W pierwszych trzech odcinkach Kobiety, które rock nakreśliła burzliwą walkę muzyków o szacunek i autonomię w przemyśle muzycznym przesyconym seksizmem i mizoginizmem. Podczas gdy kobiety były tam na początku zarówno nagrywanej muzyki popularnej, jak i rock n’ rolla, często były spychane na margines lub ograniczane przez przestarzałe męskie idee ideału kobiecego. Czwarty odcinek serialu, zatytułowany „Sukces”, wyemitowany na Epix Niedziela i znajduje kobiety zajmujące się ich karierą zawodową i artystycznym przeznaczeniem.
Twórca serialu Jessica Hopper od dawna przoduje w opowiadaniu historii kobiet w muzyce. Zaczynając jako krytyk rockowy, napisała książki Przewodnik po rockingu dla dziewczyn (2009) i Pierwsza kolekcja krytyki autorstwa żywej krytykki rockowej (2015). Utalentowany pisarz Hopper nasyca serial potężnym poczuciem narracji. Jak każdy prawdziwy muzyczny nerd, czasami nie może powstrzymać się od wkuwania zbyt wielu informacji, ale biorąc pod uwagę rozmach kobiecego artyzmu i ogrom ich historycznego wykluczenia, jest to wybaczalny grzech.
Zobacz też
Kiedy ostatnio skończyliśmy w Kobiety, które rock Odcinek 3 , teledyski, hip hop i alternatywny rock zrobiły wiele, aby podnieść rangę muzykujących kobiet i pokazać, że posiadają one tyle samo różnorodności artystycznej, co ich koledzy płci męskiej. Odcinek zaczyna się od Shania Twain , „Królowa Country Popu”, jeden z najlepiej sprzedających się artystów muzycznych wszechczasów. Tak jak Madonna uzbroiła swoją seksualność, aby osiągnąć to, czego chciała na własnych warunkach, Twain zaszokował konserwatywny przemysł muzyczny Nashville swoimi prowokacyjnymi strojami i niezaprzeczalnymi popowymi haczykami. Zainspirowana zarówno klasycznymi rockmanami country, jak i twardymi rockmanami, próbowała zagrać w ich grę, ale ostatecznie przepisała zasady domu, mówiąc: „To prawie jak pójście na wojnę”.
Chociaż kobiety tworzyły teraz muzykę, której pragnęły, i widząc komercyjny sukces na równi z mężczyznami, przemysł muzyczny nadal oferował tylko ograniczone możliwości w radiu i na scenie. Targi Lilith miały na celu udowodnienie, że publiczność chce zobaczyć więcej niż jedną wykonawcę na raz, pomysł, który teraz wydaje się absurdalny, aby myśleć inaczej. Trasa, której pomysłodawcą była piosenkarka i autorka tekstów Sarah McLachlan, trwała od 1997 do 1999 roku, obejmując różnorodną grupę artystów i odniosła sukces na każdym poziomie.
Tak jak punk i grunge pomogły rockowi odkryć się na nowo, na przełomie wieków pojawiło się nowe pokolenie artystów, aby odzyskać soul i R&B z wymagającej perfekcji twórców hitów lat 80. Najbardziej znaną z nich była Macy Gray, której chrapliwy wokal i charakterystyczny osobisty styl pomogły jej nakręcić album w 1999 roku O tym, jak wygląda życie multiplatynowy debiut. Gray zauważa, że początkowo podpisała kontrakt z Atlantic Records, ale została porzucona po zajściu w ciążę, mówiąc: „Nie tego szukają faceci z A&R”.
Prowadzi to do dyskusji o macierzyństwie, sytuacji z wyjątkowymi wyzwaniami dla artystek. Sukces jako muzyka zawsze oznaczał czas z dala od rodziny ze względu na wymagania osobistych występów. Dla matek, dosłownie twórczyń życia, które spędzają większą część roku niosąc w sobie swoje dzieci, ta nieobecność jest szczególnie bolesna i powoduje pole sprzecznych emocji. Podobnie jak wiele tematów poruszanych w serii, zasługuje na głębsze zbadanie i sam w sobie byłby atrakcyjnym dokumentem.
Wraz z nadejściem nowego stulecia, Internet i przenośne oprogramowanie do nagrywania dawały ludziom dostęp do środków zarówno produkcji, jak i promocji. Wyrównując szanse, nowa technologia zapewniła możliwości, których poprzednie pokolenia muzyków po prostu nie miały, zwłaszcza zmarginalizowanych grup, takich jak kobiety i osoby kolorowe. Syd, AKA, Syd tha Kyd, uosabia to nowe pokolenie. Piosenkarka, autorka tekstów i producentka, nauczyła się nagrywać w GarageBand i przesłała swoje utwory na MySpace, aby rozpocząć karierę.
W ostatniej dekadzie pojawiły się supergwiazdy, takie jak Beyoncé i Taylor Swift, których talent i przenikliwość umożliwiły im wpłynięcie zarówno na zmiany muzyczne, jak i branżowe. Jednocześnie jedynym ograniczeniem dla młodych artystów, takich jak Billie Eilish, jest ich wyobraźnia. Jak mówi Pat Benatar o Eilish, „postęp, który widzę, polega na tym, że prawdopodobnie nigdy nie przyszło jej do głowy, że nie może tego zrobić. Tam jest wszystko.
Dokładny, wnikliwy i przekonujący, Kobiety, które rock przypadnie do gustu każdemu, kto kocha muzykę. Jeśli mam jakieś zastrzeżenia, to chodzi o to, kto był, a kto nie został uwzględniony, choć to kwestia osobistego gustu, a nie historycznych zaniedbań. Mamy nadzieję, że serial jest pierwszym z wielu, które dogłębnie zgłębiają muzyczne historie kobiet.
Benjamin H. Smith to nowojorski pisarz, producent i muzyk. Śledź go na Twitterze: @BHSsmithNYC.