „Przez długi czas byłem tylko dzieckiem Boba Downeya”. Trudno uwierzyć, że Robert Downey Jr. — wiesz, „Jestem Iron Manem” — był kiedykolwiek w czyimś cieniu, ale tak daleko i szeroko rzucony był cień jego ojca. Spotykamy się z Jr. i Sr. w domu Jr. w Hamptons, kiedy dyskutują o nadaniu tytułu temu filmowi Sr. ; Seniorowi się to nie podoba, ale najwyraźniej utknęło. Dokument jest częścią projektu Sr., swego rodzaju retrospektywą biograficzną, w ramach której odwiedza on miejsca w Nowym Jorku, gdzie kręcił niektóre ze swoich niesławnie dzikich podziemnych filmów, i przygląda się budynkowi, w którym mieszkała rodzina Downeyów w latach 70. Jr. pamięta, jak jego ojciec kierował się wizją filmowca – zawsze byli wokół niego ludzie, zawsze pracowali, zawsze pisali, zawsze zmieniali dom w montażownię.
Senior nakręcił osiem filmów w latach 1965-1975, z których najsłynniejszy to satyryczna czarna komedia Putneya Swope'a , który został wpisany do Krajowego Rejestru Filmów. Filmy były bardzo ekscentrycznymi komediami na żywo, często wysokimi koncepcjami lub alegorycznymi. Zainspirował się nimi Paul Thomas Anderson. Alan Arkin, z którym przeprowadzono tutaj wywiad, mówi, że ich wspólnym mianownikiem był „łagodny nihilizm”, a swobodne produkcje Sr. sprawiały wrażenie, jakby schodził na dół i umieszczał ludzi „w połowie w worku”. ” w swoich filmach. (Powiem ci, że jest coś wyjątkowego w oglądaniu filmu dokumentalnego, w którym Alan Arkin używa wyrażenia „połowa w worku”). Sr. nakręcił film pt. Funt , w którym 18 ludzkich aktorów grało „psy” zamknięte w tej samej celi; Jr. miał pięć lat, kiedy jego ojciec zatrudnił go do roli w filmie, wygłaszając wers: „Masz włosy na jajach?” do łysego mężczyzny grającego meksykańskiego bezwłosego kundla, a dość dziwaczne zdanie, które teraz czytasz, jest dość dopracowane i odkrywcze w charakteryzowaniu tych dwóch mężczyzn i ich związku.
nadchodząca seria Disney Plus
Mimo że Sr. dostaje się do jakiejś wariackiej paszy, która sprawiła, że filmy Seniora były świetne, pozostaje mocno zakorzeniona w ostatnich latach – 2019, 2020, 2021. Senior odwiedza staw dla kaczek w środku Nowego Jorku i zachwyca się, jak tam są tak wielu małych baraszkujących kaczątek w tak gęstym, miejskim obszarze. Ma zawroty głowy i musi usiąść. Mówi, że czasami ma dreszcze. Ma chorobę Parkinsona i będziemy obserwować, jak fizycznie się pogarsza w miarę trwania filmu dokumentalnego.
Zobacz też
Jesteśmy tuż obok Jr. i Sr., gdy rozmawiają przez telefon, pierwszy przeprowadza wywiad z drugim do filmu. Dotykają niektórych problematycznych rzeczy – jak Sr. nauczył Jr. palić marihuanę w wieku sześciu lat, a potem obserwował, jak jego syn walczy z poważnym nałogiem jako dorosły. Sr. również walczył z narkotykami, co zakończyło jego małżeństwo z matką Jr., Elsie Ford. Ale film nie skupia się na tych rzeczach. Oboje wydają się być może w miejscu przebaczenia lub oceny, ale na pewno wzajemnego uczucia i zrozumienia. Pomaga im to, że mają film, ten film, nad którym mogą razem pracować.
Jakie filmy ci to przypomni?: Niedawna lista zaskakująco intymnych filmów dokumentalnych o celebrytach obejmuje także Vala Kilmera Wal , Charlotte Gainsbourg Jane przez Charlotte oraz film o Jonah Hill i jego terapeucie Stutz .
Spektakl wart obejrzenia: Wszyscy znamy Jr. i jego niepowtarzalną osobowość (w zasadzie łagodniejszą wersję nonszalanckiego gaduły, którego widzimy na ekranie), więc fascynujące jest przybliżenie Sr. i zobaczenie, jak daleko spadło jabłko od jabłoni.
Pamiętny dialog: Producent telewizyjny Norman Lear opisuje pracę z Sr.: „Czas spędzony z nim był doskonale, cudownie, rozkosznie szalony”.
Płeć i skóra: Nic.
rupaul drag race sezon 3
Nasze podejście: Sr. jest nakręcony we wspaniałej, krystalicznej czerni i bieli, być może w celu odzwierciedlenia estetyki wczesnych prac Sr., być może w celu nadania mu nostalgicznej estetyki, być może w celu oddania relacji między ojcem a synem w ciepłej, miękkiej, szarej przestrzeni gdzie proste emocje – miłość, szacunek, sympatia – mogą współistnieć obok tych bardziej skomplikowanych. Jest tu większy pomysł, który wyraźnie zastępuje wszelkie obawy, że film jest projektem próżności lub ćwiczeniem wpatrywania się w pępek, i jest to wyraźnie wypowiedziane podczas sesji Zoom między Jr. i jego terapeutą, który wskazuje, że on i jego ojciec mają zawsze uważali, że ich życie osobiste jest nieuchronnie splątane z kręceniem filmów, więc sensowne jest, aby badali swój związek poprzez sztukę.
Warto zauważyć, że ta rewelacja zajmuje chwilę, ponieważ uświadomienie sobie, że człowiek tak sławny jak Robert Downey Jr. pozwala nam podsłuchiwać jego sesję terapeutyczną, jest przeszkodą, którą musimy pokonać. Ale włączenie go ma sens; jest otwartość i podatność na Sr. że ludzie Downey być może znaleźli, jeśli nie uzdrowienie – to może nie być właściwe słowo, biorąc pod uwagę emocjonalną złożoność ich sytuacji – to przynajmniej niezbędny . Co nie znaczy, że film to tylko nerwy. Jest nerwowy w swoich niespokojnych meta-cechach, ze scenami często odnoszącymi się do samej koncepcji i konstrukcji tego filmu. To właśnie robią Sr. i Jr., a pominięcie takiej autoanalizy – ponieważ autoanaliza jest w dużym stopniu tym, czym jest – oznaczałoby zlekceważenie dużej części ich życia.
Ale to jest sprawa dla wyższych sfer. Film staje się bardziej bezpośredni, gdy stan Sr. się pogarsza, a Jr. otwarcie zastanawia się, czy za chwilę nie widzi swojego ojca żywego. Senior siedzi na regulowanym łóżku, a jego pokój został przekształcony w prowizoryczną salę montażową i ogląda ukończony film – ale jeśli został ukończony, jak mógłby zawierać tę scenę? Ci mężczyźni i ich praca mają w sobie lekki brak szacunku (w pewnym momencie Jr. mówi o swoim ojcu: „Ciągle mam wrażenie, że w pewnym sensie on się z nami pieprzy”), który podkreśla wszystko, co robią. lepiej zrozumieć komentarz Arkina na temat „łagodnego nihilizmu”. I znowu wkradają się wzniosłe rzeczy, chociaż nigdy nie podważa to delikatności spokojnej chwili, w której Jr. i jego syn Exton pochylają się nad chorym, przykutym do łóżka seniorem, by przytulić się w trójstronny sposób. Takie jest złamane serce przed zbliżającą się stratą.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Sr. Eksploracja słynnej – i często niesławnej – relacji ojciec-syn jest równie poruszająca, co fascynująca.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .