Wczesne lata 80. przyniosły ogromną zmianę w muzyce popularnej, ponieważ po latach zniknęły na pierwszy plan nowe style. Dotyczyło to muzyki spoza fizycznych i kulturowych granic Zachodu. Wśród nich były rozmaite południowoafrykańskie style muzyczne, a wraz ze wzrostem zainteresowania nimi rosło oburzenie na rasistowski rząd apartheidu. Biali zachodni artyści rzucili się, by okazać solidarność i pożyczyć swoje brzmienie. Peter Gabriel i U2 złożyli hołd działaczom walczącym z apartheidem, podczas gdy były menedżer Sex Pistols Malcolm McLaren oszukał południowoafrykańską grupę The Boyoyo Boys swoim hitem z 1983 roku Podwójny holenderski . W 1985 roku powstała grupa Artists United Against Apartheid, której piosenka protestacyjna Sun City wezwała wykonawców takich jak Queen, którzy grali tam pomimo sankcjonowanego przez ONZ kulturalnego bojkotu. W następnym roku Paul Simon wydał album Graceland , mocno opierając się na wkładzie muzyków z RPA. Chociaż jest uważany za jedno z jego najlepszych dzieł, jego stworzenie wciąż inspiruje do dyskusji.
W 1997 Graceland był tematem jednego z odcinków Albumy klasyczne , długoletnia brytyjska seria dokumentalna poświęcona muzyce, która bada pisanie, nagrywanie i okoliczności stojące za największymi muzykami. Odcinek jest obecnie transmitowany w Prime Video i zawiera wywiady z Simonem i muzykami, którzy grali na płycie, a także archiwalne wykonania jego najważniejszych piosenek. Odcinek przedstawia szczegółowo proces twórczy Simona i uznaje wyzwania i krytykę, z jakimi się spotkał, ale unika oceniania, pozwalając mu kontrolować narrację.
o której jest gra seahawk?
Odcinek rozpoczyna się od zasypania Simona pochwałami, gdy Don Johnson z lat 80. i młody Whoopi Goldberg wręcza mu nagrodę Grammy w 1987 roku w kategorii Album Roku. W swoim przemówieniu, Simon dziękuje południowoafrykańskim muzykom, którzy pomogli mu tworzyć Graceland i uznaje warunki, w jakich żyli pod jednym z najbardziej represyjnych reżimów na świecie. W późniejszym wywiadzie dzwoni Graceland łagodny zapis, który, jak sądzę, opisywał kulturę południowoafrykańską w sposób bardzo dokładny, zanim dodałem: Z pewnością nie był kompletny i nie poruszył wszechobecnego gniewu. Nie wiem, co mi bardziej przeszkadza, jego pycha czy jego głowa w piasku.
Paul Simon był pozbawiony steru we wczesnych latach 80-tych, cierpiąc z powodu złych rozstań, płyt z flopów i niefortunnego ponownego spotkania Simona i Garfunkela. Budując dom w Montauk, zwrócił się ku dźwiękom muzyki południowoafrykańskiej i namówił swoją wytwórnię płytową do sfinansowania sesji nagraniowej w Johannesburgu z lokalnymi muzykami. Simon był zachwycony wynikami i wrócił do Ameryki z przedłużonymi jam session, które zredagował i dodał teksty.
Sesje nagraniowe wywoływały jednak gniew. Nie od rządu apartheidu, ale od osób uczestniczących w kulturalnym embargo i południowoafrykańskich grup przeciwnych apartheidowi, które je poparły. Simon, wtedy i teraz, mówi, że był po prostu muzykiem grającym z innymi muzykami, i że to, co razem stworzyli, ukazało światu piękno muzyki południowoafrykańskiej. W studiu nagraniowym nie ma problemu, którego nie można rozwiązać, to nie to samo, co życie, mówi. Jest prawda w tym, co mówi, i jego twierdzenie, że artyści często są złapani na celowniku historii zarówno przez prawicę, jak i lewicę, ale jest to również usprawiedliwienie egoistyczne, które nie uznaje poświęceń, jakie inni poczynili w większej walce, aby położyć kres brutalnemu rasizmowi apartheidu.
Więcej na:
Po wydaniu Graceland spotkał się z entuzjastycznymi recenzjami i sprzedał się w 15 milionach egzemplarzy na całym świecie. To świetny album, który umiejętnie łączy style muzyczne i zawiera jedne z najlepszych tekstów Simona. Rozzłościło to również niektórych muzyków, którzy na nim grali, którzy twierdzili, że nie otrzymali odpowiednich napisów piosenek. Obejmuje to meksykańsko-amerykańskie korzenie rocka Los Lobos, których współpraca z Simonem, All Around the World or the Myth of Fingerprints, nie jest nawet wspomniana w dokumencie autorów). Inni byli oburzeni przez Under African Skies, duet z Lindą Ronstadt, która grała w Sun City w 1983. Podczas gdy dyskutuje się o piosence, ta kontrowersja nie jest.Jak wszystkie odcinki Albumy klasyczne , Paul Simon: Graceland jest przyjemny i zabawny oraz dostarcza ciekawych informacji na temat jego tworzenia. Ale nie przedstawia też słusznej krytyki Simona i albumu z odpowiednią grawitacją. Zamiast tego jesteśmy proszeni o zaakceptowanie jego wersji historii i pochlebstwo nad jego geniuszem. Simon mówi, że płyta dotyczy RPA, jej aniołów w architekturze, jak śpiewa w You Can Call Me Al. Ale tak naprawdę cały album jest o nim. W rzeczywistości osobisty charakter jego tekstów - jego niezaprzeczalny wkład - sprawia, że tak wpływa. I on o tym wie. To dobry początek, mówi, odsłuchując tekst utworu tytułowego, zanim nazwał piosenkę, najlepszą, jaką kiedykolwiek zrobiłem.
Benjamin H. Smith jest nowojorskim pisarzem, producentem i muzykiem. Śledź go na Twitterze: @BHSmithNYC.
kiedy grają ogiery?
Strumień Klasyczne albumy: Paul Simon - Graceland na Amazon Prime