Czasami, kiedy się dotykamy ( Paramount+ ) to trzyodcinkowy serial dokumentalny, który eksploruje soft rocka, gatunek muzyki pop z lat siedemdziesiątych, który łączył wrażliwe teksty, pierzaste włosy i koszule ze sztucznego jedwabiu z odkrytymi kołnierzykami z gładkimi harmoniami, prowadzeniem fortepianu i zapadającymi w pamięć melodiami. Produkcja MTV Studios łączy narrację i materiały archiwalne ze współczesnymi wywiadami, zarówno z tymi, którzy tam byli, jak i tymi, którzy wciąż pamiętają piosenki, od Kenny'ego Logginsa, Marilyn McCoo i Toni Tennile po Sheryl Crow, LA Reid, Big Boi i Stewart Copeland.
CZASAMI, KIEDY SIĘ DOTYKAMY : STRUMIENIOWAĆ CZY POMIJAĆ?
Strzał otwierający: „Skąd wziął się soft rock?” – pyta retorycznie narrator i pojawiają się obrazy protestów z lat 60. na rzecz sprawiedliwości społecznej, zamieszek antywojennych na początku lat 70., strzelców helikopterów nad polami ryżowymi w Wietnamie i „Richarda„ Cholernego ”Nixona”.
Istota: „To było trochę wyluzowane:„ Po prostu obniżymy wszystko o jeden stopień ”- to prawie tak, jakby wszyscy byli lekko naćpani i prawdopodobnie byli”. Oto współzałożycielka Bangles, Susanna Hoffs Czasami, kiedy się dotykamy na miękkim rockowym brzmieniu, które zaczęło przenikać listy przebojów Billboardu od początku do połowy lat 70., kiedy artyści tacy jak The Carpenters, Barry Manilow, Player, Bread, Orleans i Dan Hill (ballada Hilla z 1977 r. jest godnym uwagi stylistycznym punktem odniesienia jako tytuł dokumentu) przebił się na listy przebojów Hot 100, Easy Listening i R&B z muzyką, która często była mieszanką gatunków i ogólnie gładszą, bardziej wrażliwą i melodyjnie ułożoną. Kiedy Ameryka obejmowała swoją spokojniejszą stronę, stronę jogi, egzotyczne koktajle i bezczelne odniesienia do strony niewierności – Rupert Holmes przebił się na pierwsze miejsce w 1979 roku piosenką „Escape (The Pina Colada Song)” – soft rock stał się jej ścieżką dźwiękową.
Format tutaj jest podobny do filmu dokumentalnego VH1. Narrator łączy zwroty takie jak „tsunami miękkości, aby uzdrowić z chaosu lat 60.” z tym, co stało się zestawem narzędzi rockowych na jachcie: fortepian zamiast gitary, subtelny backbeat znany jako „Doobie Bounce” po brzmieniach R&B piosenek takich jak „What a Fool Believes”, utwór po wielowarstwowym utworze harmonii wokalnych i rozrachunku z motywami miłości i emocji, często przedstawianych w pierwszej osobie wyznania. Richard Marx jest pod ręką, aby opisać wpływ klawiszy Rhodesa na cały gatunek, instrumentu, który złagodził tradycyjne brzmienie fortepianu. „To jest bardziej seksowne” — mówi Marx. „To tak, jakbyś stworzył hybrydę między akustycznym pianinem a wibracjami”. Billy Joel zrozumiał moc Rhodes, przenosząc ciepłe brzmienie „Just the Way You Are” do pierwszej dziesiątki w 1977 roku.
Pojawiają się tu artyści tamtej epoki — Ray Parker Jr. prawdopodobnie zasługuje na swój własny dokument, choćby po to, by usłyszeć więcej opowieści o jego trasach koncertowych ze Steviem Wonderem i The Rolling Stones jako nastoletnie cudowne dziecko gitary — ale Czasami, kiedy się dotykamy ma tendencję do rezonowania najbardziej, gdy dzisiejsi muzycy dodają rekwizyty dźwiękom z lat 70. LA Reid mówi, że radio było jego „wstępem do wszystkich tych pięknych piosenek”, podczas gdy Sheryl Crow skłaniała się ku gładkim akustycznym rytmom Bread jako nastolatka jeżdżąca na rolkach. Śpiewa nawet kilka taktów „Baby I'm-a Want You”.
Jakie seriale Ci to przypomni? Cudowny dorobek Leona Russella nie jest tak naprawdę uważany za soft rocka. Ale Les Blank zastrzelił swojego Russella Wiersz jest nagą osobą w połowie lat 70., a jego wizualna i ideologiczna włóczęga oferuje cenne spojrzenie na muzykę i kulturę w Me Decade. Ale jeśli szukasz pionierskiej, odkrywczej i często przezabawnej eksploracji płynnej muzyki w tej epoce, nie szukaj dalej niż legendarny YouTube seria Skała jachtu , w którego własnym „Hollywood” występują Steve Huey i David B. Lyons Czasami, kiedy się dotykamy .
