Trzyczęściowy thriller jest podstawą brytyjskiej telewizji. Ale nie zawsze jest oczywiste, czy historia w krótkiej serii może wytrzymać trzy odcinki. Nowy trzyczęściowy serial, który latem był emitowany na antenie BBC One, z pewnością ma w sobie ciekawy pomysł. Ale czy ma wystarczająco dużo historii, aby utrzymać czas działania?
POKÓJ KONTROLNY : STRUMIENIOWAĆ CZY OMIJAĆ?
Strzał otwierający: Mężczyzna w słuchawkach w napięciu zaciera ręce, pytając osobę po drugiej stronie słuchawki, czy ktoś oddycha.
Istota: Gabe (Iain De Caestecker) jest telefonistą w Scottish Ambulance Service w Glasgow. Jest odpowiednikiem dyspozytora 911 tutaj w Stanach i pokazuje, jak prowadzi dzwoniących przez napięte chwile, na przykład gdy znajdują nieprzytomną ukochaną osobę, i radosne chwile, na przykład gdy para ma dziecko podczas rozmowy telefonicznej z nim.
Ale wtedy dostaje telefon od kobiety, która krzyczy, że właśnie zabiła swojego męża. Nie podaje żadnych informacji, ale potem mówi: „Gabo, czy to ty?” Dzięki nazwisku od razu wie, kto to jest, ale nie zdradza tego swoim współpracownikom, w tym kierownikowi zmiany Leigh (Taj Atwal), z którym nawiązał osobiste relacje poza biurem.
Poszukuje Samanthy Tomey (Joanna Vanderham), swojej najlepszej przyjaciółki z dzieciństwa i dziewczyny; wie, że to ona, ponieważ jedynymi osobami, które nazywały go „Gabo”, była ona i jego matka, która zmarła na raka, gdy był dzieckiem. Wraca do wiejskiego domu, w którym mieszka jego ojciec Ian (Stuart Bowman); Ian złości się na samo wspomnienie imienia Sama. Wizyta w pubie prowadzonym przez Eldith (Charlene Boyd), jednego z przyjaciół jego i Sama, kończy się tym, że jej potężny mąż Robbo (Daniel Cahill) B zagraża życiu Gabe'a. To dość oczywiste, że Sam sprawił wiele kłopotów Gabe'owi, jego przyjaciołom i rodzinie, biorąc pod uwagę reakcję, jaką wywołuje, wypowiadając nawet jej imię.
Dzwoni ponownie następnego dnia, opowiadając o tym, jak jej mąż dał jej „dwa lata piekła”. Udaje, że jest chory i odchodzi, ale najpierw daje jej wskazówkę, gdzie się z nim spotkać. Spotykają się przy spalonym kadłubie chaty, w której spędzali czas jako dzieci. Jest zdesperowana; ciało jej męża znajduje się z tyłu furgonetki na parkingu w Glasgow i chce, aby Gabe ją dla niej przeniósł. Na początku mówi nie, ale potem, przypominając sobie ich dawną więź, znajduje ją w lesie i mówi tak.
Ta operacja nie przebiega gładko i prawie zostaje zauważony przez Brecka (Sharon Rooney), policyjnego detektywa prowadzącego śledztwo w tej sprawie. Ale następnego dnia, gdy Breck przesłuchuje go w biurze, jego wulgarny kolega Anthony (Daniel Portman) dowiaduje się o Gabe'ie czegoś, co może wykorzystać na swoją korzyść.
Jakie seriale Ci to przypomni? Ze względu na połączenie służb ratunkowych, nieuniknione połączenie z 9-1-1 pojawia się. Ale Pokój kontrolny jest bardziej napiętym thrillerem niż szalony format przypadków tygodnia serii Ryana Murphy'ego i jej spin-offów.
czy wielkie niebo wraca?
Nasze podejście: Napisane przez Nicka Leathera, Pokój kontrolny to thriller na więcej niż jeden sposób. Oczywiście na ekranie jest akcja, w której Gabe w zasadzie rujnuje swoje życie, by chronić Sama, którego zasadniczo zrujnował swoje życie, by chronić kilka dekad temu, ale do którego ma trochę uczucia. Ale innym ekscytującym aspektem serialu jest sprawdzenie, czy Leather, we współpracy z reżyserką Amy Neil, może utrzymać napięcie w tej historii w ciągu trzech godzinnych odcinków.
Chociaż to napięcie utrzymuje się dobrze w pierwszym odcinku, wciąż istnieją oznaki, że nie ma tam wystarczająco dużo historii, aby utrzymać wszystko przez 3 godziny. Wiele z tego, co wydarzyło się między Gabe'em i Samem, jest opowiadane poprzez retrospekcje, które celowo przewijają się w tę iz powrotem i rozkładają ich historię z dzieciństwa na kawałki. Na przykład pożar w chacie był wielkim momentem w życiu Gabe'a, ale tak naprawdę nie wiemy, dlaczego i jak się zaczął. Nie mamy pojęcia, jak głęboki był związek między nim a Samem i jak długo.
Jasne, pomysł wydaje się polegać na tym, że dostajemy te fragmenty wspomnień, ponieważ o tym myśli Gabe, gdy Sam ponownie wkracza w swoje życie i kończy robienie rzeczy, których nigdy nie pomyślałby o robieniu dla kogokolwiek innego. Ale długie, marzycielskie retrospekcje przerywają rozmach współczesnego thrillera, który jest głównym motywem serii.
Wydawałoby się, że wystarczyłoby nakręcić film trwający od 90 do 105 minut, w którym ten dobry człowiek, który ratuje życie, popełnia błędy dla kobiety, która ma nad nim władzę, i jest tak niechlujny, że współpracownicy i członkowie rodziny dowiadują się, że jej pomaga. De Caestecker skutecznie pokazuje oczywisty dyskomfort Gabe'a z powodu tego, co Sam chce, aby zrobił, ale widzimy też jego bezsilność w jej obecności. Vanderham jest dobry w przedstawianiu bezradności Sama, która może być prawdziwa lub udawana. Ich wymiana zdań jest kluczem do tej serii.
Ale 3-godzinny czas pracy oznacza, że zobaczymy więcej retrospekcji i będziemy zmuszeni złożyć razem ich historię, podczas gdy większość z nich można było wyjaśnić w kilku liniach ekspozycji. I chociaż nie jest to zabójca serii, z pewnością wydaje się, że można było tego uniknąć.
Płeć i skóra: Nic w pierwszym odcinku.
Strzał na pożegnanie: Na dachu budynku, w którym pracują, Anthony mówi, że będzie milczał o tym, co wie, jeśli Gabe może wyciągnąć go z kłopotów związanych z długami. Myśląc o swojej przeszłości z Samem, Gabe mocniej ściska poręcz.
Hillary Clinton traci ją podczas mowy
Śpiąca Gwiazda: Odrzucenie pomysłu, że Gabe i Leigh mieli romans, to szczegół, który, mamy nadzieję, później się opłaci, więc będziemy szukać Taj Atwal trochę więcej w pozostałych dwóch odcinkach.
Większość linii pilotażowych: Kiedy jego tata złości się na niego za wzmiankę o Samie, Gabe warczy na niego. „Jak długo to trwało, co? I nie możesz nawet wyłączyć telewizora”. Mamy założyć, że ten wers dotyczy śmierci jego matki? O tym, co zrobił Sam? O ogólnej zamkniętej naturze szkockich ojców? Nie jesteśmy pewni.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Widzowie zostaną wciągnięci w główną historię w Pokój kontrolny . Mamy jednak nadzieję, że nie rozpraszają ich fragmentaryczne retrospekcje, które tworzą historie bohaterów.
Joela Kellera ( @joelkeller ) pisze o jedzeniu, rozrywce, rodzicielstwie i technologii, ale nie oszukuje siebie: jest ćpunem telewizyjnym. Jego teksty ukazywały się w New York Times, Slate, Salon, Rollstone.com , vanityfair.com , Fast Company i gdzie indziej.