Lorda Mussoliniego (teraz na Netflix) zakłada coś w rodzaju nowego „co by było, gdyby” przesłanki filmowej: co by było, gdyby twój zręczny film o napadzie dostał II wojny światowej? Film scenarzysty/reżysera Renato De Marii otwiera karta tytułowa z napisem „Ta historia jest prawdziwa”, a „ish” jest najbardziej wiarygodną częścią tego stwierdzenia, biorąc pod uwagę, że film opowiada o grupie włoskich odmieńców, którzy próbują ukraść legendarny skarb Mussoliniego – i zwróć uwagę na słowo „bajkowy”, ponieważ ten skarb nigdy nie został znaleziony. To tylko film, który mówi: hej, nie bierz tego, co zaraz zobaczysz, zbyt poważnie. Więc nie zrobiliśmy tego.
OKRADANIE MUZUŁMANÓW : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: MEDIOLAN, rok 1945. Wojna prawie się skończyła, a Il Duce jest właśnie w szortach il-duking. Oto twój kontekst. Teraz twój bohater: Pietro Lamberti (Pietro Castellitto), człowiek lepiej znany jako Isola, imię sugerujące ideę przeciwną do idei, że żaden człowiek nie jest wyspą. Jego rolą w konflikcie jest kradzież broni i sprzedawanie jej ruchowi oporu, co skłania do zastanowienia się nad prawdopodobieństwem odcieni szarości w przemyśle wojennym. „Jestem złodziejem, nie szpiegiem” – mówi. „Szpiedzy nie zarabiają wystarczająco dużo pieniędzy”. Właśnie gdy zawiera swoją ostatnią umowę, trafia w sam środek strzelaniny i tragedia tragedii, jego torba z pieniędzmi zostaje podpalona, a zniszczone banknoty fruwają wokół niego. Tak to idzie.
Okazuje się, że Isola nie jest wyspą – wcale nie. Pomaga mu siwy weterynarz Marcello (Tommaso Ragno) i dzieciak o imieniu Amedeo (Luigi Fedele), a poza tym spotyka się z piosenkarką kabaretową, Yvonne (Matilde De Angelis), którą widzimy na scenie nucąc „Paint it Black”. To znaczy, wiem, że Mick i Kieth są starzy, ale daj spokój (przerwa na rimshot)! Yvonne jest także kochanką Borsalino (Filippo Timi), sekretarzem partactwa Mussoliniego czy kimkolwiek, sytuacja, która bardzo rozczarowuje żonę Borsalino, gwiazdę filmową Norę Cavalieri (Isabella Ferrari). Gdy Wielka Sytuacja osiąga punkt wrzenia, Isola poznaje lokalizację skrytki skradzionego złota i biżuterii Mussoliniego i tym podobnych, i decyduje, że nadszedł czas, aby ukraść żywe gówno z tego gówna.
Wiesz, co to oznacza – prawda, Isola musi zebrać załogę odmieńców z określonymi talentami. Na szczęście ma już kogoś w środku (Yvonne), utalentowanego snajpera (Marcello) i dzieciaka, który robi wszystko, co mu każe (Amedeo), więc montaż jest szybki. Gromadzi on wciągającego narkotyki byłego mistrza wyścigów samochodowych Fabbriego (Marcello Macchia), eksperta od materiałów wybuchowych Mołotowa (Alberto Astorri) i parkour-kieszonkowca Hessę (Coco Rebecca Edoghame) do pomocy. Nie będzie to jednak łatwe, ponieważ Isola nie tylko musi sformułować skomplikowaną sekwencję komedii akcji, aby uratować Mołotowa z szubienicy, ale skarb znajduje się w silnie ufortyfikowanym magazynie uzbrojonych faszystowskich zbirów. Ale z pewnością Isola i Spółka mogą wymyślić zawiły plan z wieloma ruchomymi częściami gotowymi do komplikacji, aby zdobyć złoto, prawda? Yarp.
Jakie filmy ci to przypomni?: Rozważać Lorda Mussoliniego rodzaj anty- Pomniki mężczyzn , lub Oceana 11 skrzyżowane z Bękarty wojny skrzyżowane z Jojo Królik skrzyżowane z Mandolina kapitana Corellego .
Przedstawienie warte obejrzenia: Pomimo wszystkich „kolorowych” postaci drugoplanowych, tylko glamour-vamping Isabelli Ferrari jako gwiazdki filmowej jest tutaj jedynym niezapomnianym występem.
Pamiętny dialog: Isola: „Ktoś mi powiedział, że nikt nie może przechytrzyć historii. F… historia.
Płeć i skóra: Nic.
Nasze podejście: Nie powiem nie nie nie nie nie nie - Lorda Mussoliniego jest po prostu w porządku. To szybkie 94 minuty przeważnie jednorazowego eskapizmu, który rzuca anachronizmem jak Tarantino i wdraża nonszalancką komedię, jak Waititi, i jest doskonale nadający się do spożycia, nawet jeśli nie przykleja się do twoich żeber. Uśmiechnąłem się kilka razy i wywierciłem kilka dziur w fabule i oglądałem przy minimalnych nakładach inwestycyjnych i nie było gorzej pod względem zużycia później.
Chociaż film jest płytki i nieistotny, De Maria upewnia się, że jego połączenie dwóch stereotypowych podgatunków, dramatu o ruchu oporu i komedii o napadzie, jest funkcjonalne pod względem tonalnym i wizualnym. Dość dobrze reżyseruje akcję, klarownie inscenizując i wykonując złożoną sekwencję kulminacyjną, i tutaj warto zauważyć, że „przejrzystość” nie oznacza „wizji”. W tej historii nie ma ogólnego celu – żadnych przesadzonych pojęć typu „RODZINA”. Szybcy i wściekli lub etykę Soderbergha, ile-zwrotów-i-podwójnych-krzyży-możemy-ułożyć Ocean's filmy – a De Maria nie robi nic więcej poza przemieszczaniem się z punktu A do punktu B z odrobiną polotu. Historia miłosna Isoli i Yvonne? Cokolwiek. Opór? Cokolwiek. Przywiązanie, jakie mamy do załogi, czy oni do siebie nawzajem? Cokolwiek. Wynik II wojny światowej? Dodatkowy cokolwiek. Niewiele filmów może sprawić, że jeden z największych międzynarodowych konfliktów w historii stanie się tapetą dla intryg o niskiej stawce, więc Lorda Mussoliniego wyróżnia się przynajmniej pod tym względem.
Czy będziesz transmitować film o włoskim napadzie, czy go pominąć #Okradanie Mussoliniego na @netflix ? #SIOSI
— h-townhome (@) 28 października 2022 r
Nasze wezwanie: PRZEŚLIJ STRUMIENIĘ, ale wiedz, że moja rekomendacja wiąże się z niezbyt empatycznym wzruszeniem ramion. Nie nie , raczej tak-pewnie-dlaczego-nie (ale tylko jeśli się nudzisz), ponieważ taka jest cała filozofia stojąca za Lorda Mussoliniego .
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .