Maszyna do kontynuacji Disneya wciąż się kręci Rozczarowany ( teraz na Disney+ ), co przywraca Amy Adams do tworzenia gwiazd Zaczarowany rolę za 15 lat. Oryginalny film, który lekko satyrował animowaną formułę muzyczną księżniczek Disneya, dobrze sobie radził sam. Ale jak wszyscy wiemy, żadna w miarę udana własność w archiwum studia nie pozostaje niewykorzystana (czy nie muszę przywoływać tytułu The Lion King 1½?), więc zastanawiamy się, czy drugi raz z tym połączeniem musicalu / fantasy / komedii na żywo z animacją może ponownie wyczarować skromnie zabawną magię.
ZNIECHĘCONY : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: PODSUMOWANIE: Minęło półtorej dekady, więc jest to konieczne. Giselle (Adams) przeniosła się z animowanej krainy Andalazji do aktorskiej rzeczywistości Nowego Jorku, zabierając ze sobą swoich uroczych małych zwierząt, skłonność do śpiewania i znaczną naiwność. Nastąpił szok kulturowy i inne lekkie konflikty, ale wytrwała i udało jej się przekonać cynicznego prawnika od rozwodów, Roberta (Patrick „McDreamy” Dempsey), że prawdziwa miłość i magia, całe to gówno, naprawdę istnieje. Wzięli ślub i żyli długo i szczęśliwie – a potem nastąpiła kolejna wieczność, w której teraz się znajdujemy. Ich rodzina składa się z nastoletniej córki Roberta Morgan (Gabriella Baldacchino) i nowonarodzonej córeczki Sophii, ale Manhattan po prostu im nie pasuje, więc jadą na przedmieścia.
Lądują w Monroeville – prawdopodobnie dlatego, że Stars Hollow było już zajęte – w rytm piosenki, która rymuje „zakłócać” z „przedmieście”. Ich „zamek” to górna część z małą wieżyczką, dzięki czemu Giselle czuje się bardziej jak w domu. Warto zauważyć, że zmieniła się bardzo niewiele i nadal ma księżycową osobowość o szeroko otwartych oczach, która działa jak katalizator żartów i fragmentów, które dekonstruują klasyczny baśniowy modus operandi. Ale teraz jest cały nowy zestaw klisz do delikatnego potępienia: lokalny komitet matek, na czele którego stoi Malvina Monroe (Maya Rudolph), antagonistka, która rządzi, spoglądając na jej spienioną latte w lokalnym butiku z kawą. Morgan stara się dopasować do swojej nowej szkoły, co z niektórymi miejscowymi wrednymi dziewczynami, chociaż przystojny syn Malwiny, Tyson (Kolton Stewart), wydaje się wystarczająco miły. Robert nie jest zachwycony swoją nową egzystencją w pociągu podmiejskim. A dynamika macochy / pasierbicy jest szczególnie wyboista, ponieważ Giselle stara się zrozumieć miażdżący sarkazm Morgana, efekt uboczny bycia zbyt poważną dawną postacią z kreskówek.
W tym momencie fabuła musi się rozkręcić coś aby nas złapać, więc Idina Menzel i James Marsden powracają, by ponownie wcielić się w swoje role z pierwszego filmu, przybywając z Andalazji, by podarować Giselle magiczną różdżkę. I to za pomocą tej różdżki Giselle życzy wszystkim szczęścia, a następnego ranka Monroeville to Monrolasia: Tak, magia Disneya jest teraz zlokalizowana! Jej małe urządzenia w stylu retro śpiewają i tańczą, Morgan la-la-las w sukience schodzi po schodach, Robert wyrusza, by zabić lokalnego smoka, bufiaste koszule są bardzo modne, a Malwina jest lokalną złą królową. Ale to też przynosi odwrotny skutek – Giselle zaczyna przekształcać się w miejscową złą macochę. Więc czy znajdzie jakiś sposób, aby to odwrócić, czy też całkowicie uzurpuje sobie staw? JEŚLI CHCESZ SPOILERA, NIE DAJĘ GO.
Jakie filmy ci to przypomni?: Złóż go w sekcji Idealnie akceptowalne kontynuacje/ponowne bieżnikowanie bezpośrednio do Disneya+ obok pliku Dama i włóczęga przerobić , Hokus Pokus 2 oraz Home Sweet Home sam .
Spektakl wart obejrzenia: Adams robi to, co robi Adams, a mianowicie daje swojej postaci wszystko – ale tym razem magia nie jest tak potężna. Więc to pozostawia Rudolpha, który tchnął trochę życia w film jako folia Giselle; wydaje się dobrze bawić, zwłaszcza gdy ona i Adams idą łeb w łeb przy numerze muzycznym „Badder”, zderzającym się duecie, w którym śpiewają prześcigając się w radosnej rywalizacji. To wystarczy, aby nieco ożywić obrady.
Pamiętny dialog: Giselle pokazuje swoją wyłaniającą się złą passę: „Lusterko, lustro w jej dłoni, która jest najbardziej rażąco niepewną siebie kobietą, której ciągła potrzeba proszenia własnego odbicia o potwierdzenie sugeruje, że tak naprawdę musi kochać siebie na ziemi?”
Płeć i skóra: Nic.
Nasze podejście: Rozczarowany , na szczęście, nie recenzuje się swoim tytułem – ale też nie zbliża się do przekroczenia sprytnej nowości swojego poprzednika. Jest żywy i kolorowy, zręcznie wyreżyserowany przez starego profesjonalistę Adama Shankmana, piosenkarka „Let it Go” Menzel pojawia się, by wypasić jednego i nie można kłócić się z zaangażowaniem Adamsa w bit. Jednak tonalnie wydaje się, że jest to bieżnikowanie, film nie spritzuje samoświadomej, ironicznej parodii. Ledwie naśmiewa się ze swojego statusu jako elementu nostalgii, kiedy Adams wygłasza zdanie „Wspomnienia to najpotężniejsza magia ze wszystkich”, co sprawia, że można się zastanawiać, czy bieżnikowanie czegoś, co ma zaledwie 15 lat, może być technicznie sklasyfikowane jako „nostalgia”. Jaki jest na to termin przedawnienia? Czy możemy uzyskać orzeczenie sędziego w tej sprawie?
Odkładając na bok ogólnie doskonałą oglądalność każdego podobnie dopracowanego, ale niezapomnianego filmu Disneya, nie można nie zastanawiać się, czy wspomnienia z Zaczarowany są potężniejsze niż jego kontynuacja. Rozczarowany po prostu nie dostarcza śmiechu i zachwytu tak, jak powinien; jest przytłoczony powagą, kiedy powinien się rozwijać i utrzymywać pewien komiczny rozmach. I jest przytłaczające, że do tego bezsensownie trwającego dwie godziny filmu jest jeszcze pół godziny, ponieważ zbliża się on do głośnego finału FX-FX-everywhere-FX. Disney, jak zwykle, dąży do dobrej, staroświeckiej rodzinnej rozrywki, a skończyło się na dobrych, staromodnych malejących zwrotach.
Nasze wezwanie: Nie wiem, czy „w sam raz” wystarczy za rekomendację, więc mówię SKIP IT – chociaż doskonale wiem, że Rozczarowany będzie działać „dobrze” jako świąteczna rozrywka dla rodzin w spokojny piątkowy wieczór w domu.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .