Hałas (teraz w serwisie Netflix) dramatyzuje wyczerpującą mękę pewnej kobiety po prawdopodobnym porwaniu jej córki. Doświadczona reżyserka Natalia Beristain jest współautorką scenariusza i reżyserką filmu, fikcyjnego odpowiednika jej filmu dokumentalnego z 2019 roku My , o endemicznym zabójstwie kobiet w Meksyku. Hałas (tytuł hiszpański: hałas ) to porywający, pomysłowo pomyślany, świetnie zagrany dramat o prawdziwym problemie, który obejmuje społeczne, osobiste i polityczne ścieżki; film ryzykuje zagubienie się wśród uporczywych ataków treści Netflix, więc oto prośba, aby do tego nie dopuścić.
HAŁAS : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Julię (Julieta Egurrola) poznajemy w ekstremalnym zbliżeniu. Ma wyrazistą, ale zmęczoną twarz. Dziewięć miesięcy temu zaginęła jej 25-letnia córka Gertrudis. Życie Gera dopiero się zaczynało. Była na wakacjach z przyjaciółmi; była tam w jednej chwili, w następnej zniknęła. Zrozumiałe, że wprawiło to Julię w zawrót głowy. Interakcje z władzami tylko zwiększają koszmar. Ona i ojciec Gera, Arturo (Arturo Beristain) przybywają na posterunek policji, aby potencjalnie zidentyfikować ciało Gera, ale jest pewne zamieszanie – ciało nie ma tatuażu na przedramieniu, tak jak Ger. Współpracownik zajmujący się nimi jest niegrzeczny i nieuważny. Spotykają nowego, trzeciego prokuratora w tej sprawie, który wydaje się być rozproszony, przepracowany lub beznamiętny.
W domu Arturo wyznaje: Żałował, że ciało nie należało do Gera. Przynajmniej tak wiedzieć . Są uwięzieni w zawieszeniu niepewności. Julia robi sobie tatuaż, tak jak Ger. Uczęszcza do grupy wsparcia, której członkowie siedzą w kręgu i dzielą się swoimi emocjami oraz haftują hołdy dla zaginionych członków rodziny. Czasami patrzy w lustro, jakby czegoś szukała. Pewnego razu przechodzi obok lustra na ulicy, a kąt ujęcia i kąt lustra sprawiają, że wygląda, jakby po prostu zniknęła.
To, co spotkało Gera, jest szokująco powszechne w Meksyku. Młode kobiety są porywane i albo sprzedawane, albo zabijane przez członków karteli narkotykowych, a policja i rząd są albo skorumpowane, nieudolne, obojętne, niedofinansowane, przymykające oko lub jakaś kombinacja tych czynników. To się zdarza tak często, że młode kobiety gromadzą się na ulicach w proteście. Julia patrzy, jak krzyczą, biegają i pokrywają plac protestacyjnymi dziełami sztuki. Uderza w kasetę vape, a młody, przyjazny protestujący pyta, czy się podzieli. Ona robi.
Na grupie wsparcia Julia poznaje Abril (Teresa Ruiz, Ojciec Stuu ), dziennikarz piszący o epidemii porwań. Abril zabiera ją do prawnika, który może pomóc im znaleźć Ger. Dostają trop i jadą autobusem terenowym na komisariat policji; proszą o obejrzenie kostnicy i są mile widziani, z wyjątkiem tego, że jest zepsuta od miesięcy. Policjant zabiera ich do naczepy zaparkowanej pod wiaduktem. To piętrowa chata pełna ciał. Julia wchodzi i knebluje. Potem stoi przy bankomacie i czuje śmierć na swoim ubraniu. Wyciąga plik gotówki i wręcza go gliniarzowi, który mówi, hej, przynajmniej jej nie znalazłeś. Następnie widzimy Julię pośród surrealistycznego koszmaru: jest na zewnątrz, w słońcu, u podnóża wzgórza, otwiera usta do krzyku i nic nie wychodzi, tylko cisza.
Jakie filmy ci to przypomni?: Cienie Zagubione dziewczyny oraz Więźniowie tutaj; są też momenty gdzie Hałas odzwierciedla intensywność, bezpośredniość i trafność tematyczną najlepszego filmu 2022 roku, Atena .
Spektakl wart obejrzenia: Egurrola intuicyjnie wyraża uczucia żalu, rozpaczy, frustracji i dezorientacji, bez uciekania się do histerii lub wielkich oscarowych uwertur.
Pamiętny dialog: Pracując z grupą wolontariuszy poszukujących swoich utraconych bliskich, Julia wpada na swojego prokuratora:
Rodriguez: Co ty tu robisz?
Julia: Wykonywanie pracy kogoś innego.
Płeć i skóra: Krótki kobiecy topless.
ile odcinków w sezonie 4
Nasze podejście: Podróż Julii zastaje ją w burdelach i schroniskach, przedzierając się przez pola z grupami poszukiwawczymi, schodząc do opuszczonych bunkrów, aby znaleźć strzępy ubrań i zwęglone szczątki kobiet, które zostały zamordowane, porzucone i spalone. Odnajduje drugą rodzinę wśród wielu, wielu ludzi szukających odpowiedzi na te same pytania, które ją dręczą; namawiają ją, by dołączyła do nich, gdy słuchają muzyki i tańczą, chwila niezbędnej lekkości, podczas gdy śledczy w pobliżu rozkładają spalone kości i rzeczy osobiste do zbadania. W innej scenie idzie nocą ciemną ulicą i wyczuwa zagrożenie ze strony pobliskiej ciężarówki i czy jest to zastraszająca obecność – być może zachęcona wirusowym raportem Abril o wyprawie Julii – czy po prostu przechodzień pozostaje nierozwiązany.
Reżyser Beritain ostrożnie balansuje Hałas kontekstualną i emocjonalną paszę, doskonaląc potężny portret systemowej korupcji, zgnilizny moralnej i udręki bezsilnych. Jednym z kluczy do wciągającej i potężnej dramaturgii filmu jest kreacja Egurroli, która istnieje w eterycznej przestrzeni między pragnieniem Julii zamknięcia się a potrzebą zrobienia czegoś poza pogrążaniem się w żalu, czegoś konstruktywnego, czegoś we wspólnocie zamiast izolacji. Julia robi wszystko, co w jej mocy, by zachować nadzieję pomimo otępiającej nudy bólu, chociaż jej podróż jest czasami niesamowicie wstrząsająca; prowadzi to do fascynującej sekwencji końcowej, dziwacznej i przerażającej zadumy wykonanej z dużą techniczną precyzją przez Beristaina. To fascynujący wizualnie moment, ale emocjonalnie jest frustrująco niejednoznaczny. To też wszystko pasuje.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Jeśli celem Beristaina jest wyrwanie nam serc, uważajcie to za zrobione.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .