Piloci myśliwców Glen Powell i Marynarki Wojennej są jacy Poświęcenie (teraz w Paramount+) i Top Gun: Maverick mają ze sobą coś wspólnego, ale poza tym ledwie te dwie rzeczy się spotkają. Poświęcenie jest ŁÓDŹ ( Oparte na prawdziwej historii ) Wojna koreańska znikama z udziałem Jonathana Majorsa ( Ostatni Murzyn w San Francisco , Kraj Lovecrafta ) jako Jesse Brown, pierwszy czarny mężczyzna, który został lotnikiem w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych. Powell gra jego skrzydłowego, a historia oparta jest na książce opisującej przyjaźń pilotów, Oddanie: epicka opowieść o bohaterstwie, przyjaźni i poświęceniu . To może nie być film niezależny – walczył o kasę w wysokości 21 milionów dolarów – ale z pewnością wydaje się, że dobrze sobie radzi z prawdziwymi tematami.
POŚWIĘCENIE : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Istota: Jest rok 1950. Sowieci mają bombę. Piloci myśliwców Marynarki Wojennej rzadko grają jeszcze w siatkówkę plażową. A Jesse Brown (Majors) właśnie wprowadził się do nowego domu sąsiadującego z nachmurzoną białą damą, która dzwoni na policję do niego, jego żony Daisy (Christina Jackson) i ich małej córeczki, narzekając, że są zbyt hałaśliwi. Szczerze mówiąc, hi-fi wcale nie było bardzo głośne. Jestem prawie pewna, że zgłosiła ich za to, że „cieszyli się będąc czarnymi”. Jesse właśnie skończył kolejny dzień w bazie marynarki wojennej, gdzie poznał swojego nowego skrzydłowego, Toma Hudnera (Powell). Jesse jest utalentowanym pilotem, lepszym niż większość, może nawet najlepszym. On prawie musi być – jako czarny człowiek w wojsku ma niewielki margines błędu. Nie pije i przeważnie trzyma się na uboczu. Pierwszego dnia Tom w bazie na Rhode Island podsłuchuje, jak Jesse w szatni pluje rasistowskimi epitetami do lustra, przygotowując się na wszelkie nadużycia.
Jesse na szczęście nie musi się martwić o Toma. Wzbijają się w powietrze, a Tom trochę walczy, by nadążyć za Jessem – zasłużony szacunek. Kiedy psuje się samochód Jessego, Tom podwozi go, odwiedza jego dom, poznaje rodzinę. W przeddzień ich wyjazdu na misję udaremnienia sowieckich manewrów na Morzu Śródziemnym, Daisy odciąga Toma na bok i ostentacyjnie prosi go, by „był tam” dla Jessego. Wkrótce dowiadujemy się, że jest całkowicie pewna umiejętności pilotażu męża. Jest cholernie dobry w swojej pracy. Miała na myśli coś innego dla Toma. Chce, żeby był sojusznikiem Jessego.
I tak na lotniskowcu u wybrzeży Włoch Tom patrzy na rasistowskiego antagonistę, który próbuje zdobyć kozę Jessego. Tom jest gotowy, by zmierzyć się z facetem. Jesse deeskaluje konfrontację i nie pada żaden cios. Zabierają się do pracy, zastanawiając się, jak manewrować nowymi myśliwcami Corsair. Dostają twardą lekcję pilotowania nowych samolotów. Robią trochę R&R w Cannes, gdzie Jesse wpada na Liz Taylor (Serinda Swan) – tak, Liz Taylor – która zaprasza pilotów na imprezę w kasynie. Zostają wysłani na Pacyfik po tym, jak Chiny i Sowieci poparli inwazję Korei Północnej na Koreę Południową, i wznoszą się w powietrze na niebezpieczne misje. Wydaje się, że ich przeznaczeniem jest zostać bohaterami, ale co ważniejsze, wspierają się nawzajem.
Jakie filmy ci to przypomni?: czerwone ogony udramatyzował pilotów Czarnej Armii, znanych jako Lotnicy Tuskegee, którzy walczyli podczas II wojny światowej. tonalnie, Poświęcenie pozostaje wierny twórczo konserwatywnym, ale bardzo oglądalnym biografiom wojskowym, takim jak Nieprzerwany lub Człowiek honoru . (I szczerze mówiąc, każdy Top Gun: Maverick porównania są czysto powierzchowne).
Spektakl wart obejrzenia: W swojej subtelnej, solidnej dramacie Majors pokazuje więcej niż kilka waszyngtonizmów Denzela. (Majors wkrótce staną się powszechnie znaną marką dzięki Ant-Man i Osa: Quantumania , który rozpoczyna jego indoktrynację w Marvel Cinematic Universe jako nowy złoczyńca Kang the Conqueror.)
Pamiętny dialog: Ten scenariusz jest pełen szczerych dialogów, np. gdy Daisy błaga Jessego: „Jesteś jedyną poznaną przeze mnie osobą, która należy do nieba. Tylko pamiętaj, ty też należysz tutaj z nami, OK?
Płeć i skóra: Nic.
Nasze podejście: Ojciec reżysera J.D. Dillarda był lotnikiem marynarki wojennej Czarnych i pracował jako doradca Poświęcenie - i to pokazuje. W szczególności w cichych, dramatycznych momentach, w których Majors zmaga się ze straszliwą ironią bycia kolorowym człowiekiem marynarki wojennej w 1950 roku: jeden jest zaprogramowany, by przestrzegać sztywnych struktur i zasad wojskowych, ale Jesse nigdy nie będzie w stanie dostosować się do przytłaczającej bieli personelu serwisu. Helikoptery Life Magazine lecą do przewoźnika, aby profilować Jessego, a „zaszczyt” tylko jeszcze bardziej podsyca jego dyskomfort; kiedy Jesse staje w obliczu środków dyscyplinarnych, przypomina Tomowi: „Uderzenie w mój nadgarstek to nie to samo, co uderzenie w twój”; kiedy pionierski status Jessego służy jako cicha inspiracja na pokładzie lotniskowca, czarny marynarz uznaje uczucia innych „braci” na pokładzie podczas jednej z najsilniejszych scen filmu.
Tymczasem inni piloci rasy White – grani między innymi przez Darena Kagasoffa i Joe Jonasa – nie są na zewnątrz uprzedzeni ani nawet aroganccy; wykazują taką samą troskę jak wszyscy o bezpieczeństwo innych i własne podczas wojny. Ale w ich manierach jest wyraźny przywilej, względna lekkość w sposobie, w jaki się noszą. Nikt nie kwestionuje przynależności ani nie przygląda się ich działaniom. Są częścią systemu, który waha się, jeśli nie jest wręcz odporny, na integrację Czarnego człowieka.
I na tej ziemi niczyjej znajduje się Tom Hulder. Chociaż wyczuwamy jego walkę o bycie wspierającym przyjacielem i sprzymierzeńcem Jessego – parafrazując scenariusz, musi nauczyć się nie tylko rzucać kamizelkami ratunkowymi, ale także wchodzić do wody z Jessem – nie jest w pełni rozwinięty jako postać i jest bardziej mdły szyfr dla kaukaskich perspektyw. Ale to jest w porządku; nacisk należy położyć na Jessego i jego wewnętrzną walkę o stworzenie podstaw dla postępu.
Z tego powodu, Poświęcenie sumiennie wykonuje swoją pracę. Jego subtelna dynamika społeczna utrzymuje film na powierzchni; poza tym oferuje niewiele niespodzianek i spełnia nasze oczekiwania co do biografii opartych na faktach. Sekwencje akcji Dillarda są użyteczne, a on oddaje się równie wielu fajnym praktycznym efektom wizualnym – z pomocą Politycznie niezależny koordynator akrobacji lotniczych Kevin LaRosa – tak jak robi nudne frazesy. Ale serce filmu jest we właściwym miejscu i pompuje mocno i dumnie.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Poświęcenie nie otwiera żadnych nowych gruntów, ale całkowicie oddaje sprawiedliwość swojemu tematowi.
John Serba jest niezależnym pisarzem i krytykiem filmowym mieszkającym w Grand Rapids w stanie Michigan. Przeczytaj więcej o jego pracy na johnserbaatlarge.com .