Jeśli chodzi o to, jak wielkie święto bankowe pojawia się w amerykańskim kalendarzu, jest na to strasznie mało święto Dziękczynienia kino. Wyraźnie amerykański charakter tego święta sprawia, że powstanie prawdziwego filmu na Święto Dziękczynienia jest jeszcze większym wyzwaniem. Dodajmy do tego rosnącą presję, na jaką narażeni są filmowcy ze strony finansistów, aby zachować bardziej międzykulturową atrakcyjność na globalnym rynku, a coraz mniej prawdopodobne jest, że wakacje będą przez chwilę w centrum uwagi kinowej.
Pewnie, Samoloty, pociągi i samochody ma dużo programów telewizyjnych o tej porze roku (i słusznie), ale wykorzystuje Święto Dziękczynienia jako zbliżający się termin powrotu do domu dwóch szalonych podróżników. Najczęściej w filmach np Dom na wakacje , Lodowa Burza , Kawałki kwietnia , oraz Przysięga , święto to jest po prostu wygodnym tłem do zaostrzenia rodzinnych napięć, które mogą pojawić się w pozostałe 364 dni w roku. Nie, najprawdziwszym filmem oddającym ducha samego Święta Dziękczynienia jest film Grety Gerwig Pani Ptak , film z narracją ciasno owiniętą wokół wdzięcznego grzbietu wdzięczności.
W swoich czterech ostatnich scenariuszach Gerwig wykorzystywała wakacje jako główne wydarzenie w swoich narracjach, aby wydobyć lub ucieleśnić szersze tematy jej historii. W przeciwieństwie do jej współautorem scenariusza do Pani Ameryka , który kończy się w Święto Dziękczynienia jako forma zbliżenia między dwoma przewodami, Pani Ptak Scena Święta Dziękczynienia pojawia się w kluczowym momencie filmu w połowie filmu. W solowym debiucie Gerwig, święto jest kolejnym ciosem zadanym przez upartą Christine „Lady Bird” McPherson Saoirse Ronan, kiedy porzuca rodzinny obiad, aby świętować ze swoim nowym chłopakiem, Dannym O’Neillem (Lucas Hedges). Odchodzi, ku wielkiemu rozczarowaniu swojej zmiennej matki Marion (Laurie Metcalf), rezygnując z ich skromnego posiłku na rzecz wystawnej uczty w domu, który okazuje się być jej wymarzonym domem – miejscem, w którym, zgodnie z opisem w scenariuszu Gerwiga, „ wygląda na to, że nic złego nigdy się nie wydarzy”.
Lady Bird już trochę udaje na spotkaniu O'Neilla, ubrana w fantazyjnie wyglądającą różową sukienkę, by zaimponować swoim bogatszym gospodarzom. Ale w torbie marynarskiej, którą zabiera ze sobą na imprezę, jest jeszcze jedna zmiana stroju: hipsterski look, w komplecie z szalikami i beretami, na pretensjonalne jam session w kawiarni. Tam spotyka zamyślonego basistę Kyle'a (Timothée Chalamet) i natychmiast zostaje wciągnięta w nową fantazję, napędzaną jej rosnącym pożądaniem seksualnym. Ta chwila możliwości jest zabarwiona żalem, ponieważ osiągnęła już długo oczekiwany cel posiadania chłopaka, a mimo to nie może być zadowolona z tego, co ma.
nowa data premiery filmu o pogromcach duchów
Ten zawrotny, napędzany trawką pośpiech trwa nadal w jej domu, gdzie Lady Bird i jej napaleni kumple chichoczą na widok ułożonych w stosy mrożonych obiadów w kuchence mikrofalowej. Jej mama dokonuje nieoczekiwanego wejścia, a po odkryciu rodzaju zachowania, które zwykle wywołuje kłótnię z córką, Marion postanawia po prostu pozwolić im być. Jest wyraźnie zraniona, kiedy potulnie się żegna: „Cóż, szczęśliwego Święta Dziękczynienia… tęskniliśmy za tobą, Lady Bird”. Ale zamiast koncentrować swój gniew na tej chwili, uznaje swoją córkę za niezależną od siebie, z uczuciami i potrzebami, jako osobę samą w sobie.
Dla Lady Bird jej matka reprezentuje dom – przede wszystkim w negatywnym świetle. To przeszłość i dziedzictwo, które tak bardzo chce porzucić, że rezygnuje z używania Christine, jej imienia przy urodzeniu. Napięcie związane z ucieczką od jaźni, której nie może kontrolować, widać już w pierwszej linijce filmu, kiedy Lady Bird pyta matkę: „Czy myślisz, że ja wyglądać jakbym był z Sacramento? Pytanie to rodzi jej nieugięte przekonanie, że dzięki swojej sile woli może wyrosnąć i przyćmić swoją przeszłość. Marion delikatnie odpowiada: „Ale jesteś z Sacramento”, przypominając, że żadna ilość autoprezentacji nie może zmienić niezmiennych faktów dotyczących jej pochodzenia.
Marion nie widzi wstydu w swojej sytuacji osobistej, finansowej czy geograficznej. Gerwig ze współczuciem obserwuje bohaterkę, która jeździ po stolicy Kalifornii, że „kiedy nie czuje urazy do utknięcia w swoim własnym życiu, ma ogromną zdolność, by je pokochać”. To zadowolenie z jej rodziny iw jej rodzinie leży u podstaw podróży Lady Bird, chociaż nie chce się do tego przyznać, dopóki nie upokorzy się w końcowej scenie filmu. W rzeczywistości zostaje jej matką – a przynajmniej lepiej rozumie i obejmuje jej wyjątkową mieszankę uczucia i kwaskowatości.
Pani Ptak odwraca scenariusz opowieści o dojrzewaniu. Tradycyjnie nastoletni bohater wyrusza w podróż samorealizacji, która polega na przemianie w wybraną przez siebie nową osobę. Ale bohaterka Gerwig, czerpiąc z własnych młodzieńczych przebudzeń, przechodzi przez wszystkie charakterystyczne i kamienie milowe nastoletniego buntu, by w końcu wrócić do siebie. Moment oświecenia wynika z uświadomienia sobie, że klucz do jej przyszłości jest już w niej. Wystarczy jej już sam fakt bycia sobą.
piosenki Tony'ego Bennetta i Lady Gagi
Christine ma już to, czego potrzebuje w postaci troskliwej rodziny i oddanego najlepszego przyjaciela, którzy kochają ją bez względu na jej ostatni nastrój czy obsesję. w ciągu Pani Ptak , jej proces rozwoju osobistego powoli otwiera jej oczy na to, co widzą – nie ma nic do zmiany ani udowodnienia. Chociaż Marion nie jest idealna, częściowo z powodu niektórych blizn po jej własnej matce-alkoholiczce, ma większą świadomość, że to, kim jesteśmy i to, co mamy w chwili obecnej, jest cenne i warte świętowania… stąd jej ogromne rozczarowanie w Dzień Dziękczynienia.
Gerwig nie obwinia swojej głównej bohaterki za tę krótkowzroczność. Pani Ptak bardzo stara się rozszerzyć obiektyw na cały zespół ludzi, którzy walczą i walczą razem z nią w Sacramento. Aby uciec od bólu teraźniejszości, bohaterowie szukają uwolnienia w swoich tożsamościach i aspiracjach, które tylko jeszcze bardziej oddalają ich od ich istoty. Jest częścią większej historii nastolatków i dorosłych, którzy wpadają w niezadowalające sytuacje, ponieważ boją się rozczarować tych, których kochają.
Piękno Pani Ptak polega na tym, że ponadwymiarowe poczucie opanowania i pewności siebie bohaterki pomaga innym być bezbronnymi razem z nią. Te chwile nieuwagi, które dzielą, aktywują w Christine to samo poczucie troski, jakie ma Marion w roli pielęgniarki psychiatrycznej i matki. Tragiczna ironia losu Pani Ptak jest to, że matka i córka są wiecznie niezsynchronizowane, rzadko dzieląc moment rozpoznania wspólnego serca i człowieczeństwa. „Mogą być tak czułe dla innych ludzi, ale mają taki problem z byciem czułym dla siebie nawzajem”, zauważa Gerwig w komentarzu do filmu w serii zestawionych ze sobą scen, w których para zapewnia pocieszenie komuś, kto szuka ich pomocy (nieznany do drugiego). „Nie zawsze tak będzie, ale tak jest teraz”.
Ale Christine, Marion i ludzie wokół nich nie są sami w swoim wyzwaniu znalezienia zadowolenia w swojej sytuacji. Jest to wyraźnie amerykański problem zapiekany w narodowej mitologii oczywistego przeznaczenia. Kraj zbudowany na stale przesuwających się zachodnich granicach zawsze postrzega szczęście i spełnienie jako rzeczy wyłaniające się za następnym horyzontem. Nawet kobiety McPherson nie są ponad kupowaniem tej tradycji, słuchając „Gron gniewu” Johna Steinbecka w audiobooku. Ale oto są w Kalifornii, krainie mlekiem i miodem płynącej, o której marzyli migranci z Dust Bowl, a Christine wciąż szuka następnej granicy.
Na ścieżce z komentarzem audio do filmu mówi Gerwig Pani Ptak jako opowieść o odwrotnej migracji, biorąc pod uwagę pragnienie bohatera, aby przenieść się na wschód, do college'u w Nowym Jorku. Jej film uchwycił zmianę pokoleniową, która rewiduje zasady przewodnie danego kraju, stawiając łaskawość przed chciwością, a także pamięć nad odkrywaniem na nowo. Inni posłańcy, od na wpół strawionego kazania katolickiego księdza po Sondheima Wesoło się toczymy , wyznaj tę mądrość, zanim Christine będzie gotowa ją usłyszeć. Musi nauczyć się ich lekcji, żyjąc nimi, popełniając błędy i znajdując drogę do wdzięczności. „Chciałam ci powiedzieć – kocham cię” – wyznaje w ostatniej linijce filmu. 'Dziękuję Ci. Jestem … Dziękuję Ci ”.
giganci pakowacze na żywo za darmo
Oczywiście wszyscy musimy doświadczać tego wzrostu w ten sam sposób, ale na szczęście Pani Ptak istnieje jako rodzaj samonapędzającego się filmowego posiłku na Święto Dziękczynienia. Film może – lub śmiem twierdzić, powinien – służą jako coroczne przypomnienie, aby powrócić do stołu i policzyć nasze błogosławieństwa. Jak stwierdza Christine, trudno jest wyciszyć ciągły kulturowy hałas, że najlepsza wersja ciebie jest w oddali. Odpowiedzi na bardziej wdzięczne życie są już w domu iw nas samych, jak pożywny pokarm dla duszy, doskonale ułożony przez Gretę Gerwig. Film może mieć zaledwie pięć lat w 2022 roku, ale oferuje mądrą wiedzę Pani Ptak doceniać to, kim jesteśmy i co już mamy, czynią z tego świąteczną tradycję, którą warto podtrzymywać.
Marshall Shaffer jest niezależnym dziennikarzem filmowym z Nowego Jorku. Oprócz h-townhome, jego prace pojawiły się także w Slashfilm, Slant, Little White Lies i wielu innych kanałach. Wkrótce wszyscy zdadzą sobie sprawę, jak bardzo ma rację wiosenne łamacze.