Nasze podejście: Czasami, kiedy się dotykamy ma podtytuł „panowanie, ruina i zmartwychwstanie miękkiego rocka”, a podpowiedzi te służą również jako nagłówki odcinków. A w „Reign” interesujące jest prześledzenie gwałtownego wzrostu popularności tego gatunku jako funkcji branży radiowej, a nie wytwórni płytowych lub zbiorowego rozkwitu określonego brzmienia lub sceny, na przykład tego, co wydarzyło się później wraz z pojawieniem się disco i punka. głaz. Dyrektor programowy stacji radiowej KNX-FM z Los Angeles sprawił, że łagodne dżemy stały się fajne, format został podchwycony przez stacje w całym kraju, a przemysł muzyczny surfował po fali miękkiego rocka, który szeroko opierał się na istniejących trendach kulturowych z lat 70. Biorąc pod uwagę „ruinę” tego, co nadejdzie później Czasami , kiedy zamiast tego MTV staje się barometrem brzmienia i wpływów muzyki pop, a to, co doktor wydaje się postrzegać jako „zmartwychwstanie” soft rocka — gdy dźwięk jest później filtrowany przez pryzmat samplowania hip-hopu lub trafia do starannie dobranych ścieżki dźwiękowe filmów o superbohaterach Jamesa Gunna — łatwo przeoczyć, że wielki moment Me Decade w soft rocku mógł oznaczać ostatni raz, kiedy radio było multiplikatorem siły dla kultury, tak jak trendy TikTok w trzeciej dekadzie XXI wieku.
Byłoby też miło, gdyby Czasami, kiedy się dotykamy trochę dłużej o tym, jak soft rock był reakcją na społeczne turbulencje lat 60. znacznie dalej niż Carpenters ciągnięci jako lokaje dla znanego kwadratowego prezydenta Nixona lub późniejszy wybór „ciepłego i rozmytego” Jimmy'ego Cartera. Kiedy w twoim dokumencie występuje pisarka i krytyk muzyczny NPR, Ann Powers, łącząca miękki rock Radość z seksu i ewoluujących obyczajów seksualnych w Ameryce w latach 70. lub genialnie śledząc lśniące brzmienie Captain & Tennille poprzez atmosferę ścieżki dźwiękowej filmu i intymność piosenkarza, powinieneś dać Powersowi więcej miejsca na gotowanie. Czasami, kiedy się dotykamy rozciąga się na trzy odcinki. Ale często może się wydawać, że jest to powierzchowna ankieta.
Płeć i skóra: Seksualność stała się tematem otwartym w latach 70. wraz ze zmieniającymi się poglądami na temat podejścia i prezentacji, a częścią tego, jak ujął to John DeVore, twórca bloga popkulturowego Medium Humungus, była „renegocjacja tego, co to znaczy być macho”. ”. Czasami, kiedy się dotykamy ilustruje to montażem mężczyzn zdejmujących to wszystko do okładek albumów w erze miękkiego rocka, czy to w Orleanie Budzenie i śnienie albo sąsiadujący z pornografią lśniący Pablo Cruise, który pojawił się na okładce ich płyty z 1975 roku linia życia .
Strzał na pożegnanie: „Dudniące zagrożenie miało spowodować historyczny start i zadać śmiertelny cios imperium soft-rocka”. Debiut MTV w 1981 roku oznaczałby poważną korektę w cyklicznym tempie muzyki popularnej, a ponad nagraniami Madonny i Michaela Jacksona, Czasami, kiedy się dotykamy zapowiada drugi odcinek, trafnie zatytułowany „Ruina”.
Śpiąca Gwiazda: Przez krótką, ale intrygującą chwilę, Czasami, kiedy się dotykamy argumentuje za biologicznym kodowaniem miękkiego rocka jako gatunku pełnego smutków. Muzykolog Nolan Glasser z serwisu streamingowego Pandora wyjaśnia to. „Z neurologicznego punktu widzenia, kiedy słuchamy smutnej muzyki, może ona uwalniać hormon zwany prolaktyną, który uspokaja organizm. Doświadczamy tego smutku, choć tak naprawdę nie jesteśmy smutni”.
Większość linii pilotażowych: „Brzmi jak rock, ale smakuje jak pop”. Połącz to pojęcie z soft rockiem chętnie wchłaniającym elementy R&B, jazzu, muzyki latynoskiej, folku i country, a dźwiękowy profil stylu zaczyna nabierać kształtu.
Nasze wezwanie: STRUMIENIUJ TO. Czasami, kiedy się dotykamy sprawi, że będziesz nucić wraz z niektórymi bardziej rezonansowymi jamami z kanonu soft rocka, nawet jeśli jako dokument nie sięga zbyt głęboko niż poziom powierzchni.
Johnny Loftus jest niezależnym pisarzem i redaktorem mieszkającym na wolności w Chicagoland. Jego prace pojawiły się w The Village Voice, All Music Guide, Pitchfork Media i Nicki Swift. Śledź go na Twitterze: @glenganges