W Fizyczny , nieuporządkowane jedzenie nigdy nie jest traktowane jako punkt fabularny lub bardzo szczególny epizod. Staje się wszystkim. Przenika do każdej myśli i działania początkującej guru aerobiku Shelii (Rose Byrne), zmieniając to, co powinno być miłymi rozmowami z przyjaciółmi i ekscytującymi sukcesami, w toksyczne wewnętrzne monologi o tym, że nigdy nie jest wystarczająco dobra. Tak wyczerpujące, jak to nieustanne skupienie, wydaje się autentyczne.
To zawsze było celem showrunnera Annie Weisman . To również sprawia, że Fizyczny Sezon 2 jest tak niezwykły, sezon telewizji, który zanurza się w niechlujne początki i przerwy, które przychodzą z prawdziwym wyzdrowieniem. rozmawiał z Weismanem o wyzwaniach, jakie wiążą się z dążeniem do uczciwości, jeśli chodzi o temat, który Hollywood uwielbia przemilczać, oraz o tym, co może się wydarzyć, jeśli pojawi się sezon 3.
RFCB: Fizyczny to jeden z najbardziej szczerych przedstawień zaburzonego odżywiania, z jakim spotkałem się w telewizji. W sezonie 2, co chciałeś nagrać, czego nie byłeś w stanie omówić w poprzednim sezonie?
Annie Weisman: Posiadanie sezonu 2 pozwala nam – i trzymamy kciuki za więcej – pozwala nam być realistycznym w naszym przedstawieniu podróży do wyzdrowienia… Daje nam czas na zbadanie naszej drogi do powrotu do zdrowia w rzeczywistości, to znaczy z przystankami i startami i z niepowodzeniami i przeszkodami i po prostu przedstaw to z większą szczerością. Jestem wdzięczny. Jestem naprawdę wdzięczny za tę możliwość.
Podczas oglądania Fizyczny' W przypadku ekranów, do tych dwóch ostatnich odcinków podszedłem jako do dwuczęściowego finału. „Nie chcesz być lepszy” to wspaniały, rozdzierający serce odcinek terapii. A potem masz „Don’t You Say It’s Over”, w którym Shelia [Rose Byrne] podwaja swoje sprawy. Co wpłynęło na decyzję, by nie traktować odcinka skoncentrowanego na terapii jako finału i zamiast tego zakończyć na tym drugim odcinku?
Naprawdę po prostu mieć więcej historii do opowiedzenia i pragnąć okazji, aby to zrobić. Pokazuje, że kocham, jak Szaleni ludzie, byli tak świetni w daniu ci zakończenia rozdziału, a następnie wskazywaniu serialu na wektor tego, co było dalej. Chciałem to zrobić w tym sezonie. Wiedziałem, że chcę dać Shelii możliwość dotarcia do miejsca wyzdrowienia, a potem zacząłem też mówić: „OK, jak wygląda powrót? A jak po tym będzie wyglądał świat?” Właśnie to ustawiamy i wciąż mamy nadzieję, że zielone światło pójdzie i będzie kontynuowane. Jest o wiele więcej do powiedzenia, jeśli chodzi o to, jak integruje się to z życiem.
Fascynujące w finale jest to, że Shelia używa wielu modnych słów o zdrowiu, ale rzeczy, które robi, są nadal trujące. Myślę o tym, jak kończy sezon na granicy manipulacji Johnem Breemem [Paul Sparks]. Czy możesz o tym trochę opowiedzieć, o tej dwoistości między dwiema stronami Sheili?
Sercem spektaklu jest od samego początku podzielona kobieta. Tak bardzo stara się pozostać uczciwym wobec rzeczywistości, jak jedno jest dla niej osiągnięcie jasności i uzdrowienia w tej naprawdę chronionej bańce centrum rekonwalescencji i terapii. Ale tak naprawdę dopiero po powrocie do życia pełnego przeszkód, takich jak jej mąż i ogólnie patriarchat, staje się dla niej mniej dostępna. Myślę, że chodzi o tę idealną jaźń, do której dąży, a potem o zderzenie się z nią rzeczywistości. To jest walka.
To wciąż bitwa. To wciąż walka. Ale uświadamiasz sobie, że to naprawdę dwa kroki do przodu, jeden krok do tyłu. Wierzę w ten wzrost i mam nadzieję, że nadal będziemy pokazywać ten przyrostowy wzrost. Ale to jest przyrostowe. To nie jest zmiana z dnia na dzień. Demony wciąż są z nią, ale ma teraz narzędzia, które pomogą jej z nimi walczyć.
Widzisz tę zmianę w jej rozmowie z Dannym [Rory Scovel] o tym, jak myśli tylko o sobie. Myślała, że od dwóch sezonów, więc słysząc, jak mówi, że to było oczyszczające.
To było wspaniałe. Uwielbiałem tę scenę. Uwielbiam sposób, w jaki to wykonali. To było satysfakcjonujące mieć szansę na napisanie i nakręcenie sceny między dwoma postaciami, które mają teraz tyle bagażu i tak dużo historii razem, aby naprawdę zdjąć rękawiczki i zacząć to robić. I czułem, że to też było całkiem bezstronne. Ma mu wiele do powiedzenia, ale on ma jej całkiem sporo do powiedzenia, jak wspomniałeś. Wyrządziła również wiele szkód swoją nieuczciwością i swoim zachowaniem.
Był pięknie nakręcony. To było Stephanie [Liang], a ci aktorzy są tacy wspaniali. Miejmy nadzieję, że jest to naprawdę satysfakcjonująca scena dla fanów serialu. Ponieważ jego postać w tym sezonie postawiliśmy mu wyzwanie, wyzwanie polegające na próbie odkupienia siebie i zmiany. Robi pewne postępy. Tak więc pod koniec tego sezonu ma trochę podstawy, by stanąć, by rzucić jej wyzwanie.
Tak, ma. Jest nieco mniej nieznośny niż w sezonie 1.
Widzę, że nie jesteś drużyną Danny'ego. Próbuje. Ale myślę, że kultura jest po jego stronie… Brzmię, jakbym szukała dla niego wymówek. Ale naprawdę uważam, że to nie jest wada charakteru. To naprawdę jest kultura. Przez całe życie powtarzano mu: „Tak, w porządku, jeśli zachowuję się w ten sposób. W rzeczywistości jest świetny. Możesz. A teraz nagle nie jesteś. Jest tak źle przygotowany do zmiany, a próbuje. Ale jego wysiłki nie przynoszą wspaniałych rezultatów. Tylko maleńkie.
Chciałem też porozmawiać trochę o związku Sheili i Grety [Dierdre Friel]. To taka wspaniała przyjaźń, ale najbardziej interesowało mnie to, jak Greta wyłania się jako jedyna osoba, która towarzyszy Shelii w tym wszystkim. Czy możesz opowiedzieć o tym, jak wykorzystałeś tę postać, aby porozmawiać o wsparciu, którego ludzie potrzebują, gdy przechodzą przez wielkie zmiany życiowe, takie jak radzenie sobie z zaburzeniami odżywiania?
[Greta] była niezrażona w swoim dążeniu do przyjaźni z kimś i naprawdę trzeba tego, aby przeniknąć przez mury Sheili, ponieważ jest taka lodowata i odsunięta od innych kobiet. Powód, dla którego jest, ma wiele wspólnego z jej zaburzeniami odżywiania. Oddala inne kobiety ze strachu, że ktokolwiek odkryje jej prawdę. Tak więc, potrzebna jest osobowość taka jak Greta, która może nie wychwytuje tak bardzo społecznych sygnałów… Przez całe życie alienowała przyjaciółki i tak naprawdę nie miała bliskiej kobiecej przyjaźni. To jej pierwszy kontakt, więc to wielka sprawa i tak poważnie traktuję ten związek. Podobało mi się obserwowanie, jak się rozwija, i naprawdę chodzi o to, by Sheila dowiedziała się, czym naprawdę jest przyjaźń, i pozwoliła na to, a wreszcie znalazła się w miejscu, w którym może zaakceptować tego rodzaju przyjaźń i zacząć ją odwzajemniać. Tak więc, to naprawdę wzrost dla niej w zrozumieniu korzyści płynących z przyjaźni.
Z własnego doświadczenia ta forma intymności w przyjaźni jest jak przeciwieństwo zachowań kompulsywnych i uzależnienia. To jest jak antidotum i dlatego uzależnienie i kompulsywne zachowanie każą ci trzymać się od nich z daleka, ponieważ wie, że to zastąpi… Więc, oczywiście, kiedy jesteś w ferworze kompulsywnego zachowania i uzależnienia, uciekasz z tego. Teraz to widzimy i jest to część jej rozwoju i jej powrotu do zdrowia. Tak widzę jej rolę. [Friel] jest również taką uroczą aktorką, która wnosi do tego wiele niuansów i głębi. Zaczynamy trochę lepiej rozumieć, skąd bierze się jej pociąg do ludzi, którzy są w pewnym sensie nieosiągalni.
Większość rozmów o zdrowiu i dobrym samopoczuciu w Fizyczny centrum wokół Shelii. Ale w sezonie 1 widzieliśmy ten temat z perspektywy Grety jako kobiety o dużych rozmiarach, a potem zobaczyliśmy inną perspektywę w sezonie 2 przez Vinniego [Murraya Bartletta]. Czy są jakieś inne podobne perspektywy, przez które chciałbyś przeprowadzić tę rozmowę, przechodząc do różnych pór roku?
Och, to naprawdę interesujące pytanie. Jedną z rzeczy, o których rozmawiamy, gdy zgłębiamy ideę trzeciego sezonu, jest intymność i to nie tylko w przyjaźni, ale w romantycznych związkach. To cała idea pożądania i apetytu oraz tego, jak są ze sobą powiązane. W miarę jak dostajemy szansę głębszego poznania historii, coraz bardziej oddalamy się od samej idei związku z jedzeniem, a więcej o relacji z pożądaniem i połączeniem z ciałem. Jest to więc obszar, który jest ważny i interesujący i gotowy do dalszych eksploracji.
Czuję, że serial dotyka tego pomysłu, kiedy Sheila przyznaje, że nigdy nie chciała być romantycznie z Johnem. Chciała być nim. Nie mówimy o tym, jak te pragnienia wystarczająco się łączą.
Po wyzdrowieniu dociera do miejsca, w którym może zobaczyć takie rzeczy. Potrafi trochę rozplątać niektóre ze swoich impulsów, przesłuchiwać je i lepiej je rozumieć. Na przykład: „Dlaczego to robiłem? Dlaczego mnie to pociągało? O co tak naprawdę chodziło? To jedna z rzeczy, na które może nadal patrzeć, i jest to podtekst w serialu, który chcemy kontynuować.
Jeśli ty, Annie Weisman, miałaś pełną kontrolę nad programami Apple TV+, ile sezonów? Fizyczny chcesz?
Sześć i film, prawda? Tak, powiedzmy to. Klasyka. Nie, to wymarzona praca, robienie serialu, więc nie mam teraz na myśli punktu końcowego. Chcę tylko kontynuować.
Ten wywiad został zredagowany pod kątem długości i przejrzystości.