Nie tak bardzo kraj dla starych ludzi: ankieta na temat najlepszych filmów wszech czasów pod względem obrazu i dźwięku z 2022 r.

Wątpię, żeby którykolwiek z krytyków filmowych, który umieścił Chantal Akerman Jeanne Dielman, 23 Commerce Quay, 1080 Bruksela na swoich kartach do głosowania dla Brytyjskiego Instytutu Filmowego i Obraz i dźwięk przeprowadzany raz na dekadę plebiscyt na najlepsze filmy wszechczasów magazynu miał jakiekolwiek oczekiwania, że ​​film zajmie pierwsze miejsce. Mimo to trwało .

W tle BFI i Obraz i dźwięk prowadzą ankietę od 1952 roku, kiedy De Sica był bardzo poruszający Złodzieje rowerów zajął najwyższą pozycję. Film był znacznie młodszym medium w 1952 roku niż jest dzisiaj, a film De Siki miał galwaniczny efekt, który wykraczał poza jego bezpośredni wpływ emocjonalny – wiesz, cała historia świata po drugiej wojnie światowej. Wygoogluj to. Potem był to protean Orsona Wellesa Obywatel Kane aż do sondażu z 2012 roku — w którym głosowałem — kiedy to chorobliwie obsesyjna uczta światła i koloru Hitchcocka Zawrót głowy zajął czołowe miejsce. kocham Zawrót głowy , ale nie patrz na mnie.

W każdym razie nie zostałam zaproszona do udziału w tym roku (i MAM DOBRZE - wymyślanie tych list to obowiązek i nie wiąże się to z żadnymi pieniędzmi). I chociaż jestem trochę zaskoczony, że stosunkowo spokojny, trzygodzinny film o gospodyni domowej, która jest również prostytutką, spędzającą pełen znoju dzień na opiece nad niemowlęciem, obieraniu ziemniaków i, czekaj, mordowaniu Johna, jest odbiorca tak wzniosłej krytyki, nie jestem zszokowany.

Rozumiem, dlaczego ktoś miałby na to głosować, jako oświadczenie, jeśli nic innego. Film Akermana z 1975 roku jest niezaprzeczalnie Wielkim Filmem, ale jest to film, który osiąga swoją wielkość poprzez celowe ukrywanie konwencjonalnych elementów, które kojarzymy z wielkim kinem.

Pozwól, że ci to wyjaśnię, ludzie.

Jesienią 2019 roku na Festiwalu Filmowym w Wenecji widziałem odrestaurowany film Kenjiego Mizoguchiego z 1954 roku Sansho komornik (stała obecność na liście, w tym roku na 75 miejscu). Jest pięknie zbudowany. A jeszcze piękniej nakręcony i zagrany. To fascynująca opowieść o ludzkim okrucieństwie, stracie i cierpieniu. Jeden z tych filmów, które doprowadzają cię do łez, jednocześnie mówiąc wprost, że słowami niemieckiego komika Rainera Marii Rilkego musisz zmienić swoje życie. Wychodząc z teatru w czymś w rodzaju podniecenia i nieszczęścia, wpadłem na mojego kolegę, krytyka filmowego z LA Times, Justina Changa, i zgodziliśmy się, że to MUSI być najwspanialszy film, jaki kiedykolwiek powstał.

Jeanne Dielman wcale tak nie działa, choć na swój sposób niesie ze sobą tyle samo namiętnego oburzenia, co film Mizoguchiego. Co to w takim razie robi? Inny kolega, krytyk Slate, Sam Adams, zwięźle umieścił to po południu na Twitterze: Ankieta #SightAndSound nie tylko to, że jest to pierwszy film nakręcony przez kobietę, ale także to, jak dokładnie jego długie ujęcia i rygorystyczna przyziemność sprzeciwiają się praktycznie każdemu nurtowi współczesnego kina”, kontynuuje „JEANNE DIELMAN nie ma elastycznej własności intelektualnej, żadnych zasranych kompozycji ani mrugającej popowej mądrości – wszystko to sprawia, że ​​czujesz się zupełnie inaczej, jeśli chodzi o sposób, w jaki twoje ciało porusza się po świecie”.

