święto Dziękczynienia nigdy nie było świętem, które obchodziłem z rodziną z wielkim entuzjazmem. Podobnie jak w przypadku innych zachodnich świąt, moi rodzice, tajwańscy imigranci, nigdy nie byli do końca związani z ich klimatem, więc większość naszych obchodów odbywała się z korzyścią dla dzieci i była coraz bardziej połowiczna. Przede wszystkim postrzegałem to jako rzadki dzień wolny dla moich samozatrudnionych rodziców i weekend, w którym moi przyjaciele byli niedostępni, pozostawiając mnie siedzącego w swoim pokoju i oglądającego parady i Kocham Lucy maratony w telewizji. Poszliśmy jednak na filmy Star Trek podczas przerwy na Święto Dziękczynienia; numery 6-10 zostały wydane w tę świąteczną porę roku po tym, jak odniosły sukces Star Trek IV: Podróż do domu . Zgodnie z tradycją Święta Dziękczynienia, nie było najgorzej.
Pozostawiony sam sobie, oglądanie uczyniłem z tego rytuał Samoloty, pociągi i samochody z mojej rosnącej kolekcji pirackich kaset VHS, w końcu dodając Wartości rodziny Addamsów a potem Jodie Foster Dom na wakacje do mojego maratonu po kolacji, po meczu piłki nożnej i po drzemce. Stały się moim portalem do święta, niosąc ze sobą pewien sentyment, bez wątpienia, ale ładunek cynizmu, autokrytyki i pierwsze poruszenia mojej rodzącej się świadomości społecznej wokół kwestii podziałów politycznych, nierówności klasowej i wybielania okrucieństwa historycznego . Filmy te są nie tylko konwencjonalnie zabawne, ale na wiele sposobów reprezentują platformę sprzeciwu wobec naszej kulturowo narzuconej automitologii Manifest Destiny, która ma dobre samopoczucie.
Zacznij od arcydzieła Johna Hughesa o samotności, uprzedzeniach, tolerancji i łasce, Samoloty, pociągi i samochody . Wyczekiwana i bardzo podekscytowana współpraca Steve'a Martina i Johna Candy'ego rozpoczyna się od ad-exec Martina, Neala, który spóźniony na wakacyjny lot do domu przekupuje innego pasażera dojeżdżającego do pracy za jego taksówkę, zanim ta taksówka wymknie mu się spod nóg. przez sprzedawcę pierścieni do zasłon prysznicowych Del (Candy). To pierwsza z serii lekcji, których Neal dowie się o względnej bezużyteczności pieniędzy w doprowadzeniu go tam, gdzie chce być, w porównaniu z zasadniczo bez grosza przy duszy Delem, który wykorzystuje empatię swojego zwykłego człowieka i zaradność biedaka, aby ułatwić sobie drogę przez świat . Film stanowi kontrast między podejściem Neala do problemów a podejściem Dela, ustanawiając naprawdę imponującą serię postanowień dotyczących wdzięczności i znaczenia życia chwilą w tymczasowym świecie. Za każdym razem, gdy go oglądam, odczuwam go w inny sposób. Przeszedłem od wstrętu do głupoty Dela, jego braku fizycznego wdzięku i bystrości społecznej do wstrętu do pogardy Neala dla innych i uprzywilejowanego solipsyzmu. Del jest obecny na świecie i potrafi z wdziękiem negocjować niedogodności, ponieważ nie ma siły społecznej ani środków finansowych, aby rozwiązać je w inny sposób. Pieniądze i władza uwolniły Neala od konieczności rozwiązywania jego problemów w inny sposób niż rzucanie w nie pieniędzmi. W szczególności Del topi karty kredytowe Neala. To oczywiście przypadek, niefortunny wynik serii niefortunnych zdarzeń, ale jako atak na kulturę zachłanności „pokolenia ja” jest równie trafną metaforą, jak fetyszyzm wizytówek Amerykański psychol . Neal potrzebuje kilku dni frustracji i wściekłości, by docenić to, że ma wszystko, czego kiedykolwiek pragnął. W rzeczywistości potrzeba kogoś takiego jak Del, aby przypomnieć Nealowi, jak krótkie jest życie; zbyt krótki, by spędzić go w stanie nieustannego wzburzenia.
