Harry Styles cieszy się swoją pierwszą pierwszoplanową rolą w Mój policjant (teraz na Wideo Amazon Prime ), dramat z epoki, który wystawia na próbę jego aktorski temperament. Oparte na Powieść Bethan Roberts z 2012 roku , film został nieco przyćmiony przez tabloidowe awantury wokół jego poprzedniego filmu, Nie martw się kochanie , kierowany przez jego obecnego S.O. Olivia Wilde – chociaż ci, którzy wyznają filozofię „każda reklama jest dobra”, twierdzą, że rzuca nieco jaśniejsze światło na brytyjski queerowy romans, który w przeciwnym razie przeleciałby cicho pod radarem. Tak czy inaczej, decydujący ciężar spoczywa na przemianie Stylesa z gwiazdy pop w poważnego aktora, więc pytanie brzmi, czy może przekonująco zagrać żonatego policjanta z tajemniczym kochankiem gejem?
MÓJ POLICJANT : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Film otwiera się w latach 90. Przybycie Patricka Hazlewooda (prawie nierozpoznawalnego Ruperta Everetta) furgonetką do transportu pacjentów do nadmorskiego domu Toma (Linus Roache) i Marion (Gina McKee) jest kością niezgody między małżonkami. Marion przygotowała regulowane łóżko szpitalne dla Patricka, który jest częściowo sparaliżowany przez udar. Dozorca podaje jej szczegóły dotyczące leków Patricka i ostrzega ją, by się nie poddawała, gdy prosi o papierosa. Tom nie chce rozmawiać z Patrickiem i jest zły, że mężczyzna jest w ogóle w jego domu. Co daje?
Wszyscy byli dużo szczęśliwsi jakieś 30 lat temu. A może byli? Byli zdecydowanie bardziej niewinni. Teraz jest koniec lat 50. Marion (Emma Corrin) i Tom (Styles) spotykają się na plaży, gdzie ma na sobie sweter jak dobry i porządny Anglik. Zgadza się udzielać jej lekcji pływania, a ona zabiera go do biblioteki, by poszerzyć jego literackie horyzonty. On jest policjantem, a ona nauczycielką i świetnie się dogadują. Proponuje randkę w muzeum sztuki – Tom spotkał kustosza na miejscu drobnego wypadku, więc umówią się na osobistą wycieczkę. Tym kuratorem jest Patrick (David Dawson), wyrafinowany i oczytany dżentelmen, który ma wiele wspólnego z Marion, ale ona jest zakochana w Tomie i tyle.
Chociaż to oczywiście nie tylko to. Coś musiało się wtedy wydarzyć, bo inaczej Patrick nie wbijałby klina między emerytowanego Toma i Marion. Przeskakujemy między dwiema liniami czasu, gdy skupia się na dynamice między trzema postaciami: w latach 50. Tom pozuje, aby Patrick mógł go narysować (być może jak jeden z jego Francuzów), i kończą razem w łóżku; Marion pozostaje w ciemności, nawet gdy Patrick wznosi toast za nią i Toma na ich ślubie; widzimy seks z Marion i seks z Patrickiem, i nie ma wątpliwości, że ten drugi jest bardziej satysfakcjonujący dla Toma. W latach 90. Marion znajduje stare pamiętniki Patricka z tamtych czasów i czyta je. Sugeruję, żebyś obejrzał film, zanim ocenisz jej pozorną niestosowność; Tom nadal jest wycofany i cicho zdenerwowany. Jak potoczyła się ta kwestia w tym jednym filmie? Czuję się, jakbym siedział na bombie atomowej i czekał, aż wybuchnie? Na pewno ma tutaj zastosowanie.
Jakie filmy ci to przypomni?: Mój policjant jest jak Edukacja skrzyżowane z bracia .
Spektakl wart obejrzenia: Wrzaskliwy scenariusz nikomu nie sprzyja i sprawia, że występ Stylesa jest sztywny i pozbawiony pasji – przepraszam, Harryeads. McKee wyróżnia się tutaj i pracuje z niezgrabnym urządzeniem do kadrowania i godną pożałowania Wielką Kulminacyjną Sceną z cichą godnością.
Pamiętny dialog: Patrick: „Nie mogę cię narysować, jeśli nie wiem, kim jesteś”.
Płeć i skóra: Mnóstwo męskich tyłków w umiarkowanie graficznych scenach Toma i Patryka.
Transmitujesz czy pomijasz brytyjski queerowy romans? #MójPolicjant na @PrimeVideo ? #SIOSI
— h-townhome (@) 6 listopada 2022 r
Nasze podejście: Tyle że brytyjskie bomby atomowe z epoki nie są tak wybuchowe jak zwykłe bomby atomowe. Nie to Mój policjant nie wybucha; po prostu nie przewraca cię i nie tupie w serce, jak powinien dobry melodramat. Historia opiera się na ironii, że Tom jest gejem w wybranym przez siebie zawodzie w epoce, w której gliniarze biją i aresztują gejów za „perwersję”, ale na tym zaczyna się i kończy fascynująca opowieść. Film buduje zwykłe opresyjne społeczeństwo i wrzuca do niego „zakazaną” miłość i uderza we wszystkie zwykłe rytmy: tęsknotę, represje, traumę, stratę.
Scenariusz Rona Nyswanera to zagadka – nijakie dialogi inspirują płaskie odczyty i zręcznie przeplatają dwie linie czasowe, chowając mniejsze, bardziej intrygujące rewelacje fabularne w dużych, oczywistych, przewidywalnych. Postacie są tak słabo napisane, że zamiast stymulować swoją obsadę do wykroczenia poza scenariusz, reżyser Michael Grandage skupia się na szczegółach z epoki, najwyraźniej bardziej zainteresowany wełnianymi kurtkami i osobliwymi wiejskimi domami przypominającymi wiejskie domy z połowy wieku niż czymkolwiek innym. Empatyczni widzowie odczują zaangażowanie tylko na podstawowym poziomie – wiesz, miłość to miłość, a uprzedzenia są okropne – ale poza tym film nie oferuje zbyt wiele świeżego, złożonego czy wciągającego.
Nasze wezwanie: Jury wciąż nie ocenia Stylesa jako gwiazdy filmowej – na razie daj mu ocenę niekompletną. Ale to jest za Mój policjant : POMIŃ TO.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .