Oskarżony, stworzony przez Howarda Gordona i Alexa Ganza z 24 , wraz z Davidem Shorem z Dom , to antologia dramatu, w której każdy odcinek przedstawia zwykłych ludzi oskarżonych o zbrodnie. Sztuczka w tej serii polega na tym, że widzimy ich na sali sądowej na początku odcinka, a potem wracamy i widzimy ekstremalne okoliczności, które ich tam doprowadziły.
OSKARŻONY : STRUMIENIOWAĆ CZY OMIJAĆ?
Strzał otwierający: Tłumy prasy otaczają mężczyznę wchodzącego do gmachu sądu.
Istota: W pierwszym odcinku utalentowany neurochirurg Scott Corbett (Michael Chiklis) zostaje oskarżony o przestępstwo, które jeszcze nie zostało ujawnione; ktoś krzyczy „Morderca!” gdy wchodzi na boisko i strzela do niego kulkami z farbą. Wracamy do Scotta i jego żony Lynn (Jill Hennessey), którzy muszą poradzić sobie z tym, jak ich najmłodszy syn Devon (Oakes Fegley) został wyrzucony ze szkoły za grożenie uczennicy w Internecie. Scott widzi coraz więcej dowodów na to, że z jego synem nie jest w porządku i że w rzeczywistości może stanowić zagrożenie dla siebie i innych, ale Lynn nie chce w to uwierzyć.
koło daty wydania czasu
Po tym, jak w jego pokoju znajdują notatnik przypominający manifest, a Devon rozmawia ze znajomym graczem o potrzebie pieniędzy, Scott stwierdza, że musi coś zrobić. Wie, że Devon nie otrzyma pomocy, a mimowolna blokada psychiczna tylko opóźni wszystko, co planuje Devon. Proponuje, aby on i jego syn pojechali na kemping nad wąwozem, do którego udali się, gdy był dzieckiem, a nawet oferuje Devonowi zapłatę potrzebnych mu pieniędzy. Jednak podczas podróży Scott poważnie myśli, że zepchnięcie syna z urwiska będzie lepsze niż utrzymanie go przy życiu; decyzja, którą tam podejmuje, ma jednak ekstremalne konsekwencje.
W drugim odcinku, wyreżyserowanym przez Marlee Matlin, Jenny (Megan Boone) i Max (Aaron Ashmore) dowiadują się, że ich noworodek jest głuchy. Ava (Stephanie Nogueras), surogatka, która nosiła ich dziecko, również jest głucha i nadal czuje więź z dzieckiem. Jej chłopak KJ (Josh M. Castille) zastanawia się, czy to depresja poporodowa w połączeniu z faktem, że Jenny jako nastolatka urodziła dziecko, które oddała do adopcji.
Odwiedzając parę, dowiaduje się, że Max mocno lobbował za wszczepieniem córeczce implantów ślimakowych, co według Avy jest niewłaściwe bez zgody dziewczynki. Uważa, że powinni zaakceptować głuchotę dziewczynki, zamiast chirurgicznie zmieniać ją, by była bardziej do nich podobna. Kiedy kłótnia między Jenny i Maxem przybiera na sile, Ava robi jedyną rzecz, jaką wydaje jej się, że może zrobić, aby zapewnić dziecku bezpieczeństwo.
Jakie seriale Ci to przypomni? Oskarżony jest oparty na programie BBC o tym samym tytule z 2010 roku. Format, w którym każdy odcinek ma swoją własną historię, jest bardziej podobny Czarne lustro lub Strefa Mroku , ale historie są bardziej związane z antologiami z historiami trwającymi cały sezon, na przykład amerykański kryminał .
Nasze podejście: Sztuczka z Oskarżony , gdzie widzimy temat historii na sali sądowej lub w jej pobliżu, oskarżany o różne przestępstwa, nie odróżnia tego od innych serii antologii, które widzieliśmy w ostatnich latach. W rzeczywistości wiele rzeczy z sali sądowej, przeplatanych przez cały czas, a następnie skoncentrowanych pod koniec, gdy widzimy los oskarżonego, jest najsłabszą częścią każdego odcinka.
Największe wrażenie wywarło na nas to, że Gordon, który jest showrunnerem, oraz różni scenarzyści każdego odcinka zdołali opowiedzieć dobrze napisaną, dobrze zorganizowaną, dość kompletną historię w ciągu godziny w sieci nadawczej, która w rzeczywistość to 43 minuty. Często w antologiach tego formatu elementy fabuły są pomijane lub rozwiązania pojawiają się znikąd, tak jakby scenarzystom po prostu zabrakło czasu. Epizody z Oskarżony widzieliśmy jednak, że nie czuliśmy, że brakuje im czegoś, co pomogłoby nam bardziej zagłębić się w historię lub rzucić wątpliwości co do tego, dokąd zmierzają sprawy.
Czy niektóre postacie są trochę szerokie? Jasne, ale to typowe dla tego formatu. Na przykład w drugim odcinku postać Ashmore'a, Max, jest przedstawiana jako kompletny palant, obwiniający swoją żonę Jenny za to, że nie ujawniła, że jej ciotka była głucha, a następnie nalegała na uzyskanie implantów ślimakowych dla ich córeczki. Nie ma wystarczająco dużo czasu, aby przedstawić tło szarpaniny Maxa, pomijając fakt, że jest muzykiem, ale pisząc taki format, czasami trzeba iść szeroko, aby dotrzeć tam, gdzie chcesz. Na szczęście nie każda postać jest napisana w ten sposób, co sprawia, że posiadanie szerszych postaci jest wybaczalne.
jeremy allen biały tumblr
Chcielibyśmy, aby każda historia miała trochę więcej miejsca na oddech, zanim zagłębimy się w część sali sądowej każdego odcinka, ponieważ w obu przypadkach nastąpiły logiczne skoki, albo w sposobie przedstawienia sprawy przez prokuraturę, albo w tym, jak sprawa doszła do finału. wniosek. To typowe dla dramatów sieciowych, aby przedstawiać procesy i przesłuchania w sposób, który powie ci każdy prawnik lub obserwator telewizji sądowej, jest całkowicie nierealne. Ale kiedy laicy, tacy jak my, przewracają oczami na to, co widzą, to jest problem.
Płeć i skóra: Nic.
Strzał na pożegnanie: Ostatnie ujęcie odcinka Chiklis psuje fabułę, więc nie będziemy o tym tutaj wspominać, ale jest tak ponure, jak każde zakończenie, które widzieliśmy w telewizji sieciowej.
zaśpiewaj nowy film
Śpiąca Gwiazda: W pierwszym odcinku Robert Wisdom gra Mitcha Beckera, kolegę i bliskiego przyjaciela Scotta Corbetta. Daje Scottowi wiele mądrych rad, nawet gdy – z jakiegoś powodu – pokazano mu dializy.
Większość linii pilotażowych: W rzeczywistości ta scena dializy wciąż trochę nas wkurza. Jest to oczywiście trochę rozwoju postaci dla postaci Mądrości, ale wydaje się, że pojawia się znikąd i nie dodaje nic do ogólnej historii. Sprawia, że zastanawiamy się, czy było coś więcej w tej postaci, która nie przeszła ostatecznej wersji.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Dlatego Oskarżony udaje się opowiedzieć historię o tym, jak oskarżony w każdym odcinku znajduje się w tej sytuacji, i robi to bez wielu luk, sprawia, że serial jest wart obejrzenia.
Joela Kellera ( @joelkeller ) pisze o jedzeniu, rozrywce, rodzicielstwie i technologii, ale nie oszukuje siebie: jest ćpunem telewizyjnym. Jego teksty ukazywały się w New York Times, Slate, Salon, Rollstone.com , vanityfair.com , Fast Company i gdzie indziej.