W listopadzie 2001 roku mój zespół rockowy opuścił Brooklyn na 5-tygodniową trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych. Atak terrorystyczny, który zwalił World Trade Center, wciąż był w naszych myślach, ponieważ byliśmy jego świadkami naocznymi świadkami dwa miesiące wcześniej. Gdziekolwiek się udaliśmy, prowadziliśmy tę samą rozmowę. „Hej, jesteście z Nowego Jorku? Czy mogę cię o coś zapytać?” – zaczynał. Z pewnym niepokojem zakładalibyśmy, że chcieli porozmawiać o 11 września i skłonić nas do ponownego przeżycia tego strasznego dnia. Ku naszemu zaskoczeniu, pytanie zawsze było takie samo: „Co jest z tym zespołem The Strokes?”
Zarówno zespół, jak i atak mają duże znaczenie Spotkaj się ze mną w łazience , nowy dokument muzyczny oparty na Historia ustna Lizzy Goodman pod tym samym tytułem który był kroniką nowojorskiej sceny rockowej z początku XXI wieku. Obecnie trwa transmisja strumieniowa Czas na przedstawienie , został wyreżyserowany przez filmowców Willa Lovelace'a i Dylana Murphy'ego, którzy również nakręcili film koncertowy LCD Soundsystem Zamknij się i graj hity . Czuły i zabawny, choć może trochę za długi, obejmuje podstawy epoki i głównych graczy muzycznych, a przynajmniej tych, którzy faktycznie sprzedali znaczną liczbę płyt.
data premiery shang chi 2021
Historia zaczyna się 23 lata temu, u fałszywego świtu nowego tysiąclecia. W czasach rocka 23 lata to co najmniej cztery pokolenia zespołów, scen i stylu. Wieczna apokaliptyczna mentalność XXI wieku czekała za kulisami, gdy powstańcza maszyna strachu w mediach ostrzegała przed globalnym wyłączeniem komputera roku 2000, co nigdy nie nastąpiło. W ciągu dwóch lat inne nieprzewidziane wydarzenia na zawsze zmienią miasto i świat.
Miga montaż rockowej przeszłości Wielkiego Jabłka — drag queens i skinheadów, Blondie and the Beasties, Wu-Tang i Lou Reed. Podczas gdy książka daje bardziej ekspansywny obraz epoki, film skupia się na The Strokes, Yeah Yeah Yeahs, Interpol i LCD Soundsystem. Większość podążała dobrze wytartą ścieżką wyrzutków i artystów, którzy przybyli do miasta w poszukiwaniu nowych odkryć. Ich muzyka często odnosiła się do przeszłości, post-punk z późnych lat 70. był szczególnym fetyszem, ale robił z tego coś nowego.
Postacie, które spotykamy, zajmują cały wachlarz narracyjnych frazesów; tragiczny bohater (Julian Casablancas z The Strokes), obrazoburczy pionier (Karen O z The Yeah Yeah Yeahs), niezrozumiany geniusz (James Murphy z LCD), wraz z różnymi złoczyńcami (głównie Courtney Love) i towarzyszami podróży (The Moldy Peaches, Telewizja w radiu, Wniebowzięcie). To nie jest odrzucenie, w rzeczywistości sprawia, że cała historia jest bardziej wciągająca.
Każdy, kto zna cykl życia scen muzycznych, wie, że wszystkie mają podobny schemat. Modni młodzi muzycy przybywają z wyjątkowym wyglądem lub dźwiękiem, ich niewinność i entuzjazm są już zarażone dumą i ambicją, które pewnego dnia ich pochłoną. Lokalne sensacje stają się celebrytami na Main St., gdy niszczycielski wpływ narkotyków, pieniędzy i seksu dobiega końca. Śmierć idzie do zwycięzców. Przegrani wyruszają w trasę koncertową.
Według dokumentu, mała koteria odmieńców grała razem koncerty w centrum Manhattanu, zanim została przewieziona przez most Williamsbridge w wyniku ataków z 11 września, gdzie znaleźli „potencjał i wolność”, jak powiedział perkusista Yeah Yeah Yeahs, Brian Chase. Podobnie jak Jimi Hendrix, punk rock i grunge przed nimi, pierwsi zdobyli sławę w świadomej mody Wielkiej Brytanii, którą następnie mogli zamienić na lukratywne kontrakty nagraniowe, okrzyknięte najlepszą nową rzeczą od ostatniej nowej rzeczy. A potem wszystko poszło nie tak, co zostało cudownie zapowiedziane w filmie przez wykorzystanie opuszczony klasyka Franka Sinatry „To był bardzo dobry rok”.
Kwestie kontroli twórczej i oczekiwania branży odbiły się na The Strokes z trubadurem z alternatywnego kraju i odwołanym groomerem, którego Ryan Adams obwiniał za skłonienie ich do heroiny. Karen O zbladła od „drapieżnego spojrzenia” prasy, a fizyczność jej występów skutkowała kontuzjami i zmęczeniem. Interpol skarży się, że ich album wyciekł na Napster, co wydaje się dziwnym wzgórzem, na którym można umrzeć w 2022 roku, ale także ilustruje, jak wkrótce spadnie sprzedaż płyt dla artystów z różnych środowisk. Niczym żółw pokonujący zająca, tylko James Murphy wydaje się iść do przodu, opuszczając studio nagraniowe, by stanąć w świetle reflektorów jako lider zespołu.
czy Ciri powinna zobaczyć swojego ojca?
Gentryfikacja byłaby ostatnim gwoździem do trumny. Tak jak rosnące czynsze na Manhattanie sprawiły, że fajne zespoły rockowe przeniosły się do trzewi Brooklynu, tak i one wkrótce miały zostać wycofane z cen. Niektórzy, jak Karen O, uciekli z miasta. Inne mniej szczęśliwe dusze zostały zmuszone do przeniesienia się do Queens. Stanowi niezłą podpórkę do książek, nawet jeśli stwarza fałszywe poczucie, że scena jest martwa. W rzeczywistości miasto wciąż roi się od ekscytujących nowych muzyków, podczas gdy sprofilowane zespoły weszły w owocną fazę kariery „legacy act”.
Będąc rodowitym nowojorczykiem i miejscowym…przepraszam za wyrażenie…scenester, trudno mi być całkowicie obiektywnym Spotkaj się ze mną w łazience i nie zaczynać wytykania różnych pominięć i nieścisłości. To powiedziawszy, jest dobre i zabawne oraz zapewnia przyzwoity przegląd określonej części sceny muzycznej miasta w określonym momencie. Korzystając z materiałów archiwalnych, wywiadów audio i rozszerzonych nagrań z występów, filmowcy tworzą senny pejzaż pamięci, który jest mdły i sentymentalny, ale także poważny i poruszający.
Benjamin H. Smith to nowojorski scenarzysta, producent i muzyk. Śledź go na Twitterze: @BHSmithNYC .