co jest wspaniałego w tym, że JEANNE DIELMAN jest na szczycie Ankieta #SightAndSound nie tylko to, że jest to pierwszy film nakręcony przez kobietę, ale także to, jak dokładnie jego długie ujęcia i rygorystyczna przyziemność sprzeciwiają się praktycznie każdemu nurtowi współczesnego kina

— Sam Adams (@SamuelAAdams) 1 grudnia 2022 r

To jest dokładne, Z WYJĄTKIEM, jak Adams później przyznaje, że aby to zrobić, widz musi więcej niż spotkać się z filmem w połowie. Wizja Akermana nie przymila się, nie wciąga, nie „czaruje”. Jej styl jest jeszcze bardziej oszczędny niż Roberta Bressona, którego niekończące się ujęcia chodzących stóp i dłoni w stanie spoczynku tworzą rodzaj oddania, w którym widz może się zatracić. (Pan Fun ma w tym roku dwa zdjęcia na liście, Mężczyzna uciekł niski, Przypadkowy Baltazar w pierwszej 25.)

Więc Jeanne Dielman z pewnością można nazwać najbardziej wymagające numer jeden, które zostały uhonorowane w ankiecie. Podzielam rozbawienie mojej przyjaciółki Farrana Smitha Nehme — napisała do mnie, że uważa za zabawne, że „wszyscy ci bystrzy młodzi ludzie […] spędzili lata, opowiadając mi Obywatel Kane nie był, nie mógł być najlepszym filmem wszechczasów, ponieważ jest „nudny” i „nic się nie dzieje”. Jeanne Dielman mówi Obywatel Kane trzymać swoje piwo.

Reżyserka Chantal Akerman zmarła w 2015 roku w wyniku samobójstwa. Cierpiała na depresję i potrafiła być kłująca w stosunku do swoich wielbicieli; w tej chwili w mediach społecznościowych ktoś wymienia się z fanem, który chwali Akermana jako twórcę filmów, na co Akerman odpowiada, pytając, gdzie jest jej procent. Można się zastanawiać, jak zareaguje na ten zaszczyt.

Żyjącymi reżyserami na aktualnej liście są Jordan Peele ( Wyjść , na niższych szczeblach), Apichatpong Weerasethakul, Bong Joon Ho, Wong Kar Wai, Victor Erice, David Lynch, Bela Tarr, Hayao Miyazaki, Martin Scorsese, Barry Jenkins, Ridley Scott, Jane Campion, Charles Burnett, Celine Sciamma, Spike Lee , Francisa Forda Coppoli, Julie Dash i Claire Denis. Najwięcej reprezentowanych reżyserów to Godard i Hitchcock, każdy z czterema filmami. Billy Wilder ma trzy i jest jednym z nielicznych hollywoodzkich klasyków, którzy znaleźli się na liście. (Hitchcock był nie klasycysta.)

Gatunek nie cieszy się zbyt dużą popularnością w tym środowisku. Tylko dwa westerny, oba typu Major Statement, że tak powiem: Leone jest świetny Pewnego razu na Zachodzie , Ford jest świetny, ale wyboisty Poszukiwacze . Żadnego noir, chyba że liczyć Casablanka albo może Trzeci mezczyzna (oba umieszczone w dolnej połowie listy). Scorsese Goodfellas , w latach 60., zastępuje każdy inny film gangsterski, jaki kiedykolwiek powstał, z wyjątkiem oczywiście Ojciec chrzestny , który ma zdrowy numer 12. Zaraźliwy musical Śpiewać w deszczu przeskakuje tym razem z #20 na #10 i jestem tu po to, ale to trochę tak w przypadku musicali. Czy Caline Sciamma w 2019 roku Portret damy w ogniu za wysoko na 30? nie wiem kolego; jest rok 1989 Spike'a Lee Robić co należy za wysoko na #24? Zagubienie się w czymś, co można nazwać chwastami drobiazgów, jest jednym z powodów, dla których listy takie jak ta są zarówno irytujące, jak i zabawne. Nie mają sensu, bo nie mogą mieć sensu.

jest radość na Netfliksie

Ostatecznie ich wartość polega na prowokowaniu dyskusji i zachęcaniu ludzi do oglądania większej liczby filmów. Jeśli ktoś rzeczywiście czuje, że chce wnieść sprawę PRZECIWKO Jeanne Dielman , będą musieli usiąść i obejrzeć to, prawda? A każdy reakcjonista, który chce twierdzić, że lista jest zgodna z jakimś programem „Przebudzenia”, będzie musiał wyjaśnić, dlaczego Poszukiwacze wciąż jest na liście, nie mówiąc już o 15. miejscu, wyprzedzając go o pięć miejsc Siedmiu samurajów . Sam mógłbym zamienić się miejscami. (Trzeba by też wytłumaczyć niemal dosłowny brak filmów afrykańskich i indyjskich, które można policzyć na palcach jednej ręki: film Ousmane’a Sembène’a Czarna dziewczyna ([#95], Djibril Diop Mambety's Touki Buki [#66] i Satyajita Raya Pather Pachali [#35].) Całkowicie niesłuszne byłoby narzekanie, że ten filmowy krajobraz nie jest krajem dla starych ludzi. Kane'a jest teraz numerem 3! Zawrót głowy utrzymuje się na 2 miejscu!

Czy to więcej niż trochę dziwne, że reżyser, którego najbardziej cenił Andriej Tarkowski i wielu innych, mój ulubiony reżyser wszechczasów, Luis Buñuel, nie jest RAZ na liście? Tak, to przerażające. Ale coś się dzieje.

I myślę, że sposoby – naprawdę niezbyt duże, gdy spojrzysz na to z perspektywy – w których w tym roku lista stała się trochę mniej miejscem dla starszych mężczyzn, są na dobre.