Zacząłem pracować w sklepach moich rodziców, na pełny etat w okresie letnim, kiedy miałem 12 lat, przez kwadrans. Zostałem wychowany tak, jak wychowało się wielu z mojego pokolenia, w przekonaniu, że kluczem do sukcesu jest praca z tytułem i dyplomem akredytowanej uczelni – jedno wynika z drugiego. Posiadanie domu, konto oszczędnościowe, biuro z kluczem. Wszystko to kłamstwo. Miałem te rzeczy i żadna z nich nie uczyniła mnie szczęśliwszym, tylko w długach i stanie czegoś, co wydaje się ciągłą nienawiścią do samego siebie. Nie wierzę, że pod koniec życia żałujesz, że nie pracowałeś więcej, że nie wypełniłeś swoich przestrzeni większą ilością śmieci. Zawsze płakałam na końcu Samoloty, pociągi i samochody kiedy Neal przestaje być takim palantem i zaprasza Dela na Święto Dziękczynienia z nim i jego piękną rodziną, ale nie zawsze wiedziałam dlaczego. Daleka od tanich sentymentów, to podstawowa prawda: świat to okrutna próba przerywana przebłyskami łaski. Dodaj do łaski, bo jest jej tak mało.
Barry'ego Sonnenfelda Wartości rodziny Addamsów opowiada tę samą lekcję w nieco bardziej absurdalny sposób, skupiając swoją rodzinę społecznie nieakceptowanych, ale oddanych i kochających odmieńców, którzy walczą z agentem zimnego, oportunistycznego materializmu. Debbie, grana przez niezrównaną Joan Cusack, jest seryjną morderczynią – „czarną wdową”, która poślubia bogatych mężczyzn, a następnie morduje ich dla spadku. Skupia się na wujku Festerze (Christopher Lloyd), rozdzielając Addamsów, żerując na ich obawach o ich dzieci Wednesday i Pugsley (Christina Ricci i Jimmy Workman) oraz małego Puberta (Kaitlyn i Kristen Hooper), co prowadzi do momentu, w którym próbuje porazić ich prądem, ale okazuje się, że to ona została zredukowana do kupki popiołów, a śmiercionośne napięcie oszczędza tylko jej drogie pompy i karty kredytowe. Addamsowie mają wszystko. Pieniądze i majątek nic dla nich nie znaczą. Debbie myśli, że pieniądze ją uszczęśliwią, ale to tylko czyni ją samotną i martwą. Centralny punkt obrazu dzieje się w obozie, do którego wysłano Wednesdaya i Pugsleya i gdzie natychmiast są prześladowani przez dzieciaki z funduszu powierniczego, które prowadzą to miejsce. Na konkursie Dziękczynienia, w którym Wednesday została obsadzona jako „Pocahantas” w pięknym przykładzie tego, jak zamożni liberałowie wyrządzają straszne szkody, gratulując sobie postępowości, ona inicjuje powstanie, które kończy się zniszczeniem całego jointa. Ona dosłownie wszystko spala. To genialny, wywrotowy film, który ponownie opowiada o zerowym zysku z „rzeczy” w porównaniu z pielęgnowaniem relacji z ludźmi, których kochasz. Ze wszystkich rzeczy jest to film o tym, by nie brać rzeczy za pewnik i ponownie jest to kluczowe zdjęcie Święta Dziękczynienia.
Spędź wieczór z wyzywająco humanistyczną kreacją Jodie Foster Dom na wakacje , komedia dyskomfortu, w której młodsza kustosz muzeum, Claudia (Holly Hunter), zostaje zwolniona tuż przed powrotem do domu, aby spędzić kilka chaotycznych dni ze swoją dziwną, ale nie dziwniejszą niż twoja rodzina. Łatwo zrobić z takiego filmu coś niemiłego i przenikliwego – coś w rodzaju obrazu Przerwa świąteczna na przykład, który mi się podoba, ale nie dlatego, że nie naśmiewa się z jego postaci. To nie robi tego. Dom na wakacje kocha rodziców Claudii, Henry'ego (Charles Durning) i Adele (Anne Bancroft). Spójrz, ile czasu potrzeba, żeby po prostu zobaczyć, jak wprawia ją w zaimprowizowany mały taniec w ich salonie – lub później, kiedy Adele zdejmuje sukienkę w pokoju córki, przygotowując się do snu, i patrzy na siebie w lustrze i wszystkie rzeczy, które wiek pogłębił i wzmocnił, a nie zabrał lub w jakiś sposób zrujnował. Kocha brata Claudii, Tommy'ego (Robert Downey, Jr.), który przyprowadza do domu nowego chłopaka Leo (Dylan McDermott) i zachowuje się nieznośnie, próbując skłonić swoich rodziców (których kocha i którzy kochają ich z powrotem) być może uznają jego homoseksualizm . Uwielbia zbzikowaną ciotkę Glady (Geraldine Chaplin), która podczas obiadu w Święto Dziękczynienia opowiada historię o pewnej Wigilii, w której pocałowała Henry'ego i poczuła się młoda i piękna, pożądana i żywa, i jak to wspomnienie trzymało ją przy życiu przez te wszystkie dziesięciolecia. inaczej rozczarowujące życie. Uwielbia nawet dezaprobującą siostrę Joanne (Cynthia Stevenson), mężatkę nebbish Waltera (Steve Guttenberg) z uroczymi małymi dziećmi, które są trochę niegrzeczne i zepsute. W innym filmie byłaby obiektem łatwych kpin, a kiedy bierze indyka na kolana i źle się z tym zachowuje, wydaje się, że film idzie na łatwiznę, ale potem daje cichą notatkę, w której jest jasne, że to w ten sposób radzi sobie z odpowiedzialnością bycia jednym z dzieci, które nie odbiegają zbytnio od oczekiwanej średniej. Każdy znajduje się pod presją, aby odgrywać rolę w rodzinie. Wymuszona intymność świątecznych zjazdów to miejsce, w którym zaczynają pojawiać się pęknięcia.
To nigdy nie wydaje się podłe, Dom na wakacje , wydaje się, że prawdziwi ludzie, którzy są bardzo różni, są związani okolicznościami swoich narodzin. 'Czy wszystko w porządku? Wyglądasz dobrze – mówi Claudia do swojej matki. „Wszystko jest względne” — mówi Adele. W tym obrazie jest tyle ciepła i nieoceniającej mądrości: portret niedoskonałości i smutku, rozczarowania i żalu, czyli na końcu o tym, jacy są twoi bliscy, w których przechowujesz swoją nadzieję, bez względu na to, jak bardzo nie nadają się do bycia jej opiekunowie. To piękny film. Foster ma wyjątkowe oko do chwil więzi – małych rzeczy, które zawsze będziesz trzymał przy sercu, gdy huragan minie. Jestem za to wdzięczny. Jestem wdzięczny za genialny scenariusz W.D. Richtera, który oferuje niekontynuację niewygodnych pytań dokładnie tak, jak robią to ludzie, którzy próbują odwrócić uwagę od tematów zbyt emocjonalnych, by odnieść się bezpośrednio. – Chyba nie zamierzasz sprzedać domu, prawda, tato? pyta Klaudia. „Chcesz piwa? Jakieś skrzydła? A co z pieniędzmi? on mówi. – Jasne, wezmę piwo. I wznoszą toast przed meczem piłki nożnej w telewizji.
W bardzo podobny sposób rozmawiałem z tatą aż do dnia jego śmierci, zabierając ze sobą wszystkie niewypowiedziane rzeczy między nami, które próbowaliśmy rozwiązać poprzez dyskusje o sporcie i biznesie. Tak duża część rodziny to obiekty zaangażowane w unikanie kolizji. A potem ich nie ma i żałujesz, że się nie rozbiłeś. Pamiętam późne noce odwożące ludzi do domu, takich jak te Dom na wakacje , ciche i skradzione rozmowy w ciepłym otoczeniu pełnym przyjemnych zapachów i zmęczenia wynikającego z jedzenia i przedstawiania wersji siebie, którą powinieneś być, przed publicznością ludzi, którzy wiedzą, kim naprawdę jesteś. To szczególny rodzaj wyczerpania, bycie pozbawionym kłamstw, które pozwalają ci przetrwać godziny i dni. Jeśli nie widziałeś Dom na wakacje , powinieneś.
Walter Chaw jest starszym krytykiem filmowym ds filmfreakcentral.net . Jego książka o filmach Waltera Hilla, ze wstępem Jamesa Ellroya, to już dostępne w przedsprzedaży . Jego monografia do filmu CUDOWNA MILA z 1988 roku jest już dostępny.