Teraz dostępny na Netflix (oprócz wypożyczenie lub zakup w serwisach VOD, takich jak Prime Video ), Gdzie śpiewają Crawdads był solidnym hitem kasowym późnej pandemii, który zarobił 122 miliony dolarów na całym świecie, udowadniając, że średniobudżetowe filmy dla dorosłych mogą nadal istnieć poza transmisją strumieniową. Pomaga to, na czym się opiera Bestsellerowa powieść Delii Owens – 15 milionów sprzedanych egzemplarzy – akcja osadzona na bagnach wschodniego wybrzeża, gdzie miejscowy dziwak zostaje znaleziony martwy, a wszystkie palce wskazują na miejscową samotniczkę, graną przez Daisy Edgar-Jones (która ma niezły rok, biorąc pod uwagę, że już widzieliśmy ją w horrorze-komedii Świeży i prestiżowych seriali telewizyjnych Pod Sztandarem Niebios ). Ale czy film zaoferuje coś widzom, którzy nie zostali jeszcze zachwyceni urokiem przewracania stron przez książkę?
GDZIE ŚPIEWAJĄ RAKI : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: BACKLEY COVE, KAROLINA PÓŁNOCNA, 1969. To dzikie miejsce. Bagienny. Wilgotny. Zdalny. Piękna. Dwóch chłopców zauważa coś – ciało. Mężczyzna. Nie żyje. W błocie. U stóp rozklekotanej starej wieży strażackiej. Niedaleko miejsca, w którym mieszka Dziewczyna z Bagien. Dziewczyna z bagien, prawdziwe nazwisko Kya Clark (Edgar-Jones). Słyszymy jej głos poprzez narrację: „Bagno wie wszystko o śmierci”, takie rzeczy. Mieszka daleko stąd całkiem sama. Mieszkańcy śmieją się z niej. Założę się, że zrobił to dziwak z lasu. Kto inny by to zrobił? Gliniarze prowadzą śledztwo w sprawie śmierci, a ich komentarze przekazują różne informacje. O zmarłym: „Najlepszy rozgrywający w historii tego miasta”. Odwiedzają dom Kyi, oglądają jej kolekcje piór i rysunki dzikich zwierząt: „Jest naukowcem czy czarownicą?” Czy to gliniarze, czy tylko dupki?
Wciągają Kyę. Mówi ledwie słowo. Jej celę odwiedza życzliwy mężczyzna. Prawnik, Tom Milton (David Strathairn). Mówi, że jej pomoże. Retrospekcja: rok 1953. Kya (Jojo Regina) ma może osiem, dziewięć lat. Jej Paw (Garret Dillahunt) to okropny, okropny mężczyzna, który brutalnie bije ją, jej matkę i gromadkę rodzeństwa. Wszyscy odchodzą, a ona utknęła z pijaną, nieszczęśliwą Łapą, stąpającą czule, dopóki on też nie odejdzie. Jest jednak odporna. Broni się sama. Znajduje nóż, zbiera małże i sprzedaje je miejscowym sklepikarzom, Jumpin’ (Sterling Macer Jr.) i Mabel (Michael Hyatt). Są ciepłe, miłe. Mabel sugeruje, by Kya spróbowała szkoły. Ona robi. Jest odrzucana i wyśmiewana. Ona nigdy nie wraca. Nie ma butów ani czystych ubrań. Czy ona ma bieżącą wodę? Nie myśl tak. Czy ktoś w tej fabule postąpi właściwie lub logicznie?
Nie, bo gdyby tak było, fabuła nie potoczyłaby się tak, jak chcą jej twórcy. Jest scena, w której mężczyzna z opieki społecznej pyta Mabel i Jumpin' o Kyę, a oni trochę kłamią, dopóki nie wyjdzie. Wywnioskowali, że dom grupowy byłby po prostu gorszy dla ośmiolatka bez butów, bez nadzoru i edukacji, żyjącego samotnie na bagnach i pozbywającego się małży, aby przeżyć. Nie jestem tego taki pewien, ale przyznam, że to trudna rozmowa. Jednak Mabel znajduje jej parę butów. Teraz wracamy do dorosłej Kyi w celi więziennej. Czy ona chce się targować? Nie ma cholernego sposobu. A potem wraca do 1962 roku, kiedy jest nastolatką i poznaje najmilszego faceta, Tate'a (Taylor John Smith). Uwielbiają obserwować dziką przyrodę; wymieniają znalezione pióra i muskają usta pośród wiru spadających jesiennych liści. Uczy ją czytać i pisać, zakochują się w sobie i jest delikatny, taki delikatny, ale potem też wyjeżdża na studia i nie dotrzymuje obietnicy. Serce. Złamany.
Dalej idziemy do scen na sali sądowej, gdzie miły prawnik Tom robi dziury w sprawie oskarżenia, podczas gdy smutna Kya rysuje ptaki w zeszycie. Potem wracamy do roku 1968 – nadrabiamy zaległości, widzicie. Spotyka Chase'a (Harris Dickinson). Wiemy, kim jest Chase – jest najlepszym piłkarzem w Backley Cove. Nie wiem jednak, co z tym facetem. Trochę prymitywny, ale gra na przeciętnej harmonijce. Tate był prawie idealny; Chase jest zdecydowanie niedoskonały. Ale jak opowiada Kya: „Nie byłem już samotny i to wydawało się wystarczające”. Wydaje Ci się, że to za dużo dla kogoś innego? Rozpoznajemy gównojad, kiedy go widzimy, prawda?