ANKIETA 100 NAJLEPSZYCH FILMÓW WIDOK I DŹWIĘK 2022 (LISTA PEŁNA): NAJLEPSZE FILMY WSZECHCZASÓW

1. Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruksela (1975)
2. Zawroty głowy (1958)
3. Obywatel Kane (1941)
4. Tokio Story (1953)
5. W nastroju na miłość (2000)
6. 2001: Odyseja kosmiczna (1968)
7. Dobra robota (1999)
8. Napęd Mulholland (2001)
9. Człowiek z kamerą filmową (1929)
10. Deszczowa piosenka (1952)
11. Wschód słońca: pieśń dwóch ludzi (1927)
12. Ojciec chrzestny (1972)
13. Zasady gry (1939)
14. Cleo Od 5 do 7 (1962)
15. Poszukiwacze (1956)
16. Siatki popołudnia (1943)
17. Zbliżenie (1990)
18. Osoba (1966)
19. Czas apokalipsy (1979)
20. Siedmiu samurajów (1954)
21. (Remis na 21. miejscu) Pasja Joanny d'Arc (1928)
22. (Remis na 21. miejscu) Późna wiosna (1949)
23. Czas na zabawę (1967)
24. Postępuj właściwie (1989)
25. (Remis na 25. miejscu) Prawdziwa szansa Baltazara (1966)
26. (Remis na 25. miejscu) Noc myśliwego (1955)
27. Zagłada (1985)
28. Stokrotki (1966)
29. Taksówkarz (1976)
30. Portret kobiety w ogniu (2019)
31. (Remis na 31. miejscu) 8 1/2 (1963)
32. (Remis na 31. miejscu) Lustro (1975)
33. (Remis na 31. miejscu) Psychopata (1960)
34. Atalanta (1934)
35. Pantera Panchali (1955)
36. (Remis na 36. miejscu) Światła miasta (1931)
37. (Remis na 36. miejscu) M. (1931)
38. (Remis na 38. miejscu) Bez tchu (1960)
39. (Remis na 38. miejscu) Niektórzy lubią to gorąco (1959)
40. (Remis na 38. miejscu) Tylne okno (1954)
41. (Remis na 41. miejscu) Złodzieje rowerów (1948)
42. (Remis na 41. miejscu) Rashomon (1950)
43. (Remis na 43. miejscu) Prześladowca (1979)
44. (Remis na 43. miejscu) Zabójca owiec (1978)
45. (Remis na 45. miejscu) Barry'ego Lyndona (1975)
46. (Remis na 45. miejscu) Bitwa o Algier (1966)
47. (Remis na 45. miejscu) Północ od północnego zachodu (1959)
48. (Remis na 48. miejscu) Słowo (1955)
49. (Remis na 48. miejscu) Wanda (1970)
50. (Remis na 50. miejscu) 400 ciosów (1959)
51. (Remis na 50. miejscu) Fortepian (1993)
52. (Remis na 52. miejscu) Ali: Strach zżera duszę (1974)
53. (Remis na 52. miejscu) Wiadomości z domu (1977)
54. (Remis na 54. miejscu) Pogarda (1963)
55. (Remis na 54. miejscu) Łowca androidów (1982)
56. (Remis na 54. miejscu) Pancernik Potiomkin (1925)
57. (Remis na 54. miejscu) Mieszkanie (1960)
58. (Remis na 54. miejscu) Sherlock Jr (1924)
59. Bez słońca (1983)
60. (Remis na 60. miejscu) Słodkie życie (1960)
61. (Remis na 60. miejscu) Światło księżyca (2016)
62. (Remis na 60. miejscu) Córki pyłu (1991)
63. (Remis na 63. miejscu) Chłopcy z ferajny (1990)
64. (Remis na 63. miejscu) Trzeci człowiek (1949)
65. (Remis na 63. miejscu) Casablanca (1942)
66. Touki Buki (1973)
67. (Remis na 67. miejscu) Andriej Rublow (1966)
68. (Remis na 67. miejscu) Molo (1962)
69. (Remis na 67. miejscu) Czerwone buty (1948)
70. (Remis na 67. miejscu) Zbieracze i ja (2000)
71. (Remis na 67. miejscu) Metropolia (1927)
72. (Remis na 72. miejscu) Przygoda (1960)
73. (Remis na 72. miejscu) Podróż do Włoch (1954)
74. (Remis na 72. miejscu) Mój sąsiad Totoro (1988)
75. (Remis na 75. miejscu) Duchowy wyjazd (2001)
76. (Remis na 75. miejscu) Imitacja życia (1959)
77. (Remis na 75. miejscu) Sansho komornik (1954)
78. (Remis na 78. miejscu) Bulwar Zachodzącego Słońca (1950)
79. (Remis na 78. miejscu) Tango diabła (1994)
80. (Remis na 78. miejscu) Jaśniejszy letni dzień (1991)
81. (Remis na 78. miejscu) Współczesne czasy (1936)
82. (Remis na 78. miejscu) Sprawa życia i śmierci (1946)
83. (Remis na 78. miejscu) Céline i Julie płyną łodzią (1974)
84. (Remis na 84. miejscu) Niebieski aksamit (1986)
85. (Remis na 84. miejscu) Duch ula (1973)
86. (Remis na 84. miejscu) Pierrot le Fou (1965)
87. (Remis na 84. miejscu) Historia(e) kina (1988)
88. (Remis na 88. miejscu) Lśnienie (1980)
89. (Remis na 88. miejscu) Chungking Express (1994)
90. (Remis na 90. miejscu) Pasożyt (2019)
91. (Remis na 90. miejscu) Yi Yi (2000)
92. (Remis na 90. miejscu) Ugetsu Monogatari (1953)
93. (Remis na 90. miejscu) Lampart (1963)
94. (Remis na 90. miejscu) Kolczyki Madame de… (1953)
95. (Remis na 95. miejscu) Uciekinier (1956)
96. (Remis na 95. miejscu) Dawno, dawno temu na Zachodzie (1968)
97. (Remis na 95. miejscu) Tropikalna choroba (2004)
98. (Remis na 95. miejscu) Czarna dziewczyna (1966)
99. (Remis na 95. miejscu) Generał (1926)
100. (Remis na 95. miejscu) Wynoś się (2017)

Doświadczony krytyk Glenn Kenny recenzuje nowe wydawnictwa na RogerEbert.com, w New York Times i, jak przystało na kogoś w jego podeszłym wieku, w magazynie AARP. Bloguje, bardzo sporadycznie, pod adresem Niektórzy przybiegli i tweety, głównie w żartach, pod adresem @glenn__kenny . Jest autorem uznanej książki 2020 Made Men: The Story of Goodfellas , opublikowane przez Hanover Square Press.