Powiedziała ( teraz na Peacocku ) dramatyzuje wiele miesięcy z życia Jodi Kantor i Meghan Twohey, dziennikarzy New York Timesa, których Harveya Weinsteina doprowadziło do skazania i uwięzienia słynnego producenta filmowego i drapieżnika seksualnego za liczne przestępstwa. Dramat dziennikarski oparty jest na książce reporterskiej o tym samym tytule, w adaptacji scenarzystki Rebeki Lenkiewicz ( Ida ), w reżyserii Marii Schrader ( Jestem Twoim mężczyzną i seriale Netflixa Nie ortodoksyjny ) z udziałem Zoe Kazan i dwukrotnie nominowanego do Oscara Careya Mulligana. Nie oszukujmy się – to prestiżowy film, ŁÓDŹ ( Oparte na prawdziwej historii ) Napastnik Oscarów, który osiągnął gorsze wyniki w kasie (11,8 miliona dolarów międzynarodowych brutto), ale prawdopodobnie znajdzie szerszą, bardziej chętną publiczność za pośrednictwem transmisji w domu – zasłużenie.
oglądaj odcinki parku solnego online
POWIEDZIAŁA : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Irlandia, 1992: Młoda kobieta spaceruje z psem po lesie i natrafia na plan filmowy. W końcu pracuje dla produkcji – a wkrótce potem biegnie ulicą, zapłakana i rozczochrana. Nowy Jork, 2016: Megan Twohey (Mulligan) odbiera telefon w domu. To Donald Trump. Nazywa ją „obrzydliwą” za napisanie i ostatecznie opublikowanie historii o jego rzekomym niewłaściwym zachowaniu seksualnym. Dowody przeciwko niemu są mocne – Twohey i jej pracodawca, The New York Times, nie publikowaliby, gdyby tak nie było – ale i tak zostaje wybrany na prezydenta. A teraz jest w ciąży, sama na ulicy w szybkiej sprawie, kiedy odbiera kolejny telefon – groźba śmierci. Dążenie do prawdy jest niewdzięczne i wyczerpujące.
Mijają miesiące. Megan zmaga się z depresją poporodową. Jej koleżanka z Timesa, Jodi Kantor (Kazan), dostaje cynk, że gwiazda filmowa Rose McGowan pisze autobiografię, w której twierdzi, że została zgwałcona przez Harveya Weinsteina, szefa studia filmowego Miramax. Redaktorzy „Timesa”, Rebecca Corbett (Patricia Clarkson) i Dean Baquet (Andre Braugher), tworzą razem Jodi i Megan. Rozmawiają z aktorką Ashley Judd (grającą samą siebie), która opowiada, że Weinstein ją nękał, a następnie próbował wykoleić jej karierę. Dowiedz się o kolejnej kobiecie zaatakowanej przez Weinsteina, i kolejnej, i kolejnej. Wpadają na oślep w umowy o zachowaniu poufności dołączone do ugody prawnej. Kluczowe są dwie kobiety: Zelda Perkins (Samantha Morton), która jest gotowa oddać dokumenty. Inną jest dziewczyna z Irlandii, Laura Madden (Jennifer Ehle), która nie podpisała umowy o zachowaniu poufności – ale ma raka i ma przejść mastektomię. Pukają do drzwi byłego dyrektora finansowego Miramax i pytają go o rozliczenia, a jego żona wtrąca: „Jakie wypłaty?”
Telefony Megan i Jodi nie przestają dzwonić. Przeprowadzają wywiady ze źródłami podczas karmienia piersią i pakowania obiadów, podczas pikników i spacerów po parku ze swoimi rodzinami. Ich praca to nie spacer po parku. Muszą wszystko załatwić. Ludzie na płycie. Dowody i dokumentacja. Wszystkie kaczki z rzędu. Pracują i pracują i pracują. Tracą sen, i to nie tylko wtedy, gdy odbierają telefony we wczesnych godzinach porannych. Wrzący gniew i frustracja Meghan czasami sączy się na zewnątrz. Jodi rozmawia ze swoją młodą córką na temat słowa „gwałt” – i płacze w dłonie, gdy to się skończy. Czy są już gotowe do publikacji? Nie. Czy są już gotowe do publikacji? Nie. Czy są już gotowe do publikacji? Nie. Czy są już gotowe do publikacji? Może. Czy są już gotowe do publikacji? Tak.
