Spadek (teraz dostępne do przesyłania strumieniowego w serwisach VOD, takich jak Wideo Amazon Prime ) to klasyczny film klasy B z jedną lokalizacją, skoncentrowany na wykorzystaniu pojedynczego elementarnego strachu: bardzo, bardzo wysokich wysokości (znanego również jako akrofobia). I tak dwie kobiety wspinają się na szczyt superwysokiej, chudej rzeczy i znosimy kilka momentów EFF-THIS przez większą część 107 minut, a czasami, jeśli jest dobrze zrobione, to wszystko, czego potrzebujesz od filmu. Zobaczmy teraz, czy Spadek robi to dobrze.
żółty kamień na pawie za darmo
SPADEK : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Niektórzy nazywają ich poszukiwaczami mocnych wrażeń, inni nazywają ich maniakami: troje ludzi to tylko kropki na masywnej ścianie klifu. Wspinają się z linami, uprzężami, karabińczykami i tymi kotwicami, i BEZ STRACHU BEYOTCH! Becky (Grace Caroline Currey) i Dan (Mason Gooding) to słodkie młode małżeństwo kradnące pocałunek, gdy zwisają, a Shiloh (Virginia Gardner) jest szaleńcem, którego żartobliwie nazywają „Ethanem Huntem”. Ale jest incydent, a nazywanie go po prostu „incydentem” to tak, jakby powiedzieć, że II wojna światowa była tylko rzeczą, która wydarzyła się raz. Dan się ślizga. spada. Krzyki. I stąd można tylko snuć domysły: splata się i przestaje żyć.
PODTYTUŁ: 51 TYGODNI PÓŹNIEJ. Becky, mimo że jest Zillenijną, wciąż ma automatyczną sekretarkę, co może być największym sprawdzianem naszego zawieszenia niedowierzania w filmie, i zaufaj mi, nadchodzą prawdziwe szaleństwa. Odbiera telefon od zmartwionego ojca (Jeffrey Dean Morgan). Nie ma jej w domu, żeby odebrać, bo znowu jest przy barze. Na dnie butelki. Zwariowany. Możesz powiedzieć, że jest przygnębiona, zanim jeszcze zobaczymy jej zaczerwienione, półmasztowe oczy, ponieważ w jej domu porozrzucane są puste pudełka po pizzy i pojemniki na wynos. W barku z alkoholem jest też butelka pigułek. Rzuca je na ladę i kontempluje. Nieopodal kartonowe pudło z dużą etykietą: KREMATY ZWŁOK. To wszystko, co zostało z biednego Dana. Z biednej Becky też niewiele zostało.
Naprawdę potrzebuje czegoś, by wstrząsnąć tym brutalnym funkiem, a Shiloh ma świetny pomysł: pojadą do tej zardzewiałej starej, 2000-metrowej, wycofanej z eksploatacji wieży telewizyjnej na pustyni i wdrapią się z niej na żywe gówno. W ten sposób Becky może spojrzeć swoim lękom prosto w twarz, aż się rozpłaczą, a potem rozrzucić prochy Dana na wietrze. Shiloh jest profesjonalną kaskaderką YouTube, znaną jako Danger D, dlatego jej zadaniem jest bycie irytującą idiotką. Więc wciska się w swój stanik push-up z największym dekoltem, łapie Becky i idą w górę, drabinka cała chwiejna i utleniona, wiatr jęczy, a czy nałożyli wystarczającą ilość kremu z filtrem? Te białe dziewczyny są blady .
Warto zauważyć – a kiedy mówię „szczególnie”, mam na myśli „ktoś chce walić nam w czaszki z quasi-symbolizmem” – zanim zaczną się wspinać, widzą sępy podgryzające wnętrzności niektórych biednych martwych zwierząt. Cóż to za sępy? Cóż, to oczywiście Sępy Złowrogiego Znaku. W filmach takich jak ten nie ma innych gatunków sępów ani innych rodzajów znaków ostrzegawczych. I tak Becky i Shiloh wspinają się na szczyt, robią kkkkkkk selfie i nagrywają z drona, a potem schodzą z powrotem na dół i żyją długo i szczęśliwie ze wszystkimi polubieniami i kliknięciami, których mogliby potrzebować, aby pielęgnować i zaspokajać swoje dusze. Nie! W rzeczywistości wspinają się na szczyt, ślizgają się na świeżej caca z sępa i spadają w dół, by okropnie okropnie umrzeć. Nie! Nie zamierzam tego zepsuć, musisz sam cierpieć przez godzinę plus mdłe przypadki akrofobii, aby dowiedzieć się, co się dzieje!
Jakie filmy ci to przypomni?: Zawrót głowy , ale okrojona droga, droga, droga, droga w dół. Ale bardziej mi to przypomina 47 metrów w dół , w którym Mandy Moore i Claire Holt siedzą na dnie oceanu i starają się nie dać się zjeść rekinowi mordercy, albo Mrożony , w którym trójka narciarzy zostaje uwięziona na wyciągu krzesełkowym podczas długiego weekendu.
Spektakl wart obejrzenia: Curry i Gardner doskonale sobie tutaj radzą, robiąc niewiele, o co ich proszą. Wykorzystajmy więc tę przestrzeń, by pochwalić pogromców sępów, ponieważ mamy tak niewiele okazji, aby to zrobić.
o której dzisiaj jest ufc?
Pamiętny dialog: Shiloh zapewnia dobre podwójne zagrożenie, ponieważ działa zarówno w kontekście, jak i poza nim: „Sępy mogą wyczuć twoją nogę”.
Płeć i skóra: Nic:
Nasze podejście: Spadek jest wyraźnie filmem napisanym przez Gen Xers, który wypowiada się na temat szaleństwa młodych pokoleń pragnących być dupkami, próbując zaspokoić nienasycony głód Internetu. Okrutny, bezlitosny świat – symbolizowany oczywiście przez Sępy Złowrogiego Znaku – ukarze cię za twoje nierozważne poszukiwanie memowej sławy, wy młodzieńcze groszki! Konkluzja: Nie bądźcie głupi, manekiny pokolenia Z!
Czy nie za bardzo wczytuję się w podtekst? Być może większym pytaniem jest, dlaczego „nowoczesny zwrot akcji” w dobrym, staromodnym, niskobudżetowym, głupim thrillerze zawsze musi obejmować technologię i / lub media społecznościowe? Czy działa jako kolejna metaforyczna wiadomość o tym, jak internet doprowadzi do śmierci nas wszystkich? Wzdycham, zwłaszcza w kontekście filmu, który upiera się, że jego dwudziestokilkuletni bohater ma telefon stacjonarny. I do tego mówię UCZCIWY, hollywoodzcy pomywacze!
kiedy wychodzi sezon 2 duchów?
Szczerze mówiąc, na poziomie powierzchownym – i bądźmy szczerzy, to jest poziom, na którym Spadek ma działać – reżyser Scott Mann skutecznie wykorzystuje wszystkie rzeczy, które sprawią, że zaciśniesz pośladki, gdy nasi bohaterowie robią desperackie i/lub nierozsądne rzeczy: luźne grzechoczące śruby na rozklekotanych drabinach, niepokojąca cisza, drażniące nerwy ścieżki dźwiękowe, zimno martwe oczy nieczułych sępów. Wie, jak skutecznie manipulować podstawowymi lękami swoich odbiorców. Film cierpi na problemy z tempem, ponieważ bawi się niepotrzebnym wątkiem pobocznym, który ma sprawić, że troszczymy się o coś więcej niż tylko podstawowe przetrwanie bohaterów; ten rodzaj prostej, głupiej rzeczy powinien kończyć się po 85 minutach. A potem Mann prawie sra w łóżko na końcu, przechodząc od poziomów niedowierzania UH HUH do otwartego NAH, chociaż jest to wystarczająco głośne, by być zabawne. Mogło być gorzej, tak mówię. O wiele gorzej.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Przyjdź po emotikony z zaciśniętymi zębami, zostań na LOL-y.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .