Błędem byłoby rozpoczynanie tej recenzji stwierdzeniem „gówno staje się prawdziwe”. Na Alicja na Pograniczu , gówno było prawdziwe od pierwszego odcinka, a na pewno od krwawej łaźni głównego bohatera w odcinku 3 sezonu 1. Po prostu odcinki wydają się być coraz dłuższe — ten trwa około 70 minut minus długie napisy końcowe — i bardziej zapchany rzeczami, gdy rozproszona obsada kontynuuje swoje własne, hm, pościgi. Niektóre z nich kończą się sesjami całowania nago w gorących źródłach, podczas gdy w pobliżu kąpią się słonie. Inne kończą się stopieniem ludzi przez kwas siarkowy. Takie jest życie na Kresach.
Zaczniemy od Usagi i Arisu. Nic dziwnego, że wygrywają grę z damą pik dzięki połączeniu parkouru, wytrwałości i zdolności Usagi do pozyskiwania graczy, którzy przenieśli się z powrotem do drużyny królowej, obiecując, że jeśli wrócą do prawdziwego świecie, w którym tak wielu z nich cały czas czuło się okropnie, będą mieli szansę zacząć od nowa. Królowa, decydując się żyć na wolności do końca, zeskakuje z budynku (i zostaje trafiona laserem w powietrzu), ale wcześniej ostrzega Usagi i Arisu, że odpowiedzi, których szukają na tym świecie, znajdą tylko wtedy, gdy oczyszczają ostatnią grę, tak jak przypuszczalnie kiedyś to zrobiła.
Zwracając małego chłopca, którym opiekowała się Usagi, kobiecie, która opiekowała się nim wcześniej, Usagi i Arisu lądują w tlących się ruinach areny, z której Heiya uciekła podczas swojej pierwszej gry kosztem jej nogi, która jest teraz w zasadzie jedno gigantyczne gorące źródło. Oboje szczęśliwie kąpią się, gdy przerywa im niesamowity widok: dwa masywne słonie, które uciekły z zoo, kąpią się w samych źródłach.
kiedy zawsze będzie słoneczna pora 13 na hulu
To zbliża do siebie dwoje ludzi, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Całują się, ale przerywają, gdy światło odbija się od pobliskiego martwego ciała. (Przynajmniej tak mi się wydaje. Cholerne ekrany laptopów!) To cudownie intymna, czuła, zaskakująca, wręcz erotyczna sekwencja. To znaczy, spójrz na te zdjęcia:
program telewizyjny o potężnych kaczkach
Wkrótce odbija się to echem w równie emocjonalnych i słodko-gorzkich chwilach: Kiuna wraca do sali szpitalnej, w której przebywała jej matka przed zniknięciem świata; Ann łącząca zwłoki martwego jelenia z ciałem zamordowanej dziewczyny, której śmierć prowadziła jako policjantka. Cięcie od jednego martwego oka do drugiego, a następnie zanikanie na końcu retrospekcji, jest tępym, ale skutecznym montażem.
Większość odcinka składa się z matematycznej łamigłówki, której przewodniczy Król Diamentów — znany również jako Kuzuryu (Tsuyoshi Abe), były zastępca dowódcy kompleksu Beach w zeszłym sezonie. (Był pod przykrywką.) Zasady są na tyle zawiłe, że nie warto ich wyjaśniać; chodzi o to, jak wkrótce zdaje sobie sprawę Chishiya, nasz jedyny możliwy do zidentyfikowania gracz w grze, że Król wybrał go właśnie dlatego, że jest oparty na logice, a zatem „sprawiedliwy”, eliminując potrzebę decydowania przez niego, które życia mają wartość, a które nie t.
Dopóki, to znaczy, sprowadza się to tylko do Chishiyi i króla. Retrospekcje ujawniają ich skompromitowaną etycznie przeszłość: Król był prawnikiem w korporacji, która zatruwała dzieci swoimi fabrykami, podczas gdy Chishiya był kardiologiem dziecięcym (!!!), który rutynowo musiał odmawiać biednym dzieciom ratujących życie przeszczepów, aby zrobić miejsce dla dzieci i wnuki wielkich darczyńców i politycznie powiązanych.
W końcu Chishiya po prostu zaczyna opowiadać królowi o swoich wyborach w grze, szczerze mówiąc; jego jedyną nadzieją jest to, że ten najwyraźniej bardzo udręczony człowiek zdecyduje się poświęcić własne życie, aby ocalić inne, po tym, jak przez całe życie tego nie robił. Zainspirowany częściowo Momoką (Kina Yazaki), „krupierką”, która zabiła się na plaży w ramach ostatniej gry, aby urzeczywistnić swój ideał, że życie wszystkich innych ma wartość, celowo rzuca grę, skazując się na kąpiel w kwasie siarkowym. Coś w tym stylu:
jaka jest dobra seria do obejrzenia?
(Uwaga: to gracz, a nie król; właśnie wybrałem najbardziej obrzydliwą śmierć do gif, jaką mogłem).
Następnie otrzymujemy ostatni widok zza rogu wszystkich protagaonistów. Chishiya mówi zmarłemu, że mu zazdrości. Heiya całuje Aguniego, który teraz wydaje się, że zmarł z powodu ran z rąk Króla Pik, na pożegnanie. Arisu i Usagi obserwują wschód słońca, przysięgając walczyć dalej. Kiuna robi to samo w sali szpitalnej swojej mamy. Ann kontynuuje wędrówkę przez las. Niragi (boo! syk!) toruje sobie drogę przez nieznane części. A Heiya wyrusza sama.
obawiaj się powrotu chodzących trupów
Co oznacza, że jest to najmniej urwiskowy odcinek, najmniej dostrojony następnym razem, najmniej nie dotykaj tego odcinka Alicja Jak na razie sezon 2. Nie ucina się w środku gry ani nie przedstawia szokującego ujawnienia lub powrotu, którego konsekwencje należy natychmiast zbadać w następnym odcinku. To tylko grupa ludzi, która zbiera się i idzie dalej. Być może program chce tylko, abyś mógł wstać, skorzystać z łazienki i zjeść przekąskę przed kliknięciem „Kontynuuj oglądanie”, a może po prostu jest wystarczająco pewny, że w tym momencie wrócisz bez względu na wszystko. Powiedziałbym, że zaufanie zostało zdobyte.
Seana T. Collinsa ( @theeseantcollins ) pisze o telewizji dla Toczący się kamień , Sęp , The New York Times , oraz wszędzie, gdzie będzie go miał , naprawdę. On i jego rodzina mieszkają na Long Island.