Jakie filmy ci to przypomni?: Powiedziała jest w dużej mierze dziennikarsko-proceduralnym, poprzedzonym dramatem dotyczącym obalenia Nixona Wszyscy ludzie prezydenta (nominowany do Oscara za najlepszy film) oraz dramat o skandalu i nadużyciach w kościele katolickim Reflektor (zdobywca Oscara za najlepszy film).
Przedstawienie warte obejrzenia: Kazan ma momenty znacznej empatii i bezbronności, a Mulligan daje mocny niewerbalny występ jako kobieta w stanie potencjalnie wyniszczającej depresji. Ale najsilniejszą pracą jest tutaj Ehle, która pojawia się tylko w kilku scenach, ale zapewnia hojną emocjonalnie i zapadającą w pamięć reprezentację kobiet terroryzowanych przez Weinsteina.
Pamiętny dialog: Weinstein pojawia się niezapowiedziany w biurze Timesa. Meghan: „Wpuść go. Mam to”.
transmisje na żywo z kanye west
Płeć i skóra: Brak, ale dialog często zawiera szczerą dyskusję na temat napaści na tle seksualnym.
Nasze podejście: Nie ma nic na pokaz Powiedziała – żadnych oczywistych dramaturgicznych sztuczek, żadnych wzniosłych oscarowych klipów, żadnych błyskotliwych zdjęć, żadnego wywyższania się zawodu dziennikarskiego. Po prostu potwierdza status czwartej władzy jako kamienia węgielnego amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości, i robi to cicho i stanowczo. Schrader w większości schodzi z drogi i pozwala historii opowiedzieć się w prosty, bezpośredni sposób. Kobiety w tym filmie po prostu wykonują zadania, kierując się dyskretną, ale niezaprzeczalnie feministyczną potrzebą.
To nie jest napięty, trzymający w napięciu film, ale mimo to jest wciągający i da się go obejrzeć, z wystarczającą ilością emocjonalnej paszy, aby nasze serca były zaangażowane bez manipulowania nami, ale nie tak bardzo, aby przeszkadzało to w stylu narracji orzechów i śrub klasyczny zabieg. Z pewnością wydaje się, że jest wykonany w duchu dziennikarstwa skórzanego buta, Schrader zatrzymuje się tylko nieśmiało przed przedstawieniem go w czarno-białym, dobrym, staromodnym papierze gazetowym – to nie jest film o przeszłości, ale wyraźnie zakorzeniony w epoce internetu . Czasami dialog jest blokowy i na nosie – „To jest większe niż Weinstein. Chodzi o system chroniący sprawców przemocy”, wyzywająco stwierdza Zelda Mortona – ale jesteśmy bardziej skłonni wybaczyć to w przypadku braku obłudnego poklepywania po plecach.
kanał dla gry pakującej
Kazan i Mulligan tworzą silną parę na ekranie, pierwsza z jej otwartą powagą, a druga z uduchowioną determinacją. Ich bohaterowie rozumieją powagę sytuacji, ale skupiają się na sprawdzeniu ostatniego faktu i zdobyciu następnego. Jeden po drugim, jeden po drugim, krok po kroku. To skrupulatna, wymagająca praca, wydzwanianie do ludzi, którzy nie chcą od nich słyszeć, robienie notatek, wysyłanie e-maili – i, co być może najważniejsze, znalezienie sposobu na zadawanie kobietom trudnych pytań, a jednocześnie wyrażanie empatii. Czy Meghan i Jodi rozumieją, że ich historia będzie punktem kulminacyjnym globalnego ruchu kulturalnego? nie wiem, może. Jedno jest pewne: mężczyźni nie mogliby wykonać tej pracy.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Powiedziała to godny, solidny, solidny dramat BOATS.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .