Według Słownik Merriam-Webster , „obrazoburca” to ten, kto (1) „atakuje ustalone wierzenia lub instytucje” oraz (2) „niszczy obrazy religijne lub sprzeciwia się ich czci”. Pochodzi od greckiego słowa w obrazoburcach , co oznacza „niszczyciel obrazu”. Niewielu artystów uosabiało to słowo tak całkowicie, jak irlandzka piosenkarka i autorka tekstów, Sinead O’Connor. Jej ogolona głowa i zmysł mody butch na nowo zdefiniowały idee kobiecego piękna, jej muzyka potępiła instytucjonalne niesprawiedliwości, a wśród innych incydentów generujących nagłówki, całkiem dosłownie zniszczyła obrazy religijne, słynną z rozerwania fotografii papieża Jana Pawła II na Sobotnia noc na żywo protestować przeciwko skandalom seksualnym z udziałem dzieci w Kościele katolickim.
rupaul drag race sezon 8 odcinek 7
Nowy dokument Showtime Nic się nie równa został wyreżyserowany przez wielokrotnie nagradzaną reżyserkę urodzoną w Belfaście Kathryn Ferguson i stanowi przekonujący argument za kanonizacją O’Connor jako jednej z najważniejszych artystek naszych czasów. Opierając się głównie na materiałach archiwalnych i wywiadach lektorskich, koncentruje się na jej działaniach nad muzyką i analizuje żniwo, jakie poniosła w jej karierze. Wyśmiewana i oczerniana w swoich czasach, wyprzedzała krzywą w kwestiach społecznych i pomogła położyć podwaliny pod dzisiejsze artystki, kobiety lub inne, dla których autonomia artystyczna i odpowiedzialność są dane.
Dla O’Connora muzyka była formą terapii. „Chciałam tylko krzyczeć”, mówi nam. Nic się nie równa nie gubi się w chwastach każdego osobistego szczegółu, ale po rozwodzie rodziców doznała fizycznego i psychicznego znęcania się z rąk matki. Nawet teraz nazywa swoją matkę, która zmarła w 1985 roku, „bestią”, ale obwinia również Kościół katolicki w Irlandii, który prozaicznie nazywa „węglem moich nadużyć”.
Po wywalczonej z trudem niepodległości od Wielkiej Brytanii Kościół katolicki wywarł potężne wpływy w Republice Irlandii. Jej konserwatywne podejście do kobiet i ich praw reprodukcyjnych coraz bardziej nie pasowało do szybko modernizującego się świata. W wieku 15 lat O’Connor spędził 18 miesięcy w jednej z niesławnych irlandzkich pralni prowadzonych przez kościół Magdalene, gdzie tak zwane „upadłe kobiety”, w tym niezamężne matki lub zbuntowane nastolatki, były przetrzymywane w zakładach pracy wbrew ich woli. Ostatnia zamknięta w 1996 roku, według Czasy irlandzkie .
Po postawieniu pierwszych muzycznych kroków w Dublinie, O’Connor przeniosła się do Londynu, gdzie była wystawiona na rastafarianizm i społeczność LGBTQ, które pomogły poszerzyć jej polityczny światopogląd. Podczas pracy nad swoim pierwszym albumem ogoliła głowę i zaszła w ciążę, ku konsternacji swojej wytwórni i managementu. O’Connor wyjaśnia, że po ucieczce z patriarchalnego społeczeństwa nie zamierzała pozwolić mężczyznom dyktować warunków jej wyglądu, stylu życia czy muzyki.
Debiut O’Connora był hitem w Wielkiej Brytanii i skromnym sukcesem w Stanach. Jego kontynuacja, lata 90. Nie chcę tego, czego nie mam , uczynił ją międzynarodową supergwiazdą dzięki napisanemu przez Prince'a singielowi „Nothing Compares 2 U” i jego kultowemu teledyskowi. Podczas gdy pod koniec filmu dowiadujemy się, że posiadłość Prince’a… odmówiono jej użycia w filmie nie brakuje. Należy zauważyć, że większość materiału na swoich dziesięciu albumach napisała O’Connor.
Wraz z rozwojem profilu O’Connor, rosła również publiczna kontrola nad nią. 1992 Sobotnia noc na żywo Incydent nie był pierwszym, kiedy wygłosiła oświadczenie polityczne, które wszyscy widzieli, ale na zawsze zmieni to trajektorię jej kariery. Podczas gdy została upieczona przez media i wyszydzana przez jej kolegów animatorów (naprawdę Madonna ?), historia udowodni, że jej gniew był uzasadniony. Należy pamiętać, że było to przed powszechnymi nadużyciami seksualnymi księży katolickich i próbami ich zatuszowania przez Kościół.
na jakim kanale jest dziś mecz piłki nożnej?
Sprzeciw wobec O’Connora sięgnął gorączki dwa tygodnie później na koncercie z okazji 30. rocznicy Boba Dylana w Madison Square Garden. Wpatrując się w arenę pełną wściekłych boomerów, prawie zagłuszonych przez ich buczenie, drobna 26-latka przedstawia piekielną interpretację „Wojny” Boba Marleya, ten sam numer, który śpiewała w SNL. Materiał filmowy jest absolutnie porywający, a O'Connor wydaje się bardziej współczesną Joanną d'Arc niż świętoszkowatym bachorem, którego namalowano w tamtym czasie.
O’Connor mówi, że niewiele pamięta z następnych dziesięciu lat. Poza konsekwencjami jej wyglądu w SNL, wciąż przetwarzała swoje wcześniejsze nadużycia. Choć kolejne albumy radziły sobie wystarczająco dobrze, nigdy nie była w stanie powtórzyć swojego drugiego sukcesu, ale nie żałuje. Postrzegając siebie jako część długiej linii podburzających motłoch irlandzkich artystów, jest agitatorką równych szans, bez względu na to, czy potępia amerykański rasizm, brytyjski imperializm czy irlandzki seksizm.
Unikając sensacyjnych szczegółów burzliwego życia osobistego Sinead O’Connor lub analizując całą jej karierę, Nic się nie równa skutecznie skupia się na jej długoterminowym wpływie. Film kończy się montażem, co sugeruje, że jej spuściznę można znaleźć w uchyleniu irlandzkiego zakazu aborcji w 2018 roku, rosyjskich feministycznych punkach Pussy Riot i niebinarnym działaczu kontroli broni X González. Jak mówi O’Connor: „Próbowali mnie pochować. Nie zdawali sobie sprawy, że jestem nasieniem”.
oglądaj zawsze słonecznie sezon 12 odcinek 4
Benjamin H. Smith to nowojorski pisarz, producent i muzyk. Śledź go na Twitterze: @BHSsmithNYC.