Jeśli przeglądasz jakąkolwiek obszerną bibliotekę wideo na wyciągnięcie ręki, czy to w telewizji, czy w Internecie, na pewno natkniesz się na filmy dokumentalne o ikonach sportu, które były większe niż życie nie tylko podczas ich kariery sportowej, ale także w dziesięcioleciach, które upłynęły od ich emerytury na boisku . Z każdym mijającym rokiem opowiadane są lub odkrywane na nowo historie, które wciąż podpalają legendy m.in. Muhammada Ali, Babe Ruth i Jackie Robinson, aby zapewnić, że każde pokolenie rozumie, co sprawiło, że są transcendentnymi postaciami w sporcie i społeczeństwie.
Jednak po latach prób ożywienia jego historii jeden z najbardziej nieziemskich, ale zaciekle prywatnych graczy, którzy kiedykolwiek grali na boisku baseballowym, postanowił wpuścić świat z powrotem.
ile odcinków w sezonie
Willie Mays, od dawna uważany za najlepszego żyjącego gracza w baseball, jest tematem poruszającego i pouczającego nowego filmu dokumentalnego od HBO Sports, Powiedz Hej, Willie Mays! Wyprodukowana we współpracy z Company Name i UNINTERRUPTED, sieć kablowa premium i streamer przedstawiają dynamicznego sportowca o skromnych początkach w Alabamie i ostatnich śladach Negro Leagues, zanim wykorzysta zmieniającą życie okazję z ówczesnymi nowojorskimi gigantami (baseball). Mays przez kilka lat olśnił tłumy na słynnym stadionie Polo Grounds w Harlemie i parkach piłkarskich w Lidze Narodowej, aż Giants przenieśli się na zachód do San Francisco, zmieniając przy tym na zawsze ten sport.
Uchwycenie życia żywej legendy na ekran wymagało umiejętności innego mocarza – reżysera Nelsona George’a sam nosi metaforycznie potężnego nietoperza jako dziennikarz, pisarz, krytyk kultury i filmowiec. Zręcznie wplatając swoją miłość do muzyki i sportu z historią miejsc, które Mays nazywałby domem, George nie tylko odświeżył niezapomniane chwile na boisku dla dzisiejszej publiczności, ale także zwrócił uwagę na trudniejsze momenty w życiu Maysa. które obejmują kłującą naganę od szczerego Robinsona na temat rasy i polityki.
George rozmawiał z h-townhome o długim procesie produkcji Powiedz cześć – od budowania zaufania z Maysem, przez nawigację po pandemii koronawirusa, po kontakt z najbardziej polaryzującą postacią baseballu… która po prostu jest chrześniakiem Maysa.
RFCB: Kiedy większość ludzi słyszy twoje imię, przychodzi mi na myśl dziennikarstwo muzyczne, ponieważ napisałeś wiele książek i pracowałeś nad kilkoma filmami o muzycznych postaciach i epokach. A jednak jest to Twoja pierwsza wyprawa do sportu od jakiegoś czasu. Co skłoniło cię z powrotem do opowiedzenia tej historii i ogólnie do sportu?
NELSON GEORGE: Cóż, napisałem książkę, jak wspomniałeś, przedstawiającą historię gier czarnych mężczyzn i koszykówki około 1990 roku ( Wywyższanie gry: czarni mężczyźni i koszykówka ). Ale zawsze byłem wielkim fanem sportu. Miałem karnety na Knicksa na praktycznie całą erę Patricka Ewinga. Dorastałem w Nowym Jorku jako fan Yankee i Giants. Dorastałem z drugim basem Yankee (i byłym managerem Mets) Williem Randolphem w Brownsville i graliśmy razem w stickball. Więc sport zawsze był moją pasją. Przez lata napisałem wiele artykułów sportowych i zawsze uważałem, że sport – zwłaszcza czarnoskórzy sportowcy – a związek między tym a muzyką jest bardzo, bardzo silny.
Wpadłem na pomysł, który zwykłem nazywać „BA”, estetykę Blacków. Chodziło mi o to, jak improwizacyjny charakter naszej muzyki wpisuje się również w sport – ta umiejętność uprawiania sportu, który przez lata był uprawiany w określony sposób, czy też tak zwany właściwy sposób, aby wnieść naszą osobowość i smak do niego. I to jest właściwie jeden z powodów, dla których Willie Mays był tak fascynującą postacią. Jak mówimy w dokumencie, „włożył coś na to”. Trudno sobie teraz wyobrazić, jak radykalny był ten koszykowy haczyk i nadal jest, ponieważ nikt już tego nie robi. Pomysł, że nie złapiesz piłki w tradycyjny sposób, ale złapiesz ją w pasie, był radykalną rzeczą w latach 50. i 60. XX wieku. Willie wprowadził do gry innowacje. Nie bał się rzucić wyzwania przeciwnikowi – filozofia Williego polegała na tym, że „musi wykonać idealny rzut, aby mnie dopaść”.
Wielu producentów przez lata bezskutecznie próbowało nakłonić Maysa do opowiedzenia swojej historii, ale w końcu się zgodził. Jak to wszystko się połączyło?
Zasadniczo zespół Company Name, w skład którego wchodzą Shawn Stewart i Colin Hanks, oraz ludzie z firmy LeBron James (która produkuje UNINTERRUPTED) od lat próbują nakłonić Williego do zrobienia filmu dokumentalnego. Willie, aż do tego filmu dokumentalnego, nigdy tak naprawdę nie zgodził się być w czymkolwiek.
To bardzo prywatny facet. I nie jest kimś, zwłaszcza gdy jest już starszy, żeby opowiadać historie poza szkołą, ale w końcu się zgodził. Spotkaliśmy się z nim twarzą w twarz w San Francisco. Myślę, że to było 25 września ten , 2019. I wtedy udzielił nam naszego błogosławieństwa, a potem oczywiście doszło do COVID. Dlatego nie mogliśmy go przesłuchać, dopóki nie zostaniemy zaszczepieni.
Ze wszystkimi potencjalnymi domami dla Powiedz cześć , dlaczego HBO? To sieć premium, która przez lata przeszła kilka znaczących zmian, zwłaszcza że jej grupa sportowa nie jest tak silna jak kiedyś.
Chcieli tego! Rozrzuciliśmy go w wielu miejscach. I to oni naprawdę podjęli kroki i powiedzieli, że chcemy, aby to zrobić. Tak było naprawdę, a oni byli bardzo pomocni przez cały czas, łącznie z uzyskaniem Barry'ego Bondsa.
oglądaj niezabezpieczony odcinek 7
Ponieważ Mays pozostaje tak prywatną osobą, czy zbudowanie z tobą zaufania, relacji z tobą było dużo pracy, czy też zaskoczył cię, jak bardzo potrafi być szczery?
Spędziliśmy dwa dni z rzędu. Wiele głównych punktów historii, o których mówi, pojawiło się drugiego dnia, kiedy pierwszy dzień był prawie uczuciem.
Pytał mnie na przykład „od jak dawna to robisz?” Mówiłem „czterdzieści lat”, a on mówił „nie wiem… nie wiem… może będę musiał cię tu uczyć!” I ciągle powtarzał: „Muszę cię poinformować, młody człowieku”. Zdecydowanie rzucił mi wyzwanie tego pierwszego dnia, abym zobaczył, z czego jestem zrobiony. Myślę, że jest to mniej więcej to, jak sportowiec wyczułby potencjalnego przeciwnika. A kiedy dowiedział się, że potrafię to zrobić, pomyślał „ok, mogę być wolny”.
Wspomniałeś, że HBO pomogło zabezpieczyć Barry'ego Bondsa, którego błyskotliwość na polu jest przyćmiona zarówno przez jego od dawna podejrzewane stosowanie leków poprawiających wydajność, jak i wojowniczość z mediami, które relacjonowały jego karierę. Jednak w tym dokumencie widzimy go w zupełnie innym świetle, gdy opowiada o swoim legendarnym ojcu chrzestnym. Jak twój zespół podszedł do niego, by przemawiał przed kamerą?
W filmie widzisz 90. urodziny Williego i widzisz Barry'ego obok Williego, a także kiedy kroi ciasto. Rozmawialiśmy z Barrym tego wieczoru, był tym zainteresowany, ale wiesz… czy jest ktoś, kto miał mniej dobrych przyjaciół niż Barry Bonds w ciągu ostatnich 20 lat? (chichocze) Tak więc HBO i zespół UNINTERRUPTED dużo rozmawiali z nim i jego zespołem na temat tego, o czym będziemy rozmawiać o naszych intencjach. Był bardzo zaniepokojony, czy to będzie rozmowa „gotcha”.
W końcu go złapaliśmy i był ostatnim, który zrobił doktora. A jego poziom emocji, poziom miłości był naprawdę niesamowity. Zasadniczo rozmawialiśmy z nim przez 90 minut do dwóch godzin i otrzymaliśmy odpowiedzi na większość naszych głównych pytań. Przez kolejne pół godziny mówił tylko o baseballu. Dał nam trochę wglądu w uderzanie i naukę o uderzaniu – zupełnie jak gówno na poziomie Einsteina!
Czy proces budowania zaufania za pomocą Obligacji był podobny do tego z Mays, czy też w grę wchodziły inne czynniki?
W przypadku Williego zajęło mu dużo czasu, zanim się zgodził. Producenci ścigali go od kilku lat. I myślę, że w końcu doszedł do czasu, kiedy zbliżył się do 90, że pomyślał, że naprawdę powinienem to zrobić.
Miss Universe 2021 kanał usa
Barry kocha Williego. I to był, wiesz, fakt, że Willie zdecydowanie się do tego zgodził (pomógł), ale nadal jest niechętny. Nie sądzę, żeby zrobił wywiad na siedząco, odkąd grał, prawdopodobnie.
Powiedz cześć dość głęboko zagłębia się w relacje między Maysem, Barrym Bondsem i ojcem Barry'ego Bobbym, który był kolegą z drużyny Maysa przez kilka sezonów. Pod pewnymi względami, z powodu zaangażowania Barry'ego, czy miałeś obawy, że jego obecność może przyćmić Mays, rzeczywisty temat filmu?
Myślałem tak, ale z tą ideą mentoringu, która stała się tematem filmu, naprawdę potrzebowałeś, Barr, ponieważ związek między Williem, Bobbym i Barrym jest jednym z głównych związków baseballowych lub sportowych ostatnich 20, 25. lat. Masz tego wspaniałego gracza, który jest mentorem dla ojca, a potem spotyka syna (Bobby'ego), który go ubóstwia. To bardzo ciekawa relacja trzech mężczyzn. A więc Barry musiał w tym być. I wiedział, że „to jest wywiad o Willie Mays, o spuściźnie Williego io tym, jak Willie ci pomógł”.
Rok 1957 to kluczowy rok w historii sportu, ponieważ pod koniec sezonu zarówno Dodgers, jak i Giants opuścili Nowy Jork odpowiednio do Los Angeles i San Francisco. Jak często mówi się w odniesieniu do Dodgersów, na Brooklynie warzyły się gorzkie uczucia, ale strona Manhattanu nie jest często odgrzewana. Ten film wydaje się przemawiać w imieniu Harlemu – zwłaszcza tego, co widzimy jako pogląd Williego na Harlem. Co weszło w to kreatywne podejście?
Zdecydowanie jedną z rzeczy, które były bardzo jasne, jest to, że historia Jackie Robinson i historia Brooklynu zdominowały narrację o ich odejściu. Ale ostatecznie Giganci byli tak wielcy, jak zabrali Williego Maysa. To ogromna część naszej narracji. Wiesz, (San Francisco) nie chciałby Gigantów, gdyby nie Willie.
Część Harlem była jedną z moich ulubionych sekwencji. Jedną z rzeczy, które próbowałem zrobić w filmie, jest powiązanie muzyki z pewnymi sekwencjami w filmie. Znaleźliśmy tę niesamowitą piosenkę Elli Fitzgerald i Duke'a Ellingtona. Mieszasz to z opowieściami o Willie i to po prostu przenosi cię w inne miejsce. I bardzo dobrze pasowało. Przez cały film starałem się znaleźć utwory muzyczne, na których moglibyśmy zbudować opowieść.
Jak prawie każda czarna postać publiczna podczas swoich dni gry, Mays znalazł się jako przedmiot wybuchowych dyskusji na tle rasowym w latach 60., które toczą się w Powiedz cześć . Najbardziej poruszający był emerytowany Jackie Robinson, który kiedyś skrytykował Maysa za to, że nie wypowiadał się publicznie w kwestiach dotyczących Afroamerykanów. Jednak nawet w filmie dokumentalnym o swoim życiu Mays nie mówi o bezpośrednim osobistym wpływie na rasizm. Zamiast tego zastanawiałeś się nad odpowiedzią Maysa i kazałeś innym mówić o komentarzach Robinsona (socjolog Todd Boyd, aktywista Harry Edwards, były burmistrz San Francisco Willie Brown). Jaki był cel takiego ujęcia dyskusji?
Więc Jackie, kiedy dociera tam po raz pierwszy, zamyka się i gra w baseball. Ale z biegiem czasu stał się bardziej agresywny na boisku i trochę konfrontacyjny nawet z napotkanym rasizmem. A potem, kiedy przeszedł na emeryturę, stał się bardzo, znacznie bardziej jawnym orędownikiem praw obywatelskich.
Mam wrażenie, że Willie czuł się bardzo niepewnie jako rzecznik. I zawsze uważał, że Jackie był do tego bardziej odpowiedni ze względu na jego pochodzenie i intelekt. Tak więc w filmie toczymy rodzaj debaty między nimi dwoma. To było w 68 roku. Kiedy Willie wygłosił ten komentarz, to jedyny film, w którym udało mi się znaleźć jedyny istotny komentarz dotyczący praw obywatelskich, który naprawdę obszernie nakręcił, zwłaszcza po krytyce. A jedynym powodem, dla którego to zrobił, całkiem szczerze, było to, że Jackie nie tylko zaatakował Williego. Jackie zaatakował także kilku innych swoich czarnych kolegów z drużyny za bycie zbyt pasywnym w jego opinii.
lis sport ohio strumień
Wreszcie jasne jest, że było tak wiele historii, które musiały zostać na podłodze w krojowni ze względu na ograniczenia czasowe i produkcyjne. Po spędzeniu ponad dwóch lat nad tym projektem, czy jest coś szczególnego, co chciałbyś, aby widzowie mogli zobaczyć, co nie znalazło się w filmie?
Ponieważ był to interesujący wątek, ale ostatecznie nie był tak emocjonalny, jak Willie i Mickey Mantle. Przybyli w tym samym roku 1951. Tak, oboje byli gwiazdami w Nowym Jorku, byli bardzo przyjaźni. Rozmawiali ze sobą o tym, ile pieniędzy im zaoferowano! No i oczywiście oboje zostali wyrzuceni z baseballu, więc był to interesujący wątek.
Ten wywiad został skondensowany i zredagowany dla jasności.
Jason Clinkscales jest założycielem i redaktorem naczelnym Cała gra , a jego prace pojawiły się w Awful Announcing, The Week i Dime Magazine. Pochodzi z Nowego Jorku, jest także byłym analitykiem ds. badań mediów w sieciach telewizyjnych i agencjach reklamowych.