„Jak myślisz, za czym najbardziej będziesz tęsknić w Nowym Jorku?”
'Hałas.'
Kto nie chciałby mieszkać w Stepford? To malownicze przedmieście pełne pięknych trawników i wspaniałych domów. System szkolny jest świetny. Ponadto, jak powiedzą ci miejscowi, jest to bardzo postępowa społeczność. (Dlaczego Czarna para niedawno się tam przeprowadziłam!) Ale Joanna nie jest tego taka pewna. Żona i matka dwójki dzieci — i aspirująca fotografka — natychmiast jeży się na widok przytulnego miasteczka w Connecticut, do którego jej mąż Walter przeniósł ją i ich dzieci. Ta mieszkanka Manhattanu nie może tego określić, ale w tym miejscu jest coś duszącego. Jest po prostu zbyt cholernie spokojnie. Joanna tęskni za hałasem. Tęskni za szumem życia.
Nawet jeśli nie widziałeś Żony ze Stepford , prawdopodobnie dobrze o tym wiesz. W ciągu 47 lat, odkąd film trafił do kin w okolicach Walentynek 1975 roku, film rzucił długi cień na kulturę popularną. Niektóre filmy są klasykami ze względu na swój kunszt, podczas gdy inne zakorzeniają się w naszej zbiorowej świadomości, ponieważ trafiają w coś prawdziwego o nas samych. Na podstawie powieści Iry Levina , Żony ze Stepford jest dobrym filmem, ale jego siła przetrwania wynika głównie z faktu, że wciąż wkrada się w narodową rozmowę.
Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku niedawnego wydania Nie martw się kochanie ( teraz na streamingu ): Przeciętny thriller Olivii Wilde, opowiadający o szczęśliwej gospodyni domowej (Florence Pugh), która odkrywa, że jej idealne życie z mężem Harrym Stylesem to nie wszystko, na co wygląda. Żony ze Stepford . Bardziej skrót niż film, Żony ze Stepford jest parodiowany, przywoływany, uproszczony, a czasem błędnie zapamiętany. Zbyt łatwo zostaje zredukowany do „tego filmu o kobietach, które zamieniają się w posłuszne roboty”. Ale chociaż jest to zasadniczo poprawne, nie oddaje sprawiedliwości wszystkiemu, co dzieje się w tym drażniąco napiętym filmie.
Levin wcześniej napisał kolejną powieść, która została przekształcona w film zeitgeist, Dziecko Rosemary , także o kobiecie uwięzionej w złotej klatce, którą powoli uświadamia sobie. Kiedy pisał Żony ze Stepford , który został opublikowany w 1972 roku, zainspirowało go kilka różnych czynników: popularne wówczas przekonanie, że wkrótce wszyscy będziemy mieć służących robotów domowych, dziwaczna animatroniczna wystawa w Disneylandzie Hall of Presidents oraz własny rozwód — chociaż w 2002 roku nalegał , „moja ówczesna żona z pewnością nie była żoną ze Stepford”.
kiedy wychodzi czwarty sezon Yellowstone?
Przelał te technofobiczne zmartwienia i osobiste obawy dotyczące życia na przedmieściach w bestseller, co zapoczątkowało adaptację filmową w reżyserii Bryana Forbesa, w której Katharine Ross zagrała Joannę, a Peter Masterson zagrał jej doskonale nieświadomego męża Waltera. Ich małżeństwo jest staroświeckie — on jest emocjonalnie zdystansowanym prawnikiem, który zarabia na życie, ona wychowuje dzieci — ale wyczuwalny jest również lekki powiew feminizmu. Joanna nie tylko chce zajmować się fotografią, ale nudzą ją senne luksusy na przedmieściach Stepford. Zbyt wiele kobiet ma obsesję na punkcie sprzątania — cała ich osobowość opiera się na rozmowach o środkach czystości — co Joanna uważa za miażdżące. Czy żaden z nich nie ma hobby? Czy żaden z nich nie żyje?
Na szczęście Joanna spotyka Bobby'ego (Paula Prentiss), który również niedawno przeniósł się do społeczności i jest równie zbulwersowany tym, jak mało ekscytujące jest to miejsce. Zirytowani faktem, że w Stepford istnieje Stowarzyszenie Mężczyzn, które nie ma nic porównywalnego dla kobiet z miasta, ci szybcy przyjaciele postanawiają zorganizować własną grupę. Problem polega na tym, że żadna z żon nie jest zainteresowana, a co jeszcze bardziej niepokojące, kilka stymulujących kobiet w mieście w niewytłumaczalny sposób zaczyna porzucać swoje zajęcia pozalekcyjne. (Atletyczna Charmaine Tiny Louise nie myśli o zniszczeniu jej ukochanego osobistego kortu tenisowego — w końcu powinna poświęcić całą swoją energię na potrzeby męża, prawda?) Walter uważa, że w Stepford nie jest tak źle — czy nie jest zadowolona, że większy dom, w tym pokój do wywoływania zdjęć? — ale Joanna zaczyna podejrzewać, że dzieje się coś złowrogiego.
Żony ze Stepford nie był pierwszym filmem, który sugerował, że Picket Fence w USA nie jest tak chwalebny, jak reklamowano – filmy takie jak Inwazja porywaczy ciał oraz Noc żywych trupów zbadał zgniliznę w sercu amerykańskiej rodziny – ale skrystalizował różne obawy dotyczące zmieniającego się społeczeństwa, które obejmowało zadowolenie z przedmieść, ale także odrzucało stary patriarchalny sposób myślenia. Odczytywany zarówno jako feministka, jak i antyfeministka w tamtym czasie, Żony ze Stepford bardzo przypomina horror o sposobach, w jakie kobiety stawiały czoła społecznemu oporowi, gdy próbowały uciec od przestarzałych ról dla siebie.
“ Żony ze Stepford nie był pierwszym filmem, który sugerował, że Picket Fence w USA nie jest tak wspaniały, jak go reklamowano, ale skrystalizował różne niepokoje związane ze zmieniającym się społeczeństwem, które obejmuje zadowolenie z przedmieść, ale także odrzuca stary patriarchalny sposób myślenia”.
Z pewnością melodramatyczne cechy filmu mogą teraz wydawać się niemal kampowe, ale Ross wnosi do Joanny tak subtelną przewagę, że dopiero w końcu staje się jasne, że Stepford jest po prostu ostatnim niezadowoleniem tej postaci. Niezależnie od tego, czy chodzi o odwiedziny byłego chłopaka naukowca, który przypomina jej życie, jakie prowadziła przed ustatkowaniem się, czy też o starania o rozwinięcie swojego talentu fotograficznego, Joanna nie tylko opiera się wypranej z mózgu atmosferze Stepford — jest przerażona perspektywą wejścia do więzienia, które często tworzy domowość. kobiety. Przemiana w martwego, skromnego nieosobę była jej wielkim strachem na długo przed tym, zanim spotkaliśmy rzeczywiste repliki robotów, które zostały zrobione z żon ze Stepford.
będzie frajerem strumieniować filmy?
Wkrótce po wydaniu książki i filmu pojęcie „żony ze Stepford” pojawiło się jako uwłaczający eufemizm opisujący podstępną formę banalnego myślenia grupowego – zwłaszcza wśród kobiet – które często może być seksistowskie i poniżające. („Żona ze Stepford” jest w pewnym sensie oryginałem „Kobiety robią zakupy”. ) Ale film dość jasno pokazuje, że portret zaprogramowanej zgody nie był warunkiem, którego chciały kobiety ze Stepford – został im narzucony przez ich mężów, którzy woleliby, aby życie wróciło do tego, jak było kiedyś. Ładne, uśmiechnięte, służalcze żony są brzydką męską fantazją — groteskową kontynuacją minionego, cofającego się porządku świata.
Ale to zdanie przetrwało z innych powodów: Żony ze Stepford obnaża niechęć mieszkańców miast do przedmieść, które są często postrzegane jako bezpieczne i konformistyczne, miejsce, do którego kiedyś pełni życia ludzie udają się na śmierć - lub, co równie tragiczne, idą, by stać się zadowolonymi nudziarzami. W Stepford szerzy się bezmyślny konsumpcjonizm — film słynie z tego, że kończy się niesamowicie błyszczącym supermarkecie, gdy roboty żony robią zakupy w sklepie w sklepie — a niechlujna witalność życia została usunięta jak fuga z kafelków w łazience. Wszystko jest bez skazy, nic nie wydaje się prawdziwe. Długo przed Macierz zamienił to w mema, Żony ze Stepford ostrzegł przed grozą zażycia niebieskiej pigułki narkotycznej naiwności.
W kolejnych latach Hollywood próbował ponownie odwiedzić i przerobić pełzającą paranoję filmu z 1975 roku. Była źle przyjęta powtórka z 2004 roku z Nicole Kidman w roli głównej, ale pod pewnymi względami najlepsze ponowne rozważenie materiału nastąpiło dzięki uprzejmości Jordana Peele, którego nagrodzony Oscarem debiut reżyserski Wyjść przekształciła Stepford w totalną likwidację systemowego rasizmu. Peele, kto cytowane Żony ze Stepford oraz Dziecko Rosemary jako inspiracje dla Wyjść , nie tylko rozwinął koncepcję oryginalnej historii, ale także ją skrytykował, podkreślając nietolerancję pod dobrze rozumianymi frazesami narodu. (Można łatwo wyobrazić sobie mieszkańców Stepford, którzy upierają się, że głosowaliby na Obamę na trzecią kadencję). Dla porównania: Nie martw się kochanie po prostu szopki pomysły z Żony ze Stepford – wraz z tymi z innych filmów, których nie wymienię, aby uniknąć spoilerów – aby stworzyć bezzębny komentarz na temat patriarchatu, który nie wydaje się tak świeży, jak to, co Levin miał na myśli dziesiątki lat temu.
Obecnie, Żony ze Stepford jest trudny do znalezienia w Internecie — jest dostępny tylko na Tubi, co wymaga przeglądania reklam w trakcie filmu. Zwykle nie zwracam na nie uwagi, ale w tym przypadku dodały do filmu nową, mrożącą krew w żyłach teksturę. Oglądanie beznamiętnie atrakcyjnych, lśniących kobiet sprzedających produkty takie jak Febreze, utożsamiające szczęście z czystym domem, było prawie tak niepokojące, jak wszystko w Żony ze Stepford .
Tima Griersona ( @timgrierson ) jest starszym amerykańskim krytykiem Screen International. Często współpracuje z Vulture, Rolling Stone i Los Angeles Times, jest autorem siedmiu książek, w tym jego najnowszej, Tak się robi film .