Każde pokolenie fanów sportu ma swoich bóstw lub prawie bóstw. Większość z nich ma obszerne biblioteki wideo poświęcone wyjaśnianiu ich wpływu jako sportowców i trenerów, ambasadorów i aktywistów marki, innowatorów i liderów. Z błogosławieństwem samego mężczyzny, najnowszy dokument HBO Sports, Przywitaj się, Willie Maysie! , w końcu dodaje ostateczny film dokumentalny, który oddaje to, co sprawiło, że kultowy zapolowy Giants był kimś więcej niż tylko piłkarzem, nawet jeśli nadal tak woli się określać.
POWIEDZ HEJ WILLIE MAYS : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Strzał otwierający: Kiedy na ekranie pojawia się czarno-biały film przedstawiający naszą bohaterkę, pojawiają się napisy końcowe. Jest na bazie domowej, przerzucając piłkę bejsbolową przez lewy mur boiska. Po tym następuje kolejna atrakcja (tym razem w kolorze) przedstawiająca tego samego gracza trzymającego piłkę na boisku, po czym delikatnie odrzuca ją z powrotem w kierunku pola bramkowego. W kolorowej ramce kamera wznosi się od jego stóp do tułowia, dzięki czemu możemy zobaczyć zawodnika (Maysa) w jego mundurze drogowym z napisem „SAN FRANCISCO” na piersi i słynnym pomarańczowym napisem „SF” na koszulce. czarna czapka. W następnym ujęciu, gdy widzimy zdjęcie Maysa w białym stroju domowym New York Mets w prążki, słyszymy kilka głosów opisujących wyczyny i sławę Maysa na boisku, które są następnie odzwierciedlone w kilku klipach z jego gry i przeplatane tym innych sportowców, takich jak Michael Jordan i Muhammad Ali. Pojawia się pokój (być może salon lub gabinet) i pomarańczowa skórzana kanapa z napisem „Say Hey!” a wyszyta liczba „24” jest wyśrodkowana. Mays i kobieta (asystentka czy krewna?) pojawiają się w tle, a on w końcu udaje się do fotela, gdy pokazuje się więcej zdjęć i filmów. Dźwięk przeszedł od dyskusji na temat gry Maysa na boisku do jego podejścia do rasy i rasizmu. Pokazano również kilka klipów z marszów na rzecz praw obywatelskich, być może jako kontrast z własną niechęcią Maysa do składania publicznych oświadczeń w tych kwestiach – chociaż widzimy zdjęcie, na którym ściska dłoń wielebnego dr Martina Luthera Kinga Jr.
Starszy Mays, ubrany teraz w kurtkę i kapelusz San Francisco Giants, siada i widzimy więcej szczegółów w pokoju – plakietki, zdjęcia, wykonane na zamówienie zegary z jego podobizną. Teraz skupiony na bieżącej chwili, odległy głos (reżyser Nelson George) zadaje Maysowi pytanie: „Czy Willie Mays jest największym baseballistą wszechczasów?”
który zginął w finale Walking Dead
Zbliżenie na twarz Maysa, z przenikliwymi szarymi oczami i być może z nutą cynizmu w pytaniu, lekko zaciska szczękę. Jednak tytuł filmu pojawia się, zanim otrzymamy odpowiedź, trzymając widza w napięciu.
Zobacz też
Istota: Dla tych, którzy widzieli Maysa jako aktywnego gracza, Powiedz cześć wybiera się na spacer po pasie wspomnień, nie tylko z najważniejszymi momentami swojej błyskotliwości na boisku, ale także z tym, kim był poza boiskiem. W ciągu dwóch dni w 2021 roku George usiadł z 91-letnią ikoną baseballu, aby porozmawiać o dorastaniu w Alabamie, dojrzewaniu w ostatnich pozostałościach lig murzyńskich, a także o szalonym baseballu Nowym Jorku w latach 50. i ostatecznie obrał San Francisco jako swój dom po przeprowadzce Gigantów na zachód. Z materiałami archiwalnymi – w tym błyskotliwym, współczesnym, analitycznym spojrzeniem na słynny połów Maysa podczas World Series w 1954 roku – oraz wywiadami z byłymi kolegami z drużyny i bliskimi powiernikami, Powiedz cześć jest 90-minutowy hołd dla legendy. Jest to jednak również miękka riposta dla tych, którzy domagają się, aby sportowcy zabierali głos w sprawach społecznych, ponieważ George znalazł kreatywne sposoby, aby wyjaśnić niechęć Maysa do tego zarówno podczas swojej kariery zawodowej, jak i w samym filmie dokumentalnym.
O jakich dokumentach ci to przypomni?: Patrząc wstecz na czyjeś życie, będzie istniała chronologiczna formuła do naśladowania, a niewiele firm, z wyjątkiem Netflix, opanowało sztukę zupełnie jak HBO. To będzie wyglądać jak każdy film dokumentalny o jednym sportowcu, którego widziałeś od nich. A ponieważ jest to spojrzenie wstecz na ikonę z lat 50. do wczesnych 70., przypomni ci starszą serię ESPN, SportsCentury , w którym znalazły się dziesiątki historii o sportowcach tamtej epoki.
jest gra pakująca w telewizji?
Jednak format nie jest tak ważny, jak treść tych, którzy są prezentowani. W sumie, Powiedz cześć przedstawia coś, co może być pierwszym dłuższym posiedzeniem z Barrym Bondsem, siedmiokrotnym najcenniejszym graczem National League i liderem wszechczasów home run w baseballu, od czasu przejścia na emeryturę w 2007 roku. Bobby Bonds był kolegą z drużyny Maysa w Lata 60. i chociaż Mays jest ojcem chrzestnym Barry'ego, trudno byłoby nie zobaczyć Maysa również jako zastępczego rodzica Barry'ego.
Nasze podejście: Z tak silnym życiem, które nadal toczy się, Powiedz cześć dość dobrze oddaje dynamikę kariery Maysa. George wyjaśnił, w jaki sposób zdecydował się podkreślić temat mentoringu podczas wywiadu z h-townhome, i wątek ten jest dość widoczny na każdym kroku – od krótkiego, ale olśniewającego pobytu Maysa w Birmingham w Negro Leagues, aż po to, co można opisać jako zastępcze rodzicielstwo Barry'ego Bondsa, które pozostaje do dziś. Już, Powiedz cześć nie zagłębiał się zbyt głęboko w karierę Maysa po zakończeniu gry, która obejmowała krótkie wygnanie z baseballu (wraz z nieżyjącym już Mickeyem Mantle) za podjęcie pracy w kasynie w Atlantic City, podczas gdy planował pozostać trenerem drużyny nowojorskiej Mets. A ponieważ sam Mays nie zabrał głosu w dyskusji filmu na temat rasy, dokument wydaje się nieco niekompletny.
Jest też pytanie, czy włączenie Barry'ego Bondsa umniejsza temat Mays. Zdaniem tego pisarza wcale nie jest to rozproszenie uwagi, ponieważ nie można mówić o życiu Mays bez mówienia o głębokim związku między dwoma mężczyznami.
Płeć i skóra: Nic.
Strzał na pożegnanie: Jak często pożegnalne ujęcie jest oddzwonieniem do sceny otwierającej?!?!
Wracamy do George'a pytającego Maysa „czy Willie Mays jest największym baseballistą wszechczasów?” i otrzymujemy odpowiedź. Siedząc wygodnie w swoim fotelu, mówi „nuh-uh. nie robię tego.” George rzuca kontynuację: jeśli nie ty, to kto? Mays mówi: „Nie wiem. To nie jest moja praca”, pozostawiając to pytanie innym do odpowiedzi. Mays dalej rozwija tę debatę, wyjaśniając, że nie był zmotywowany do grania w tę grę dla pochwał i pochwał. Kiedy mówi, widzimy kolejny montaż najważniejszych wydarzeń. Absolutnie ostatnim ujęciem jest pomnik na jego cześć w Oracle Park w San Francisco. Gdy kamera przesuwa się na twarz posągu, Mays mówi: „nie tylko grałem w baseball dla ludzi, ale oni lubią to, co zrobiłem”.
Śpiąca Gwiazda: Będziesz zachwycony, widząc kilku byłych kolegów z drużyny i rówieśników Maysa, w tym Orlando Cepedę, Juana Marichala i Reggiego Jacksona. Praktycznie niemożliwe jest użycie terminu „śpiący” w obliczu zbliżającej się obecności Barry'ego Bondsa. I będziesz miał tęskne oko, gdy nieżyjący już Vin Scully, który zmarł w 2021 roku, na krótką scenę. Jednak przełomowe wywiady pochodzą od Tito Fuentesa, wieloletniego kolegi z drużyny Mays w San Francisco. Dodając trochę lekkości, Fuentes kolorowo opowiada o psotnej sztuczce, którą wykorzystał Mays. Dodaje jednak również kontekst do rasistowskiej dyskusji wokół Maysa, opowiadając o konflikcie klubowym, który miał z menedżerem Giants Alvinem Darkiem, który, jak sądzono, był bigoteryjny w stosunku do latynoskich piłkarzy. Wywiady przeprowadzone przez Fuentesa dowiodły, że czy to przekomarzanie się wśród chłopców, czy ból związany z dyskryminacją, niewiele zmieniło się w baseballu na przestrzeni czasu.
kiedy dziwniejsze rzeczy sezon 4 będą na netflixie?
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO! Mays zawsze miał swoje kwiaty, zwłaszcza te, które były na tyle duże, że widziały jego błyskotliwość na boisku. Kiedy pięć dekad po swoim ostatnim ataku zostaniesz nazwany „największym żyjącym graczem”, nigdy nie zabraknie ci wielbicieli. Jednak miliony Amerykanów w dużej mierze zrozumiały go dzięki sepii lub czarno-białym odbiciom z pokolenia Silent i Boomer. Chociaż istnieje wyczerpująca biografia jego życia, ludzie nie czytać sportowych i ich uczestników. (Pisarz gorąco poleca biografię Jamesa S. Hirscha z 2010 roku Willie Mays: Życie, legenda aby dowiedzieć się więcej.) Mays nie był tylko bejsbolistą; był kulturowym przeżyciem. Dla tych z nas, którzy nie byli świadkami jego transcendencji w czasie rzeczywistym, Powiedz cześć jest właściwą wizualną kapsułą czasu.
Jason Clinkscales jest założycielem i redaktorem naczelnym Cała gra , a jego prace były prezentowane w Awful Announcing, The Week i Dime Magazine. Pochodzący z Nowego Jorku, jest także byłym analitykiem badań mediów w sieciach telewizyjnych i agencjach reklamowych.