Drugi odcinek z rzędu, który zawiera coś w rodzaju przerwy między różnymi historiami, ta część Alicja na Pograniczu jest, jak sądzę, najmniej jak dotąd nieustępliwy ep w drugim sezonie. Co jest w porządku! Od czasu do czasu każdy potrzebuje chwili wytchnienia, dotyczy to zarówno publiczności, jak i graczy. Nie zrozumcie mnie źle, wciąż jest mnóstwo morderstw, ale po intensywności trzyodcinkowego łuku Króla trefl i Widział - jak początek gry Walet Kier, jest to stosunkowo — stosunkowo - schładzać rzeczy.
Ale wciąż jest wciągający jak cholera, w dużej mierze dzięki hipnotyzująco łagodnemu występowi Nijirô Murakamiego jako Chishiyi. Pozostawiony bez partnera, gdy staje twarzą w twarz z dwiema sprzymierzonymi parami graczy w grze walet kier, spokojnie, metodycznie sonduje ich słabości, zbiera od nich informacje, obserwuje każdy ich ruch (jak dowiadujemy się, robił od samego początku) — i próbuje nakłonić kogoś, kogokolwiek, aby powiedział mu kolor kart na odwrocie jego eksplodującej obroży.
Darmowa transmisja strumieniowa w South Park
To zasługa Murakamiego, że sprawia, że wszystko to jest tak ekscytujące na swój sposób, jak każda z bardziej aktywnych gier. Jako Chishiya ma twarz i głos, które prawie każą ci dowiedzieć się, skąd pochodzi, ale które nie dają odpowiedzi. To czyni go tak potężnym graczem.
I przeżył. Poprzez zawarcie sojuszu nie ze stosunkowo cichym i łagodnym Kotoko (Honami Satô) czy Matsushitą (Kai Inowaki), ale z manipulującymi alfami w ich parach, odpowiednim oszustem Yabą (Katsuya Maiguma) i prawdziwym słynnym seryjnym mordercą Bandą (Hayato Isomura) , Chishiya odkrywa, że Kotoko i Matsushita są w zmowie i że Matsushita jest w rzeczywistości Jackiem, a nie jego morderczym partnerem. Gdy Yaba i Banda torturują Jacka w celu uzyskania informacji, Chishiya spokojnie wychodzi z więzienia, gdy sterowiec Jack of Hearts detonuje nad nim.
Ale ten sojusz Yaba/Banda oznacza trochę kłopotów dla naszych bohaterów na później, prawda? Masz dwóch prawdziwych socjopatów pracujących razem, o ile tacy ludzie kiedykolwiek mogą ze sobą współpracować. Dzięki Plaży w sezonie 1 (więcej o tym później) widzieliśmy, jak źle może się potoczyć, gdy tacy ludzie łączą siły.
Po krótkim, tajemniczym interludium ze staroświeckim paskiem filmowym nagranym przez gracza próbującego udokumentować ten dziwny świat i dotrzeć do sedna tego, co się dzieje, ponownie dołączamy do Arisu, Usagi i Kiuny. Kiuna postanawia się pożegnać i wyruszyć na poszukiwanie Chishiyi i Ann (ponownie, o tym później). Arisu jest nadal zdruzgotany śmiercią Tatty — czuje, że zabił biedaka na darmo, biorąc pod uwagę jego założenie, że gracze, którzy wygrywają całą grę, po prostu stają się obywatelami, którzy tworzą więcej gier — i wciąż wspomina lepsze czasy ze swoimi starymi przyjaciółmi Chotą i Karube. Zdeterminowany Usagi zbiera się na duchu podczas nieudanego, ale zabawnego polowania na królika.
Wtedy natkną się na dziennikarza, który nakręcił film, zanim umrze pośród całej obozowej społeczności zamordowanej przez uzbrojonego króla pik. Arisu i Usagi oglądają film i wkrótce dowiedzą się czegoś ważnego o tajemniczych fajerwerkach, które pojawiały się przed każdym graczem w starym świecie przed ich zniknięciem, dzięki kobiecie, której operacja mózgu w dzieciństwie dała jej doskonałą pamięć. Wtedy kobieta zostaje zastrzelona na miejscu przed kamerą i zaczyna się masakra KoS-u.
I czy nie wiesz o tym, król pik pojawia się ponownie, strzelając do Usagi i Arisu. Obaj są rozdzieleni, a Arisu, prowadząc KoS z dala od swojego przyjaciela, zostaje znokautowany przez tajemniczą osobę trzecią po tym, jak KoS wdaje się z kimś w jakąś strzelaninę. Kiedy Arisu się budzi, odkrywa, że został uderzony przez młodą kobietę z protezą nogi… która pracuje z Agunim (Shô Aoyagi), byłym przywódcą frakcji bojowników na plaży, ostatnio widzianym, jak walczył z Niragim po tym, jak para wymordowała większość stary związek przed wypadnięciem ze sobą.
Aguni miał coś w rodzaju przemiany serca, kiedy go widzieliśmy ostatnim razem. Czy to trwało? Ach, tu właśnie pojawia się zakończenie cliffhangerowe. Jak przystało na serial oparty na mandze, Alicja zdecydowanie sprawia, że przewracasz strony. W międzyczasie gry umysłowe, graficzna przemoc i przebłyski złowrogiego surrealizmu – te sterowce ciągnące się za ogromnymi banerami z figurami są piekielnie wizualne – pozwalają skupić się na tu i teraz, zamiast po prostu przewidywać, co się wydarzy chodź. To prawdziwa sztuczka, jak udowodniło wiele mniej zręcznych i udanych thrillerów opartych na tajemnicach.
Seana T. Collinsa ( @theeseantcollins ) pisze o telewizji dla Toczący się kamień , Sęp , The New York Times , oraz wszędzie, gdzie będzie go miał , naprawdę. On i jego rodzina mieszkają na Long Island.