Odkąd pierwszy raz zobaczyłem OGON na festiwalu filmowym w Sundance w 2021 roku wiedziałem, że zrzędliwi kinomani – z zamiłowaniem do ciemnych, brudnych palet i tragicznie torturowanych bohaterów – kręcą na to nosem. Ponieważ OGON nie jest ciemna, ani szorstka, ani torturowana. Nie oznacza to, że te cechy w filmie są złe – ale OGON jest dowodem, że nie są jedynym sposobem na bycie wielkim. Ponieważ OGON jest bezwstydnie sentymentalny. Pochyla się w stronę lubianych tropów, a nie od nich. To film, który sprawi, że będziesz się śmiać, płakać i robić Awww! To wyciskacz łez, film poprawiający samopoczucie, może nawet łkanie. I to też świetny film.
Tajnym składnikiem jest scenarzysta/reżyser Sian Heder , który zaadaptował film jako anglojęzyczny remake francuskiego filmu, Rodzina Barana . Historia opowiada o nastoletniej dziewczynie o imieniu Ruby (w tej roli Emilia Jones w amerykańskim filmie), która jest jedynym słyszącym członkiem jej całkowicie niesłyszącej rodziny. Ale Heder równoważy melodramatyczne podteksty tej historii z zaciekłym poświęceniem autentyczności. Po pierwsze, nalegała na obsadzenie Głuchych aktorów w rolach Głuchych – coś, czego nie udało się zrobić francuskiemu filmowi. W obsadzie nie ma słabego ogniwa. Zdobywczyni Oscara Marlee Matlin gra matkę Ruby, Jackie, z doskonałym dotykiem przewiewnego narcyzmu. Troy Kotsur jest przezabawny, jako zawsze hałaśliwy, czasem ordynarny rybak, ojciec Ruby, a Daniel Durant jest pełen frustracji jako dumny brat Ruby, Leo.
Oprócz autentycznego przedstawiania osób niesłyszących na ekranie , OGON zanurza się w prawdziwej społeczności rybackiej w Gloucester w stanie Massachusetts, gdzie film został nakręcony na miejscu, niedaleko miejsca, w którym dorastał Heder. W poprzednim wywiadzie dla RFCB Heder przypomniała, jak ciężko pracowała, aby poznać lokalnych rybaków. To bardzo zwarta, włoska i portugalska społeczność, która tak naprawdę nie ufa osobom z zewnątrz, powiedział Heder. Nie otwierali drzwi, żeby ludzie mogli wypłynąć na łodzie. To był prawdziwy proces, aby ta społeczność mi zaufała – spędzanie czasu w dokach i chodzenie do barów, o których wiedziałem, że będą ci rybacy, gdy przyjdą o drugiej po południu.
Emilia Jones w CODA, filmie Siân Heder o dojrzewaniu.Seacia Pavao / Dzięki uprzejmości Sundance Institute
Skrupulatna dbałość o szczegóły pokazuje. Bohaterowie i ich świat wydają się tak bardzo realne, w wyniku czego stereotypy nie są już tak stereotypowe. Utalentowana obsada też idzie daleko – mniej aktorka niż Emilia Jones może nie być w stanie krzyczeć NIENAWIDZĘ CIĘ! na jej ekranowych rodziców, nie wyglądając na banalnego, ale Jones wie, jak złamać tym serce. Tropy o dojrzewanie wciąż nadchodzą: rodzice Ruby wprawiają się w zakłopotanie przed jej sympatią, Ruby i jej sympatia przeżywają romantyczny dzień skakania z klifów, Ruby otrzymuje wskazówki od mentora w szkole, który w nią wierzy (w tej roli wspaniały Eugenio Derbez).
Heder nie używa tych znajomych rytmów jako kuli – raczej udowadnia, że je opanowała. To przyjemność oglądać. Film jest zarówno wygodnie rozpoznawalny, jak i odświeżająco oryginalny. Zanim dojdziesz do oczyszczającego końca, wszystko wydaje się zasłużone – i jeśli nie jesteś odporny na moce Joni Mitchell, tak, będziesz płakać.
Osobiście płakałem, kiedy Leo powiedział Ruby, że jest traktowany jak dziecko w rodzinie, mimo że jest starszym bratem. Płakałam, gdy podczas występu duetu Ruby dźwięk ucichł, a jej rodzina – nie mogąc usłyszeć śpiewu córki – rozejrzała się i zobaczyła poruszoną jej głosem publiczność. I oczywiście płakałem, kiedy Ruby zatrzymała samochód, by jeszcze raz uściskać rodzinę, a jej tata powiedział na głos: „Jedź”.
Jest niesamowicie sentymentalny i szczery, ale nigdy tandetny. OK – może to trochę tandetne. Ale jest tandetny w sposób, który sprawia, że chcesz ponownie i ponownie doświadczać filmu. To sprawia, że czujesz się dobrze. A to nie jest zła rzecz.