Jakie filmy ci to przypomni?: Raki nie wzbudza mistycznych klimatów Głębokiego Południa Błoto robi, ale trochę próbuje. To też jest podobne Notatnik gdyby jego skromny wdzięk został odgryziony przez bagiennego aligatora.
Spektakl wart obejrzenia: Czy ktoś kupił Edgara-Jonesa jako półdziką kobietę mieszkającą w odosobnionej chacie na bagnach? Wciela się w postać szkolnej płazowej z komedii erotycznej dla nastolatków z lat 80., która jest celem złośliwego sportowca i uratowana przez miłego faceta, ale ma trochę więcej błota między palcami. To pozostawia nam podkreślenie Strathairna, który cieszy się kilkoma poważnymi chwilami, mimo że scenariusz nie robi mu żadnej przysługi.
Pamiętny dialog: Kya: „Znam pióra. Inne dziewczyny nie znają się na piórach.
Płeć i skóra: Kilka lekkich scen seksu PG-13; dość ciężki przypadek napaści seksualnej PG-13.
Nasze podejście: Płonące pytanie: czy raki – a żeby nie mówić kolokwialnie – raki – hałasują? Internet mówi, że mają wyrostek, scaphognathite, przez który wydają ciche, bulgoczące dźwięki. Żadnego śpiewu, żadnego nucenia, żadnej nuty. Ale mówię dosłownie, a „gdzie śpiewają raki” jest metaforą miejsca schronienia Kyi, gdzie ucieknie przed okrutnymi, brutalnymi mężczyznami. Zagłębianie się w to niezgrabne urządzenie typu „patrz na mnie, jestem LITERATURĄ” tylko sprawia, że te płytkie wody stają się coraz bardziej mętne: czy miejsce, w którym śpiewają raki, jest rzeczywistym fizycznym miejscem gdzieś głęboko na bagnach, gdzie żyją wszystkie ukochane ptaki i robale Kya? Miejsce w umyśle psychicznego bezpieczeństwa czy siły? Czy to właśnie tam mogłaby rzekomo zamordować jednego z tych okrutnych mężczyzn? A może „tam, gdzie śpiewają raki” jest próbą wyłowienia symbolu przez duże S z błota na wpół przemyślanego faux-beletrystycznego bagna narracyjnego? (Bądź wdzięczny: można to nazwać Tam, gdzie garb humbaków .)
Staram się tutaj, naprawdę. Ale w tym quasi-gotyckim melodramacie nie ma zbyt wiele treści poza niejasnymi piskami o okrucieństwach amerykańskiej cywilizacji XX wieku. Toksyczna męskość jest duża: Buncha się tam skrada! Outsiderdom to co innego: plotki i przezwiska są do dupy! Jest coś niejasnego w brzydkiej dynamice rasowej tamtej epoki: Mabel i Jumpin’ są czarni, a także są outsiderami! Kobiety muszą być silne: spójrz na Kya, jest bardzo silna! W jakiś sposób wie też, jak nakładać makijaż, mimo że przez półtorej dekady była odizolowana od społeczeństwa. Musiałem się tego nauczyć poza ekranem, pomiędzy tymi wszystkimi narracyjnymi przeskokami w czasie. Może od Mabel, która jest dla niej jak matka, w pewnym sensie, a przynajmniej jest to prawie sugerowane, albo film chce to sugerować, ale nie stara się zbytnio tego sugerować, ponieważ jest zbyt wiele fabuły do przepracowania.
Mówiąc o fabule, Raki to trójgłowy potwór: kryminał, romans i dramat sądowy. Pierwszy rozwija się jak zużyta rutyna, a nie trzymający w napięciu obgryzacz paznokci. Drugi to schmaltz probierczy. Trzeci jest bezzębny i uproszczony. Reżyser Olivia Newman zbyt dobrze czuje się w stereotypach: gliniarze znajdują na ciele włókna pasujące do kapelusza znalezionego w domu Kyi. Kya i Tate kłębią się na plaży, gdy zalewają ich fale. Galeria na sali sądowej wzdycha z każdym objawieniem. Przewracamy oczami, a może nawet śmiejemy się z niektórych tych śmieci, wszystkie są banalne, melodramatyczne i nieco ckliwe. Jednak oglądamy to do końca, nie dlatego, że zainwestowaliśmy w postacie i ich dobre samopoczucie, ale po to, aby zobaczyć, co się stanie, aby zobaczyć, czy zakończenie jest tak nieprzekonujące, jak każda scena, która go poprzedzała. I oto jest. Raki są tu w nędzy. Nie śpiewają, tylko piszczą z bólu.
Czy będziesz transmitować melodramat z epoki, czy go pominąć #WhereTheCrawdadsSing na VOD? #SIOSI
— h-townhome (@) 17 września 2022 r
Nasze wezwanie: Pod błotem bagiennym langusty bulgocą przez swoje scaphognathites instynktowną i pilną pierwotną wiadomość pochodzącą z głębi ich DNA: POMIŃ TO.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .