Pierwszy sezon Disney+ 's Andor to nie tylko najlepszy dodatek do kanonu Gwiezdnych Wojen od dziesięcioleci, to także jeden z najlepszych programów 2022 roku. W ciągu dwunastu odcinków widzieliśmy, jak galaktyka Gwiezdnych Wojen rozszerzyła się poza Tatooine, zarówno geograficznie, jak i emocjonalnie. Tematycznie, strukturalnie i stylistycznie, Andor otwiera nowe możliwości i pokazuje, jak nawet najbardziej korporacyjna własność intelektualna może być twórczo nastawiona na słuszny bunt.
Andor , stworzony przez Tony'ego Gilroya, rozgrywa się pięć lat przed wydarzeniami z Łotr 1. Gwiezdne wojny — historie i działa jako historia pochodzenia skazanego na zagładę buntownika Cassiana Andora ( diego luna ) i Rebelia jako całość. Co ciekawe, nie podąża za Rycerzami Jedi ani nie czci kogoś o nazwisku Skywalker; bardziej dotyczy przedstawiania surowego ludzkiego cierpienia spowodowanego przez Imperium. Andor robi to nie tylko pokazując nam publiczne egzekucje i imperialnych brutali, którzy czują się rozbawieni torturowaniem ludzi, ale także dopracowując każdą postać, pokazując ich najbardziej przyziemne interakcje i subtelnie wchodząc w ich ugruntowane nadzieje i marzenia. A kiedy pokaz się nazywa Andor , postać Luny jest tylko jedną postacią z ogromnej obsady buntowników, butoliczków, biurokratów i niewinnych, zmiażdżonych pod ciężarem rozrastającego się Imperium.
Andor odnosi sukcesy na tak wielu poziomach, ale głównym z nich jest podejście do charakteru. Zabierz Javerta do Jeana Valjeana Cassiana: Syril Karn ( Kyle'a Sollera ). Spektakl zręcznie przedstawia go jako niepoprawnego wojownika w maszynie Imperium, po prostu ujawniając, że jego mundur korporacyjny został dopasowany tak, aby wyglądał nawet jeszcze ciężki : silny. Później, kiedy widzimy, jak bierze na siebie ciężar krytyki swojej matki Eedy (Kathryn Hunter) na Coruscant, rozumiemy, w jaki sposób został ukształtowany przez okrucieństwo, by zabiegać o aprobatę swoich przełożonych. Nie potrzebujemy retrospekcji ani monologów, żeby tu dotrzeć. Mamy wszystkie potrzebne szczegóły historii Syrila w jego interakcjach międzyludzkich.
Andor sprawia, że jego wersja uniwersum Gwiezdnych Wojen wydaje się rozległa, zwracając szczególną uwagę na to, co małe: droida walczącego z sikającymi kosmicznymi psami, robaki, które przyjaciele senatora Mon Mothmy (Genevieve O'Reilly) dodają do napojów, spojrzenie między kochankami, którzy mają zamiar rozstać się dla sprawy (tak, w tej sadze Gwiezdnych Wojen występuje prawdziwy SEX). Ta dbałość o szczegóły sprawia, że Andor wydają się znacznie bardziej realistyczne niż wszystko, co widzieliśmy w Gwiezdnych wojnach od dziesięcioleci. Ale ta obsesja na punkcie małych części wszechświata Gwiezdnych Wojen jest również uosobieniem etosu serialu . Andor nie jest serialem o „Wybrańcu” ratującym galaktykę na własną rękę. Chodzi o niezliczone wybory dokonywane przez niezliczone nikim, które sumują się — jak cegła po cegle budując mury — by przytłoczyć faszyzm Imperium.
Najbardziej ekscytująca rzecz o Andor nie jest jego znakomitą scenografią, genialnym scenariuszem lub genialną obsadą aktorów, ale skupieniem się na niesprawiedliwości. Tak jak Gra w kalmary przed tym, Andor nie cofa się przed zbadaniem, jak mało szacunku klasa rządząca ma dla zmęczonych, biednych, stłoczonych mas. W obu programach tortury zadawane niższym klasom są „zgrane”. Cały sens Gra w kalmary polega na zmierzeniu się graczy ze sobą w serii brutalnych gier na szkolnym podwórku. Jedyna osoba, która pozostała przy życiu, zabiera do domu bogactwo zmieniające życie. Andor „coup de grace” był trzyodcinkowym scenariuszem autorstwa Domek z kart pisarz Beau Willimon, który wyobraził sobie więzienie, w którym więźniowie walczą w zespołach o honor smakowego kleiku. Przegrani zostają porażeni przez elektryczną podłogę. To Andor wyobraża sobie tragicznie triumfującą ucieczkę z więzienia, oznacza tylko, że jest nieco bardziej optymistyczna niż nihilistyczna Gra w kalmary .
Andor twórca Tony Gilroy zasługuje na uznanie za sposób, w jaki kierował pierwszym sezonem serialu. Nominowany do Oscara zebrał zespół doświadczonych, prestiżowych scenarzystów telewizyjnych, takich jak Beau Willimon, pozyskał odznaczonych reżyserów telewizyjnych Benjamina Carona, Toby'ego Haynesa i Susannah White, a nawet otrzymał Dziedziczenie kompozytora Nicholasa Britella, aby stworzyć prawdziwie przełomową ścieżkę dźwiękową. Ale najbardziej pewnym kreatywnym wyborem Gilroya musi być sposób, w jaki zaplanował dwanaście odcinków pierwszego sezonu, aby zawierały wiele porywających wątków fabularnych bez odrobiny nadęcia lub wypełnienia. Andor był thrillerem, bez wypełniaczy.
Pomimo całego bólu, Andor to spektakl o nadziei. To program, który mówi, że rzeczy mogą się zmienić, nie tylko z powodu postaci, której krew jest nasycona midichlorianami, ale z powodu zbiorowego działania i poświęceń mas. Nie tylko przypadkowa grupa zerowych grup może wzniecić rewolucję, ale także może zmienić się nasz stosunek do wielkiej własności intelektualnej. Zamiast niewolniczo kopiować i wklejać historie Gwiezdnych Wojen z przeszłości, Andor oferuje wyrafinowane nowe podejście do odległej galaktyki. Andor to program, który sprawia, że patrzysz na świat, który myślałeś, że znasz w inny sposób i tego właśnie potrzebujemy od telewizji w 2022 roku i później.